emeny of the state

αύριο...

2011-07-19T19:55:00.000+03:00

Αύριο συμπληρώνονται 10 χρόνια από την εκτέλεση του αναρχικού διαδηλωτή Κάρλο Τζουλιάνι στη Γένοβα από την ιταλική αστυνομία στη διάσκεψη του G8...

2011-06-12T05:03:00.002+03:00

Υστερικός Τόνος είναι το να τονίζει όρθοδοξος και μάλιστα σε μια συντομογραφία σε κεφαλαία (ΛΑ.Ό.Σ.) στη ταμπέλα στα γραφεία του στη Καλλιρρόης. Υστερική Ταύτιση με αυτό που προσπαθεί να καταργήσει. http://bit.ly/lYBgjl

ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

2011-02-21T13:15:00.003+02:00

Όταν ο λαός τιμωρούσε τη ΝΔ, αφήνοντας όμως το δικομματισμό στην εξουσία, κανένας δε περίμενε ότι κυβέρνηση του επικίνδυνου Γιωργάκη θα μας οδηγούσε στην ολοκληρωτική χρεοκοπία που ζούμε σήμερα. Το πιο απίστευτο είναι ότι όλα αυτά γίνονται όπως μάθαμε, κατόπιν σχεδίου που είχαν απο το 2009, το οποίο φαίνεται να δουλεύει ρολόι. Όσο για το τι μας ετοιμάζουν αύριο, αυτό είναι πέρα από κάθε φαντασία.
Αλλά η κυβέρνηση των δοσίλογων έχει αντίπαλο. Η λαοθάλασσα σε κάθε γενική απεργία, ο δίκαιος αγώνας των μεταναστών απεργών πείνας, η νικηφόρα πορεία του κινήματος ΔΕ ΠΛΗΡΩΝΩ, η νίκη του λαού της Κερατέας, τα μαντάτα που τους έρχονται από την άλλη πλευρά της μεσογείου… όλα αυτά τους κάνουν να τρέμουν και απειλούν, στοχοποιούν, ποινικοποιούν, προπαγανδίζουν και βιαιοπραγούν. Τετάρτη περνάμε στην αντεπίθεση…

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 23.2.2001
Μήπως να μη φεύγαμε από εκεί;

Ομάδα Κροστανδιστών (3η επανάσταση)

online αναγνώσεις βιβλίων

2011-02-18T08:58:00.007+02:00

Πάνω από 150 μεταφρασμένα Βιβλία, σκαναρισμένα στο scribd, που μας άρεσαν για online αναγνώσεις

Alain Badiou-Η ηθική

Alfredo Bonanno-Η ένοπλη χαρά

Alfredo Bonanno-Οι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία

Ambrose Bierce-Το αλφαβητάρι του Διαβόλου

badiou_jurnalism. H παρακμή της δημοσιογραφίας

Benedict Anderson-Φαντασιακές κοινότητες

Bosteels_Η υπόθεση του Αριστερισμού

Dario Fo - Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού (Πολιτικό Καφενείο)

Dario Fo-Εναντίον των γελωτοποιών

Edward Rozental-Στόχος η φθορά των συνειδήσεων

Errico Malatesta-Στο καφενείο-Συζητήσεις για τον αναρχισμό

Gerhard Vinnai - To ποδόσφαιρο ως ιδεολογία (Πολιτικό Καφενείο)

Gianfranco Sanguinetti-Περί της τρομοκρατίας και του κράτους

Guy Debord-Η κοινωνία του θεάματος

Herbert Marcuse-Εξουσία και οικογένεια

Howard Zinn - Ο Μαρξ στο Σόχο (Πολιτικό Καφενείο)

Ignacio Ramonet - Μάρκος, η εξεγερμένη αξιοπρέπεια (Πολιτικό Καφενείο)

Insurrezione-Ένοπλη πάλη και επαναστατικό κίνημα

Ivan Illich-Κοινωνία χωρίς σχολεία

Janet Biehl - Η ρήξη του Μπούκτσιν με τον αναρχισμό (Πολιτικό Καφενείο)

John StuartMill - Περί Ελευθερίας (Πολιτικό Καφενείο)

Julia Voznesenskaya-Η γυναίκα είναι ''ίση'' με τον άντρα (σ' ένα στρατόπεδο της Σιβηρίας)

Karl Kautsky-Ανάλυση του κεφαλαίου του Μάρξ

Karl Marx-Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο

Karl Marx-Οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844

Klaus Viehmann-Ένα για φυλακή μετ' επιστροφής

Krakauer, Jon - Into the Wild

Lenin

Luigi Fabri-Αστικές επιδράσεις στον αναρχισμό

Luigi Molinari-Η παρακμή του Ποινικού Δικαίου

Marcos-Το ημερολόγιο της αντίστασης

Marx engels

Maurizio Maggiani-Αναρχικοί και ονειροπόλοι

Max Nettlau-Ιστορία της αναρχίας

MAZA ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ - Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (Πολιτικό Καφενείο)

Michael Rosenthal-Προβλήματα διαλεκτικής στο κεφάλαιο του Μάρξ

Michael Shermer - Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα (Πολιτικό Καφενείο)

Michel Foucault-Η κοινωνία τιμωρός

Murray Bookchin-Ο μύθος του υπερπληθυσμού

Nestor Makhno-Η αναρχική επανάσταση

Noam Chomsky-Η νέα παγκόσμια τάξη

Noam Chomsky-Τα ΜΜΕ σαν καθρέφτης της κοινωνίας, μερικές σκέψεις για τα ΜΜΕ, η κατασκευή της συναίνεσης

Noam Chomsky-Τα ΜΜΕ ως όργανο κοινωνικού ελέγχου και επιβολής

Otto Dietrich-Οι φιλοσοφικές βάσεις του εθνικοσοσιαλισμού

Ougaria1956 (Πολιτικό Καφενείο)

Pierre Joseph Proudhon-Ιδιοκτησία και επανάσταση

Pierre Joseph Proudhon-Περί ιδιοκτησίας

Pierre Kropotkin-Η αναρχική ηθική

Pierre Kropotkin-Σύγχρονη επιστήμη και αναρχισμός

Pierre Kropotkin-Το επαναστατικό πνεύμα

Primo Maggio-Αποσπάσματα από τη ζωή και το όνειρο ενός στρατευμένου στον ένοπλο αγώνα

Raoul Vaneigem - Eloge de la Paresse Affinee (egomio Ths Ekleptysmenhs Tempelias)

Ray Bradbury - Το Δ του Διαστήματος (Πολιτικό Καφενείο)

Reich - Οι ρίζες της σεξουαλικής καταπίεσης (Πολιτικό Καφενείο)

Rene Vienet-Μάης 1968

Robert L. Heilbroner-Οι φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου

Robert Paul Wolff-Προς υπεράσπιση του αναρχισμού-Η σύγκρουση μεταξύ εξουσίας και αυτονομίας

Roza Sosialdimokratia

Steffen Gielen-Σικάγο 1886-Η ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς

Stillman Drake – Γαλιλαίος (Πολιτικό Καφενείο)

Terra Incognita-Είμαστε όλοι τρομοκράτες

TI NA KANOYME (B.I.ΛENIN) Πολιτικό Καφενείο

Tom Vag-Η ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, η RAF και η ένοπλη πάλη στη Γερμανία, 1963-93

Trotsky

Via outopiae-Δρομολόγιο, στάση πρώτη

vihospanos on Scribd Scribd

Villa Amalias-Δομές, προβληματισμοί και λειτουργίες της κατάληψης

W. Benjamin - Δοκίμια για την Τέχνη (Πολιτικό Καφενείο)

W. F. HAUG - Εισαγωγικά μαθήματα στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ (Πολιτικό Καφενείο)

Wilhelm Reich-Άκου ανθρωπάκο

Αγγάθι-Τεύχος 00

Άλκης Αγγέλου - Το Κρυφό Σχολειό. Το χρονικό ενός μύθου (Πολιτικό Καφενείο)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 2002 (Πολιτικό Καφενείο)

Άρης Αλεξάνδρου-Η εξέγερση της Κροστάνδης

Αρθρα του Β.Ι. Λένιν

Αυτοδιεύθυνση και ισπανική επανάσταση

Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου

Β. Α. Βαζιούλιν. Η διαλεκτική του ιστορικού προτσές και η μεθοδολογία της έρευνάς του (Πολιτικό Καφενείο)

Β.Ι. Λένιν - Τα Τελευταία Γράμματα και Αρθρα του Λένιν (Πολιτικό Καφενείο)

Β.Ι.Λενιν - Αριστερισμός παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού (Πολιτικό Καφενείο)

Βίλχελμ Ράιχ - Ανθρωποι σε μπελάδες (Πολιτικό Καφενείο)

Βιομηχανία κατασκευής υπηκόων - Νόαμ Τσόμσκι (Πολιτικό Καφενείο)

Γιάννης Χοντζέας-Η αναγνώριση της τάξης

Δεκέμβρης `08 Ιστορία,ερχόμαστε..Κοίτα τον ουρανό

Έβαλντ Ιλιένκοφ. Η διαλεκτική του Λένιν και η μεταφυσική του Θετικισμού (Πολιτικό Καφενείο)

Ερρίκο Μαλατέστα - Χωρίς εξουσία (Πολιτικό Καφενείο)

Ζαν Ζενέ - Οι δούλες (Πολιτικό Καφενείο)

Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Η Αντίληψη του Λένιν για το Κόμμα (Πολιτικό Καφενείο)

Η παρανομοποίηση της εργασίας ως κρατική στρατηγική για τη μετανάστευση

Η πορεία της Ρώσικης Επανάστασης (Λέον Τρότσκι)

Η ταξική βία στην Αμερική ~ Louis Adamic

Ηλίας Πετρόπουλος - Η εθνική φασουλάδα (Πολιτικό Καφενείο)

Ηλίας Πετρόπουλος-Η φουστανέλα

Ηράκλειτος. Άπαντα (Πολιτικό Καφενείο)

Θεωρίες Συνωμοσίας

Κακά μαντάτα-Τεύχος 0

Καρλ Μαρξ Για τη Γαλλική Επανάσταση

Κατασταλτικές επιχειρήσεις του ιταλικού κράτους εναντίον αναρχικών

Κορνήλιος Καστοριάδης-Ο θρυμματισμένος κόσμος

Κροπότκιν - Αλληλοβοήθεια, ένας παράγοντας της εξέλιξης (Πολιτικό Καφενείο)

ΛΕΝΙΝ. ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Λουί Αλτουσέρ

Λούξεμπουργκ - Μαζική Απεργία, Κόμμα, Συνδικάτα (Πολιτικό Καφενείο)

Μ. Δαφέρμος - Η πολιτισμική-ιστορική θεωρία του Vygotsky (Πολιτικό Καφενείο)

Μαρξ, Ενγκελς - Για τον Αναρχισμό (Πολιτικό Καφενείο)

Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν - Για το γυναικείο ζήτημα (Πολιτικό Καφενείο)

Μπουχάριν - Οι οικονομικές ρίζες του ιμπεριαλισμού (Πολιτικό Καφενείο)

Ντίζι Γκιλέσπι - Οι άνθρωποι της τζαζ

Οδηγίες για ν' αλλάξεις τον κόσμο - Μάρκος (Πολιτικό Καφενείο)

Οι επαγγελματικοί κίνδυνοι της εξουσίας (Κρίστιαν Ρακόφσκι)

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ (ΛΕΝΙΝ)

Οι μετανάστες, τα ταξικά μας αδέλφια!

ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ της Ρόζμαρυ Σαγίγκ (ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ)

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Πανεπιστήμιον της Βαρβαρότητας-Νυκτεγερσία-Τεύχος 01

Πανεπιστήμιον της Βαρβαρότητας-Νυκτεγερσία-Τεύχος 02

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙΣ (Πολιτικό Καφενείο)

Προβοκάτσια-Τεύχος 1

Προβοκάτσια-Τεύχος 2

Πρωτοβουλία αναρχικών Αιγάλεω-Τεύχος 1

Πως ανακάλυψα την Αμερική ~ Vladimir Mayakovsky

Ράντοβαν Ρίχτα - Ο πολιτισμός στο σταυροδρόμι (Πολιτικό Καφενείο)

Σύντομη ιστορία της δίκης Marini (Πολιτικό Καφενείο)

Τζίμης Πανούσης-Μικροαστική καταστροφή

Τζον Ριντ. Πώς λειτουργούν τα Σοβιέτ

Το Γυναικείο Ζήτημα

Το Κράτος και ο Ιστορικός του Ρόλος - Κροπότκιν ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Το σύγχρονο φασιστικό παρακράτος και ο αόρατος εμφύλιος

Τρότσκι - Κομμουνισμός και συνδικαλισμός (Πολιτικό Καφενείο)

Φ. Ενγκελς – Σύνοψη του κεφαλαίου (Πολιτικό Καφενείο)

Φ. Ένγκελς. Αντι-Ντίρινγκ (Πολιτικό Καφενείο)

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ - Ν. ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ (Πολιτικό Καφενείο)

Φυλακές και καταπίεση - Πέτρος Κροπότκιν (ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ)

Χέγκελ - Επιστήμη της Λογικής (Πολιτικό Καφενείο)

Χιλή 1970-73 Ο ταξικός πόλεμος (Πολιτικό Καφενείο)

Ψυχανάλυση και Μαρξισμός

"θεωρία της συμπλοκής" - 3 τεύχη

Robert Cooperstein - Η Κρίση του Ακαθάριστου Εθνικού Θεάματος (1976)

Zerzan ^ Κείμενα στα ελληνικά ^ (από διαδίκτυο)

της πλατείας ταχρίρ

2011-02-12T23:32:00.004+02:00

Επανάσταση.

Η λέξη μόνη της και μετά όχι κόμμα αλλά υποχρεωτικά τελεία. Αλλάζουμε παράγραφο, και από κάτω μπορούμε να πούμε αυτό που θέλουμε. Έτσι κι εμείς εδώ, κάτω από τη λέξη επανάσταση τοποθετούμε το μικρό μας σχόλιο. Είναι 12.2.2011 πρώτη μέρα της επαναστατημένης Αιγύπτου, τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών είναι σε όλους λίγο πολύ γνωστά. Οι αναλύσεις είναι ατέλειωτες, ειδικά από τα μίντια, εμείς εδώ θα σας προτρέψουμε απλώς να δείτε τις ατέλειωτες φωτογραφίες με τα πρόσωπα των διαδηλωτών όταν άκουγαν χθες ότι ο δικτάτορας έπεσε.Το ότι νιώθω σήμερα την ανάγκη να προσθέσω ένα ακόμα σχόλιο πραγματικά με εκπλήσσει. Ο λόγος είναι κυρίως οι καλές μου παρέες, όλοι αυτοί οι αντιδραστικοί ψευτοεπαναστάτες, οι λαμπροί νέοι με το βραχύβιο αριστερό παρόν με τους οποίους μπορώ να συζητήσω ευχάριστα για το νέο ντιβιντί της Τζούλια αλλά όταν προσπαθώ να κάνω μια ειλικρινή συζήτηση για την ριζοσπαστική, εξεγερσιακή πολιτική μουλαρώνουν τόσο στις ενστάσεις τους που κινδυνεύει η ίδια η φιλία μας. Αλλά να μη μιλάω για το δικό μου μικρόκοσμο, όλοι ακούσατε τις τελευταίες μέρες τις δεκάδες ενστάσεις για το τι συμβαίνει στην Αίγυπτο. Ας πάρουμε λοιπόν κάποιες απ' αυτές με τη σειρά.

Πρώτα απ' όλα ακούω συνέχεια για το ρόλο της Αμερικής ή άλλων κρυφών κέντρων. Συμφωνώ απόλυτα ότι όλα αυτά είναι υπαρκτά αλλά στη πλατεία ταχρίρ του Καΐρου δεν υπήρχαν Αμερικάνοι και μυστικά κέντρα παρά μόνο το προλεταριάτο της Αιγύπτου. Αυτή ήταν η στιγμή της δόξας του και μπροστά στη λάμψη αυτή είναι που κάνω με σεβασμό ένα βήμα πίσω. Λέτε πραγματικά να υπάρχει κάποιο σχέδιο από τις δυνάμεις που ελέγχουν τον κόσμο; Μα δείτε πόσο αυτές οι εξελίξεις έχουν αυξήσει την εντροπία σε παγκόσμια κλίμακα. Αν είστε εναντίον του ελέγχου θα έπρεπε να είστε ενθουσιασμένοι με τις ανεξέλεγκτες προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας. Αλλά ίσως το όλο θέμα του ελέγχου να είναι για σας απλώς... wishful thinking, μια κρυφή δίψα για ολοκληρωτικό έλεγχο γιατί τόσο πολύ φοβάστε τη τυχαιότητα. Ο αδερφός μου παρατηρώντας μια τέτοια συζήτηση έκανε το ακόλουθο σχόλιο: το να λες ότι την επανάσταση στην Αίγυπτο την έκαναν οι Αμερικάνοι είναι σα να λες ότι τις πυραμίδες στην Αίγυπτο τις έκαναν οι εξωγήινοι, δηλαδή όλοι έχουμε ακούσει τέτοιους αποκρυφιστικούς ευφάνταστους ισχυρισμούς, αυτοί όμως που τους κάνουν παραδέχονται ότι ήταν άνθρωποι αυτοί που πέθαναν δουλεύοντας για να γίνουν οι πυραμίδες. Ποιος όμως ο λόγος όλα αυτά τα σκοτεινά κέντρα μα ανατρέψουν το πιο σκοτεινό δικτάτορα στη περιοχή; Ο Μουμπάρακ εκτός από δύναμη σταθερότητας των συσχετισμών ήταν επίσης το καλό παιδί των ισχυρών. Πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο με τόσες μαρτυρίες ότι οι κυβερνήσεις του κόσμου όταν ήθελαν να εξαφανίσουν κάποιον άνθρωπο όλα αυτά τα χρόνια, τον έστελναν στους Αιγύπτιους. Ποιες μυστικές ελίτ μπορεί να μην ήθελαν αυτό το δικτάτορα; Δε θα προσπαθήσω άλλο να αντιπαραβάλω λογικά επιχειρήματα στον αποκρυφισμό. Ξέρει να αμύνεται ανασκευάζοντας το λόγο του και στη τελική μόνο αυτό ενδιαφέρει τους φορείς αυτού του λόγου, να τη πουν και να εντυπωσιάσουν.

Η άλλη αντίρρηση αφορά την επόμενη μέρα και τις επιφυλάξεις μας. Οι ενστάσεις για την επόμενη μέρα μπαίνουν μετά την αναγνώριση του μεγαλείου αυτού που συνέβη τη παρασκευή. Αυτό που είδαμε απ τις τηλεοράσεις μας είναι μια μεγάλη ιστορική στιγμή, ας της δώσουμε το χρόνο και το σεβασμό που της αξίζει. Με τις χθεσινές εξελίξεις βρήκαν αποκαταστάθηκαν οι εξεγέρσεις που οι εξουσίες συνηθίζουν πάντα να τις διασύρουν, από την ματοβαμένη αλβανική εξέγερση πριν λίγες μέρες που τη βάφτισαν προβοκάτσια της αντιπολίτευσης μέχρι τον ηρωικό Δεκέμβρη της ελληνικής νεολαίας ο οποίος συνεχίζει να συκοφαντείται αναγνωριζόμενος ουσιαστικά ως ο εσωτερικός εχθρός της χώρας. Ένας άνθρωπος τον Εξαρχείων μου είπε στις αρχές του Γενάρη του 2009 ότι το όλο πράγμα ευτυχώς ξεφούσκωσε. Την ίδια φράση άκουγα από τα ελληνικά μίντια για την Αίγυπτο πριν παραιτηθεί ο δικτάτορας. Οι αγώνες αυτοί δεν είναι ποδοσφαιρικά ντέρμπι να ξεχαστούν όταν τελειώσουν, πέρα από τις ζωές των ανθρώπων αποκαθιστούν κάποιες αξίες. Ο αγώνας των Αιγυπτίων, ειρηνικός και καίρια αποτελεσματικός, είναι ένα μάθημα, μια προτροπή, μια ελπίδα.

Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα στην Αίγυπτο είναι κρίσιμο, είναι επίφοβο αλλά κυρίως είναι ελπιδοφόρο. Όσοι αρνούνται να εμπιστευτούν στο λαό της Αιγύπτου το δικό του μέλλον (που ποιος τους ρώτησε στη τελική), παίζουν το παιχνίδι του δικτάτορα, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν αυτό το λαό σαν παιδιά. Όσοι φοβάστε τους μουσουλμάνους, και ξέρω ότι πλέον είστε πολλοί, ψάξτε το λίγο καλύτερα, πέρα από τις ακρότητες, ή αν σκαλώσατε στο ακραίο ψάξτε και το ακραίο στοιχείο στο χριστιανισμό. Στην Αίγυπτο τόσο η θρησκεία όσο κι ο στρατός αντιδρούν προς το παρόν με μια απίστευτη ωριμότητα. Όλοι ξέρουν ότι ο στρατός δε μπορούσε να κάνει διαφορετικά, μπροστά σε τόσο κόσμο και με τόσο έντονη συμπάθεια για την επανάσταση στη βάση του. Η στάση του στρατού εν τέλει είναι ανάλογη με την απόπειρα ανατροπής του Ούγκο Τσάβες, ο οποίος ήταν τόσο συμπαθής στους νεαρούς φαντάρους που τους ήταν αδιανόητο να τον κρατούν αιχμάλωτο. Το αν τελικά όλα αυτά είναι μια επανάσταση, μια ανάσταση ή μια νέα δικτατορία δεν είναι ακόμα σίγουρο, αλλά όπως και να έχει τα οφέλη για τον ίδιο το λαό είναι ήδη τεράστια και το όφελος για της αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης ανεκτίμητο. Όλοι ακούσαμε το επιχείρημα για το πλήγμα στον αιγυπτιακό τουρισμό και συνάντησα ανθρώπους που δε ντρέπονταν να μου ξεστομίσουν ένα τέτοιο επιχείρημα και την ώρα που ο δικτάτορας έπεφτε παρακολούθησα μια αγγλίδα δημοσιογράφο να βρίζει ένα στέλεχος της μουσουλμανικής αδελφότητας λέγοντας του ότι με το να μη πίνει αλκοόλ, ακολουθώντας το μουσουλμανικό δόγμα θα οδηγήσει σε κατάρρευση τον τουρισμό της Αιγύπτου. Τέτοια παραληρήματα είναι χαρακτηριστικά της αγγλόφωνης ελεύθερης τηλεόρασης και ελλείψει προσωπικού τα ελληνικά μίντια τα μεταδίδουν ως έχουν. Αλλά τελικά όλα αυτά είναι πολύ μακριά από τη πλατεία ταχρίρ, το ίδιο και διάφοροι επαναστάτες που πίνουν το καφέ τους στο αθηναϊκό κέντρο. Η πλατεία του Καΐρου είναι ακόμα γεμάτη και ο κόσμος πανηγυρίζει από εκεί μέχρι και το τελευταίο χωριό της Αιγύπτου, κι ας μην έχει αρθεί ακόμα πλήρως η απαγόρευση κυκλοφορίας. Η επανάσταση της Αιγύπτου είναι εκεί, τώρα. Εμείς που είμαστε;

ΝΟΜΙΚΗ, ΓΕΝΑΡΗΣ 2011

2011-01-29T07:41:00.009+02:00

Πάντα είχα πρόβλημα όταν άκουγα αναφορές σε ιδέες αποκομμένες από τη πραγματικότητα. Αισθανόμουν ότι αυτές οι συζητήσεις δεν αφορούν κανένα. Οι ιδέες παίρνουν το νόημά τους σε σχέση και σε αναφορά με την κοινωνική πραγματικότητα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι ιδέες ή οι αξίες δε παράγουν πάντα συγκεκριμένα πραγματικά αποτελέσματα. Μου άρεσε αυτή η δυσπιστία ακόμα κι αν έκανε τους άλλους να με αποκαλούν μεταμοντέρνο ή σχετικιστή μορφάζοντας.

Αυτή μου η επιμονή μπήκε τα τελευταία εικοσιτετράωρα σε μια δοκιμασία. Στη νομική σχολή βρεθήκαν 300 απεργοί πείνας και η προπαγανδιστική επίθεση που ακολούθησε δεν έχει προηγούμενο στα χρόνια της μεταπολιτευτικής ιστορίας που έζησα και θυμάμαι. Η μόνη έκφραση που μπορώ να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω τη κατάσταση είναι: «πέσιμο από φασίστες». Ή όπως άκουσα σ’ ένα αμφιθέατρο «ο εθνικός κορμός μας δείχνει τα δόντια του». Η κατάσταση ήταν δραματική και επικίνδυνη. Το άσυλο είχε αρθεί, ο πρύτανης είχε παραιτηθεί, τα μίντια είχαν απορροφηθεί να διαδίδουν ψέματα και συκοφαντίες, στηρίζοντας ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις, οι φασίστες υστερίαζαν στα κανάλια, όσοι βοήθησαν αυτούς τους ανθρώπους στοχοποιούνταν ως κοινοί εγκληματίες, οι κλούβες των ματ είχαν περικυκλώσει τη νομική, οι αρμόδιοι υπουργοί δήλωναν πανέτοιμοι να επαναφέρουν τη τάξη και ο πρωθυπουργός δήλωνε έξαλλος με τη κατάσταση και τη καθυστέρηση επίλυσης της. Το πολιτικό σύστημα εναντιώθηκε στο σύνολο του στους απελπιστικά μόνους τριακόσιους. Το χειρότερο, οι άνθρωποι αυτοί δεν παρουσιάζονταν καν ως πολιτικά υποκείμενα, φορείς μιας συμβολικής πολιτικής δράσης με αυτοθυσία αλλά παρουσιάζονταν ως άβουλα αντικείμενα αριστερών βοναπαρτισμών. Στο διαδίκτυο όλες οι αλληλέγγυες φωνές απολογούνταν. Φτάνοντας εκεί τους ακουγα όλους να παραδέχονται την στρατηγική ήττα. Ήταν εκεί έλεγαν μόνο από ανθρωπισμό, για να μη συμβεί κανένα κακό. Στη σκέψη μου ότι δεν υπάρχει λόγος να φύγουν αυτοί οι άνθρωποι και να δηλώσουμε ότι είμαστε δίπλα τους αν αποφασίσουν να παραμείνουν δεν συνάντησα καν συγκατάβαση. Όλοι έψαχναν να βρουν ενόχους, όλοι σκέφτονταν το πως θα δοθεί ένα τέλος, πως θα ελαχιστοποιηθεί το κακό που έχει γίνει. Και οι 300 ακόμα απελπιστικά μόνοι, μέσα στη νύχτα συμφώνησαν, απομακρύνθηκαν και το θέμα έληξε.

Ήταν όμως πραγματικά μόνοι τους οι 300 και όσοι νιώθαμε δίπλα τους; Θα έμπαινε μέσα η αστυνομία, θα τους πέταγε έξω από τη σχολή, βίαια και ίσως αιματηρά και θα τέλειωνε εκεί η ιστορία της απεργίας πείνας μεταναστών στη νομική τον Ιανουάριο του 2011; Οι αξίες που εξέφραζε αυτή η πράξη είχαν εξαφανιστεί, αλλά σημαίνει αυτό ότι είχαν χαθεί;

Απεχθάνομαι τη θεωρία του κόσμου των ιδεών, δηλαδή της πλατωνικής καρικατούρας ότι οι ιδέες κατοικούν σ’ έναν άλλο μακρινό και αμόλυντο κόσμο και έτσι διατηρούνται πέραν του χωροχρονου και της ιστορίας αναλύοτες και αδιάφορες για τις πραγματικές συνθήκες. Δε πρόκειται γι’ αυτό. Οι ιδέες απλώς είχαν κρυφτεί όπως όταν σε μια έκλειψη ηλίου όλα σκοτεινιάζουν. Μέσα σ’ αυτό το σκότος πολλοί έχασαν τη ζωή τους δεχόμενοι το τέλος του ήλιου, κάποιοι απλώς έκαναν υπομονή και σύντομα ο ήλιος σκόρπιζε και πάλι τη ζωή γύρω τους. Αν δεχτούμε την αναλογία, το ερώτημα μου είναι, αν μπορούσε το σύστημα να συγκρατήσει τον ήλιο κρυμμένο για όσο επιθυμούσε. Μπορεί πραγματικά να συνεχιστεί επ’ αόριστο ο ολοκληρωτισμός, ο φασισμός, το μνημόνιο ή η νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Μπορεί ξαφνικά να εξαφανιστεί ο χιλιετής θεσμός του ασύλου χωρίς συνέπειες; Μπορεί μια κοινωνία να δεχτεί έτσι ξαφνικά ότι οι αιτούντες χαρτιά και άσυλο δεν έχουν δικαιώματα και πρέπει να εξαφανιστούν πέραν του τείχους των εθνικών συνόρων; Μπορούμε να δεχτούμε να αρπάζουν με τη βία απεργούς πείνας; Αυτό το σύνολο των συλλογικών εγκλημάτων θα περνούσε έτσι απλά απ’ ολόκληρη τη κοινωνία, μια κοινωνία που αναγνώρισε το συλλογικό έγκλημα σε ένα «μεμονωμένο περιστατικό» και προκάλεσε την εξέγερση του Δεκέμβρη;

Η αστυνομία δε γινόταν να μπει στη νομική, επειδή το δίκιο μας πλημύριζε, άλλο αν εκείνη τη στιγμή δε το έβλεπε κανένας. Όλο το αξιακό μας σύστημα ως κοινωνία ήταν παραταγμένο προστατευτικά μπροστά σ’ αυτούς τους ανθρώπους κι ας μην ήταν ορατό σε κανέναν. Για να τους χτυπήσουν έπρεπε να τα βάλουν με το άσυλο, με τη δικαιοσύνη, με την ισότητα κλπ. Αν αυτό γινόταν κανονικότητα δε θα ήταν η ίδια, και αυτό έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για τη τάξη και την ασφάλεια τους. Βέβαια ο ολοκληρωτισμός είναι υπαρκτός αυτή τη στιγμή στο κόσμο, το ίδιο και ο φασισμός, και ακόμα κι ο Χίτλερ έκλεισε μια δεκαετία στην εξουσία, άρα τι σας λέω; Είναι απλώς η αίσθηση ότι εδώ δεν είναι αυτή η περίπτωση, και δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, τη προηγούμενη βδομάδα έλεγα σε συντρόφους ότι το ρολόι του φασισμού είναι έτοιμο να χτυπήσει μεσάνυχτα, αλλά ίσως αυτή είναι και η ώρα που εμφανίζονται τα φαντάσματα και είδα ξεκάθαρα, τι στιγμή της πλήρους απουσίας τους, κάποιες αλεξίσφαιρες ιδέες έτοιμες να πηδήξουν μαζί μας στη μάχη. Αν κρατάγαμε τη θέση μας, οι ιδέες μας θα γίνονταν όλο και πιο ορατές και το κλίμα θα αντιστρεφόταν αμέσως. Κάτι όμως που εμείς οι ίδιοι δε το πιστέψαμε, ούτε καν το σκεφτήκαμε.

Αυτό που ήθελα να ζητήσω, αλλά δε τόλμησα να το πω, δεν ήταν βέβαια ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι και έπρεπε να αφήσουμε την αστυνομία να τους σακατέψει, αλλά ότι πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι από το παλιό ηρωισμό και την επιθετικότητα της αριστεράς και να μπούμε μπροστά τους για να τους προστατέψουμε, συστρατευόμενοι με τις πολύτιμες αξίες μας, που ήταν εκεί και μας περίμεναν μάταια.

David Harvey: μάθημα... ζωγραφιά

2010-07-02T03:08:00.005+03:00

Κατσαριδοκτόνα Πολιτική

2010-06-29T23:45:00.002+03:00

Όταν ο Γρηγόριος Σάμσα ξύπνησε ένα πρωί αναστατωμένος από όνειρα, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε μια γιγάντια κατσαρίδα...

για τον τουρίστα ρε γαμώτο

2010-06-28T21:51:00.002+03:00

"Περισσότερο από το μισό της δύναμης του ελληνικού στόλου, χωρητικότητας άνω των 10 χιλιάδων τόνων dwt, ελέγχεται από τους 30 μεγαλύτερους Ελληνες εφοπλιστές, ενώ το 72,4% της συνολικής χωρητικότητας του ελληνικού στόλου διαχειρίζεται από 70 συνολικά Ελληνες πλοιοκτήτες, σύμφωνα με τα στοιχεία της ετήσιας έρευνας της Petrofin Research."

"Τα ιλιγγιώδη ποσά που επενδύουν οι Ελληνες εφοπλιστές σε ναυπηγήσεις πλοίων έχουν αφήσει άναυδους τους ανταγωνιστές τους. Μόνο για τον χρόνο που μας πέρασε υπεγράφησαν συμβόλαια για τη ναυπήγηση συνολικά 556 πλοίων, αξίας 32 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συνολικής χωρητικότητας 42,8 εκατομμυρίων τόνων. Πρόκειται για ρεκόρ όλων των εποχών"

Η επιρροή αυτών των ανθρώπων φτάνει στα μίντια τα οποία αφιερώνουν πλέον κατά μέσο όρο 20 λεπτά από τα 45λεπτα δελτία κάθε μέρας προπαγανδίζοντας τα καταστροφικά αποτελέσματα του συνδικαλισμού των ανθρώπων της θάλασσας. Δεν είναι μόνο ότι οι απεργίες τους κηρύσσονται κατά κανόνα παράνομες, πρέπει πάση θυσία να πειστεί η κοινή γνώμη ότι οι συνδικαλιστικοί τους αγώνες είναι επικίνδυνοι. Βρίσκουν με τη κάμερα διάφορους πρόθυμους: νησιώτες, τουρίστες, καφετζήδες των λιμανιών, επιχειρηματίες, λαμόγια. Όλοι είναι έξαλλοι με τους εργάτες. Αύριο τολμάνε να θέλουν να συμμετάσχουν σε μια γενική απεργία.

Οι διωκτικές αρχές έτρεχαν πριν λίγες μέρες στα σπίτια των συνδικαλιστών με εντάλματα σύλληψης (την ίδια μέρα που οι διωκτικές αρχές εξευτελίστηκαν μέσα στο δικό τους το σπίτι). Λίγο πριν την έκρηξη οι δημοσιογράφοι κατηγορούσαν την ασφάλεια που δεν έχει ακόμα συλλάβει τους συνδικαλιστές. Αύριο θα είναι απ το πρωί στο λιμάνι τα ΜΑΤ, το λιμενικό, η αστυνομία, τα καθεστωτικά μίντια, οι εισαγγελείς, οι εφοπλιστές, οι "αγανακτισμένοι πολίτες". Ο πρωθυπουργός δε θα βρίσκεται εκεί για να δεχτεί τα δακρυγόνα και την καταστολή. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν.

Homage to Walter Benjamin

2010-06-28T05:05:00.001+03:00

Laurie Anderson - The Dream Before

Hansel and Gretel are alive and well
And they're living in Berlin
She is a cocktail waitress
He had a part in a Fassbinder film
And they sit around at night now drinking schnapps and gin
And she says: Hansel, you're really bringing me down
And he says: Gretel, you can really be a bitch
He says: I've wated my life on our stupid legend When my one and only love was the wicked witch. She said: What is history?
And he said: History is an angel being blown backwards into the future
He said: History is a pile of debris
And the angel wants to go back and fix things
To repair the things that have been broken
But there is a storm blowing from Paradise
And the storm keeps blowing the angel backwards into the future
And this storm, this storm is called Progress

Φουκωικός Αλαβάνος

2010-06-28T00:36:00.002+03:00

Οταν είπα πριν χρόνια σε κάποιον ότι ο Αλαβάνος είναι Φουκωικός μου απάντησέ ότι φαντάζομαι πράγματα από τη πολλή προσωπολατρία. Όμως, τώρα που ο Αλαβάνος αυτονομείται όλο και περισσότερο είναι σαφές ότι πρόκειται κατά μια έννοια για έναν Φουκωικό πολιτικό. Εννοώ ότι υπερβαίνει τους κυρίαρχους θεσμούς που αντανακλούν τις κυρίαρχες κατηγορίες σκέψεις. Εννοώ ότι υπερβαίνει τα αυτονόητα ερωτήματα, τις έννοιες, και τις κατηγορίες στις όποιες έχει παγιδευτεί η αριστερά είκοσι χρόνια τώρα-με δική της ευθύνη. Αυτό ήταν σαφές ήδη από τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ που κατάφερνε να υπερβεί τα συντηρητικά διλήμματα των μεγαλοστελεχών της αριστεράς. Τώρα με το Μέτωπο Αλληλεγγύης πάει ακόμα πιο πέρα. Πέρα από τα κόμματα αλλά εντός των πολιτικών. Πέρα από τα κυρίαρχα ερωτηματικά αλλά μέσα από την ανασυγκρότηση και υπέρβασή τους.

Τώρα που οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ξεγυμνώθηκαν από τις προφάσεις και τις δικιολογίες τους εμφανίζεται επιτέλους αυτή τη στιγμή της γενικευμένης καταστροφής το ότι τα διχαστικά διλήμματα τίθονταν απ τη πλευρά του κυρίαρχου μόνο για να διχάσουν. Ρωτούν:Είστε υπέρ ή κατα της Ενωμένης Ευρώπης; Είστε υπέρ ή κατά του Ευρώ; Είστε υπέρ ή κατά της συνεργασίας με τα κόμματα εξουσίας; Είστε υπέρ ή κατά της επιχειρηματικότητας; Είστε υπέρ ή κατά της τρομοκρατίας; Είστε υπέρ ή κατά της βίας; Της Ησυχίας; Της τάξης; Της ασφάλειας; Της πατρίδας; Της Θρησκείας; Της οικογένειας;

Όλα αυτά τα ερωτήματα, πριν απαντηθούν πρέπει να δούμε ποιος τα ρωτάει και τι επιδιώκει από τη κάθε απάντηση, γιατί δηλαδή τίθεται, τι επιδιώκει η εκάστοτε εξουσία με αυτα. Εντέλει, μιας και ο Φουκώ δεν είναι παρά ο καλός δάσκαλος που ξεχάσαμε τι μας μάθαινε στο δημοτικό το τι θα πει ερώτηση, πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι το κάθε ερώτημα πρέπει να μπαίνει στην ιστορική του βάση, και σε αντίθεση τις εξετάσεις τύπου ΑΣΕΠ δε μπορούμε να επιτρέψουμε ποτέ η απάντηση να μας υποδειχθεί ή να εκβιαστεί.

Φεύγοντας απ' το Παράθυρο

2010-06-27T02:53:00.009+03:00

Κάποια στιγμή σε ένα εργοστάσιο στην Aσία κάποιοι εργάτες αποφάσισαν να γίνουν άγγελοι φεύγοντας πετώντας προς τα έξω από τα παράθυρα. Αντικρίζοντας το θαύμα οι δεσμοφύλακες τράπηκαν σε φυγή. Αυτό το παραμύθι οφείλει πλέον να διδάσκεται στα σχολεία ως η σημαντικότερη πράξη αντίστασης στην παρούσα κρίση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής.

Η πραγματικότητα είναι ότι σ' αυτές τις πράξεις δεν υπήρχε κανένα αίσθημα μεγαλείου και θρησκευτικής υπέρβασης. Οι εργάτες δεν σκέφτονταν σαν ήρωες ή μάρτυρες. Ήταν αυθόρμητες πράξεις φυγής. Φυγής από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Φυγής από ένα κόσμο καταπίεσης. Φυγής από τον βρόμικό και κουρασμένο εαυτό τους, από τον εαυτό τους ως μηχανή, από τον εαυτό ως πράμα. Φυγής από εκεί όπου δεν υπάρχει η δυνατότητα φύγης. Μια πράξη της ανθρώπινης ελευθερίας και του φυσικού νόμου της βαρύτητας σε μια παράσταση δευτερολέπτων.

Τα εργοστάσια της Foxconn στη κινεζική περιφέρεια της Ταιβάν συνδέονται με την αιχμή του αμερικάνικου ονείρου, δημιουργώντας τα εξαρτήματα για τα νέα επαναστατικά προϊόντα της apple. Το συνολικό προσωπικό της Foxconn ανα τον κόσμο πλησιάζει το ένα εκατομμύριο και τα έσοδα τα 60 δις δολάρια το χρόνο. Το 2006 κάποιοι δημοσιογράφοι κατήγγειλαν τις συνθήκες εργασίας αλλά τόσο η κινέζική δικαιοσύνη όσο και η apple έκριναν τις κατηγορίες αβάσιμες οδηγώντας τους δημοσιογράφους στα δικαστήρια και από κει στη χρεοκοπία.

Οι αυτοκτονίες στις εγκαταστάσεις της σεβάσμιας εταιρίας ξεκίνησαν το 2007 έμειναν όμως με δεξιοτεχνία στο σκοτάδι μέχρι που φέτος εκτοξεύτηκαν σε διψήφιο νούμερο. Ιδιαίτερα με τη περίπτωση του εργάτη που αυτοκτόνησε το 2009 μετά το ξυλοδαρμό του επειδή έχασε μερικά iPod. Οι πληροφορίες για τα εργοστάσια αυτά μας δίνει μια γεύση του τι σημαίνει διεθνής εργασιακός μεσαίωνας (και του τι εννοούν οι ευυπόληπτοί επιχειρηματίες όταν απειλούν να μεταφέρουν τα εργοστάσια τους στο εξωτερικό). Σημαίνει λοιπόν να ξυπνάς χωρίς χαρτιά στα άθλια καταλύματα της εταιρίας στη μέση του πουθενά και να πρέπει να περπατήσεις στο πουθενά για μια ώρα μέχρι να φτάσεις στο κτήριο σου. Εκεί να δουλεύεις ασταμάτητα σε εξουθενωτικές βάρδιες σε ρυθμούς που σε φέρνουν στα όρια τις φυσικής σου αντοχής. Στους ασφυκτικούς και αποπνικτικούς χώρους δε μπορείς να μιλήσεις με κανένα, δε μπορείς να σταματήσεις για λίγο σε περίπτωση ανάγκης, δε μπορείς να πας στη τουαλέτα. Η φραστική και σωματική βία είναι έντονη. Η πειθαρχία είναι το βασικό αίτημα. Δε νιώθεις άξιος ούτε καν για λύπηση.

Και τι έγινε μετά τα άλματα; Η αντίδραση της εταιρίας ήταν να κρύβει τους θανάτους. Όταν η είδηση δε μπορούσε πια να μείνει θαμμένη η εταιρία αρχικά τύλιξε τα εργοστάσια με συρματοπλέγματα και στο τέλος τους υποχρέωσε να υπογράψουν δήλωση μη αυτοκτονίας. Δεσμεύτηκαν να αντιμετωπίζουν τις αυτοκτονίες και όχι τα αίτια, εξάλλου δεν ένοιωθαν ότι είχαν καμιά σχέση με τα ψυχολογικά αίτια. Ως εάν η ευθύνη να αφορά αυτούς και το κτήριο, ως εάν το ίδιο το οίκημα και τα ντουβάρια του να είναι υπεύθυνα. Όταν είδαν ότι το θέμα δεν αντιμετωπίζεται από κάποιους σαν αστείο τότε άρχισαν τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις για το μέλλον. Δε φαίνεται να αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους όπως και εμείς, οι δυτικοί καταναλωτές δε φαίνεται να καταλαβαίνουμε ότι η φτηνή τεχνολογία έχει υψηλό κόστος.

Οι αυξήσεις που έσπευσαν να παραχωρήσουν οι μεγάλες εταιρείες, φοβούμενες για την εικόνα τους, αποκαλύπτουν τα τεράστια περιθώρια κέρδους τους, ενώ ακόμη και ύστερα απ' αυτές τις αυξήσεις, οι νέοι μισθοί θα υπολείπονται κατά πολύ από το ελάχιστο εισόδημα για μια αξιοπρεπή επιβίωση. Έτσι μαζί με τις αυτοκτονίες που συνεχίζονται, η Κίνα έχει μπει και αυτή σε απεργιακούς ρυθμούς παρά τις εκφοβιστικές και προπαγανδιστικές προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας. Οι απεργίες αυξάνονται από τον τελευταίο μήνα μέχρι και σήμερα με εντυπωσιακούς ρυθμούς και η πολιτική εξουσία αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων χρόνων.

Τους Αγγέλους αυτούς δε θα τους έκανες φίλους. Δε θα τους συμπονούσες με τη πρώτη ματιά. Ήταν κουρασμένοι και βρόμικοι από τον ιδρώτα. Πειθαρχούσαν αμίλητοι και κοιτούσαν μοχθηρά. Και όταν πηδούσαν στον ουρανό δε νοιάζονταν για τα παιδιά που αφήνουν πίσω τους. Δε σκέφτονταν ότι θα σηκώσουν με τις φτερούγες τους την εργατική τάξη στο παράδεισο. Ο ουρανός είναι βρώμικος. Είναι σα τους δραπέτες των φυλακών... ο θάνατος τους και το όνομα τους δε θα πήγαινε πολύ πιο πέρα από το στενό κύκλο των δεσμοφυλάκων. Η απόδραση της εργατικής τάξης είναι ταυτόχρονα και η επιστροφή της τώρα που κλείσαν οι πύλες του παραδείσου και δεν έχει που αλλού να πάει. Τους επανέφερε η "αιώνια επιστροφή". Η δικιά μας ανάγκη για δικαιοσύνη αυτή τη στιγμή γενικευμένης αδικίας μας έκανε να παγώσουμε το χρόνο τη στιγμή της πτώσης τους και να τους δούμε να αιωρούνται πάνω απ’ τα σκυμμένα μας κορμιά. Αγγελικές φιγούρες που μας παγώνουν από δέος.

Δε μας εμποδίζουν όλα αυτά, το ότι είναι αποκρουστικοί με τα λερωμένα ρούχα και τα σπασμένα τους μέλη να προεξέχουν. Εκεί θα βρούμε μια νέα ομορφιά. Είναι ακριβώς το ότι δεν είναι αξιαγάπητοι και δεν είναι αξιολύπητοι αυτό που τους κάνει άξιους σημαιοφόρους της εργατικής τάξης. Οφείλω να συνταχθώ πίσω από τον τρελό φονιά Βόυτσεκ και αυτούς τους αμαρτωλούς αυτόχειρες στις νέες μάχες που έρχονται. Όχι γιατί ελπίζω στη νίκη, αλλά γιατί αξίζει να αγωνίζομαι δίπλα τους με τα δικά μου μέσα.

Κυβέρνηση πολιτικών δημίων και απατεώνων

2010-06-22T11:09:00.001+03:00

Του Γιώργου Δελαστίκ - "Πριν"

Δεν είναι μόνο ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας όλων των εποχών που έχει περάσει από την Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου, καθώς εφαρμόζει την ακριβώς αντίθετη πολιτική από αυτήν που είχε εξαγγείλει προεκλογικά για να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό, ο οποίος όντως τον εξέλεξε θριαμβευτικά.
Ο Γιωργάκης ...Τσολάκογλου αναδεικνύεται και στον πιο αδυσώπητο πολιτικό δήμιο των εργασιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων. Δρώντας ως τυφλό όργανο του ΔΝΤ και της ΕΕ, καταλύει μεθοδικά όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Ο Παπανδρέου είναι αδίστακτος. Είναι αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτα όρθιο από όσα κέρδισαν με ανείπωτες θυσίες και ποταμούς αίματος οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Είναι τέτοιο το μίσος του Γιωργάκη εναντίον των ελλήνων εργαζομένων, ώστε τα μέτρα που παίρνει απορρίπτονται -φραστικά τουλάχιστον, αλλά με επίσημο και δημόσιο τρόπο- ακόμη και από τους εκπροσώπους της μεγάλης μερίδας του... κεφαλαίου!

«Η εργοδοτική κοινότητα δεν ζήτησε και δεν επιχαίρει για το νέο εργασιακό πλαίσιο που ανακοίνωσε το υπουργείο Εργασίας» δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος. «Οι εκπρόσωποι του ελληνικού εμπορίου δεν συμφωνούν με το νέο καθεστώς προσλήψεων και απολύσεων» δήλωσε και ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Εμπόρων (ΕΣΕΕ) Βασίλης Κορκίδης.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση «Παπανδρέου - Τσολάκογλου» δρα πρωτίστως ως όργανο του αμερικανικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε αυτή τη φάση όπως επίσης και ως όργανο του ελληνικού χρηματιστικού κεφαλαίου, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν θα σπεύσουν να αξιοποιήσουν και τα υπόλοιπα τμήματα του κεφαλαίου τα «δώρα» που τους κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Κόβοντας στο μισό τις αποζημιώσεις απόλυσης και καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας για να μετατρέψει τους νέους από «γενιά των 700 ευρώ» σε «γενιά των 500» αφού ο μισθός των νέων κάτω από 25 ετών πέφτει από τα 740 ευρώ στα 518 , ο απερίγραπτος πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και μίσθαρνο όργανο του κεφαλαίου Γ. Παπανδρέου δίνει τα κίνητρα για την εξαπόλυση πογκρόμ εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων. Στόχος του Παπανδρέου είναι να απολυθούν εκατοντάδες χιλιάδες «ακριβοί» εργαζόμενοι ηλικίας 40-45 χρόνων και πάνω και να αντικαθίστανται ο καθένας τους με τεις-τέσσερις "πιτσιρικάδες" του πεντακοσάρικου, οι οποίοι δεν μπορούν φυσικά ούτε να ζήσουν αυτόνομα από τους γονείς τους με τέτοιο γελοίο μισθό ούτε να δημιουργήσουν οικογένεια. Όμως την ίδια στιγμή θα εμφανίζεται ότι ...μειώνεται και η ανεργία από πάνω, αφού ένας θα απολύεται και τρεις θα προσλαμβάνονται! Παράλληλα, μαύρη κυριολεκτικά θα είναι η μοίρα των σαρανταπεντάρηδων και πενηντάρηδων που θα απολύονται μαζικά.

Δεν είναι μόνο το ότι πολύ δύσκολα θα ξαναβρίσκουν δουλειά, ιδίως κατά την ερχόμενη πενταετία ή δεκαετία βαθιάς ύφεσης που θα καταποντίσουν την Ελλάδα τα μέτρα του καθεστώτος υποτέλειας στο ΔΝΤ και την ΕΕ που έβαλε τη χώρα ο Γιωργάκης «Τσολάκογλου».
Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα από το συνδυασμό της επιδότησης των απολύσεων με το ανατριχιαστικό ασφαλιστικό των πολιτικών απατεώνων του ΠΑΣΟΚ. Καθώς πρέπει να πάει κανείς τουλάχιστον 65 ετών για να πάρει ακόμη και την όποια σύνταξη - ελεημοσύνη έχει απομείνει, εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι των 45 ετών και άνω θα περιφέρονται επί δέκα, δεκαπέντε ή και παραπάνω χρόνια μη έχοντας ούτε μισθό ούτε σύνταξη!

Όπως είναι αυτονόητο, αυτοί οι υψηλής ειδίκευσης και παραγωγικότητας εργαζόμενοι θα μετατρέπονται σε μια εξαθλιωμένη μάζα ανέργων, οι οποίοι σταδιακά θα ικετεύουν για οποιαδήποτε δουλειά με οσοδήποτε χαμηλή αμοιβή.
Αυτό είναι το... σοσιαλιστικό όνειρο του δημίου των εργαζομένων Γιώργου Παπανδρέου για το πώς θα πετύχει εντυπωσιακή μείωση του κόστους εργασίας και επομένως, κατά την εγκληματική καπιταλιστική λογική του, την περιβόητη «αύξηση της ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας: Νέοι που δουλεύουν για ένα πεντακοσάρικο και δεν μπορούν να επιβιώσουν και πενηντάρηδες άνεργοι που ζητιανεύουν δουλειά για ένα πιάτο φαί!

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αυτή η κυβέρνηση πολιτικών δημίων και απατεώνων πρέπει να ανατραπεί πάση θυσία. Είναι η πιο επικίνδυνη επίθεση στην υπηρεσία του ξένου και ελληνικού κεφαλαίου που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα. Η ανατροπή της είναι αναγκαία για την επιβίωση μας. Η ανάγκη ανατροπής της όμως δεν συνεπάγεται και ότι το καθήκον αυτό είναι εύκολο. Δεν μπορούμε καν να ισχυριστούμε ότι είναι έστω εφικτό βάσει του συσχετισμού δυνάμεων που υφίσταται ακόμη.
Ο κόσμος δεν έχει ξεχυθεί στους δρόμους στο βαθμό που απαιτούν οι περιστάσεις. Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η κυβέρνηση δεν θα πέσει βέβαια μόνη της. Αν ο κόσμος δεν συμμετάσχει κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε αλλεπάλληλες μαχητικές διαδηλώσεις τα μέτρα θα περάσουν.

Pissed?

2010-06-21T23:50:00.003+03:00

A protester urinates in front of a row of policemen during riots following the death of a 15-year-old boy in San Carlos de Bariloche on June 18, 2010. According to local media, provincial government officials have confirmed that four police officers, involved in the incident which left the boy dead during an alleged robbery, have been removed from their posts. Three people have died and at least 12 have been injured during the clashes.

στην ανάγκη

2010-06-11T18:51:00.002+03:00

Λένε ότι ο τυφλός Καλ Αλουλίζ έκατσε κάποτε στις όχθες του Ιλισού και αφουγκράστηκε για ώρα το ποτάμι. Μετά γύρισε προς τους ψαράδες που τον κοιτούσαν με απορία και είπε:

Ο καθένας που αγωνίζεται για κοινωνικές αλλαγές μπορεί να σκέφτεται την άρση μιας δυσαρέσκειας ή τη προσδοκία μιας ευχαρίστησης. Αλλά μια αλλαγή μπορεί να είναι αναγκαία χωρίς να υπάρχει στην ίδια την πραγμάτωσή της καμία ευχαρίστηση, καμιά ηδονή. Η αίσθηση της αναγκαιότητας γίνεται η ελάχιστη αλλά μοναδική απόλαυση, το αίσθημα του υψηλού που παλεύει να αναπληρώσει την οδύνη από τις απανωτές απώλειες που προκαλεί η αντίσταση και η κατάρρευση των πραγμάτων. Η αίσθηση της αναγκαιότητας παλεύει να καλύψει την οδύνη της ήττας ή και μιας κάποιας φρικτής νίκης. Η αίσθηση της αναγκαιότητας καθιστά την έκβαση της μάχης δευτερεύουσα πόσο μάλλον την ίδια τη ζωή του αγωνιζόμενου σαμουράι. Είναι αντιδιαλεκτική γιατί πρέπει να είναι σαν ένα σπαθί: συμπαγής και αποτελεσματική, αλλά το κυριότερο να έχει σφυρηλατηθεί με φωτιά και ατσάλι. Αυτό το αίσθημα δεν μπορεί να είναι τυχαίο, οφείλει να είναι μια αναγκαιότητα καθολική, η αναγκαιότητα δεν μπορεί να είναι τυχαία, οφείλει να είναι κοινωνική. Το αναγκαίο δεν είναι ούτε συνεχές ούτε συνεπές. Μπορεί να εμφανιστεί ένα Δεκέμβρη μέσα σε μια λάμψη, και να το ακολουθήσει εμπαιγμός για χρόνια. Μπορεί να συσσωρεύονται εναντίον του άπειρες αναλύσεις που μέλει να ξεχαστούν. "Ειδικοί" μπορεί να μιλούν ασταμάτητα σε κάμερες εκπέμποντας τις αναλύσεις τους μόνο προς τα άστρα, τόσο ασήμαντοι θα είναι γι' αυτόν τον πλανήτη. Και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου και πάλι, η ίδια στιγμή, το ίδιο αίσθημα, το ίδιο καθήκον, σα να μη κύλησε καθόλου ο χρόνος από τη προηγούμενη μάχη.

Ένας ψαράς πήρε τον λόγο και ρώτησε τον Καλ αν είναι αλήθεια ότι μισεί τόσο τη βία που έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του γιατί φοβόταν την ωμή του δύναμη, γιατί δεν ήθελε να βλέπει άλλο πόσα φρικτά πράγματα μπορούσε να κάνει με το σπαθί του. Αλλά όταν γύρισαν το κεφάλι τους, για μια απάντηση, ο τυφλός είχε εξαφανιστεί όπως εμφανίστηκε... σαν το ψάρι που πετάγεται για λίγα δευτερόλεπτα έξω απ' το νερό και ξαναχάνεται στο βυθό.

Ουστ αλητες ανανεωτικοί

2010-06-11T01:25:00.006+03:00

Η εσωκομματική βλακεία του συνασπισμού πάντα με άφηνε αδιάφορο, το ίδιο και το μέλλον που θα έχουν τέσσερις βουλευτικές καρέκλες και οι κώλοι που κάθονταν σ' αυτές. Αλλά θέλω να σταθώ λίγο σ' αυτό το μόρφωμα των ανανεωτικών ελπίζοντας να μη ξαναχρειαστεί να ασχοληθώ με τις μίζερες προσωπικές τους στρατηγικές.

Από τότε που ξέσπασε η Ελληνική κρίση, οι ανανεωτικοί, καμάρωναν ότι είναι οι μόνη πολιτική οντότητα, που αγωνίζεται "για τις αξίες τις αστικής μας τάξης" αν και το έκαναν σε επίπεδο αφηρημένων αξιών και μόνο. Βέβαια στην Ελλάδα ποτέ δεν συγκροτήθηκε συνεπής και ειλικρινής αστική τάξη, κανένας δεν υπερασπίστηκε τις αξίες της και κυρίως: είναι η ιστορική αποτυχία της αστικής μας τάξης που οδήγησε στην χρεωκοπία και έστριψε το τιμόνι προς την εξαθλίωση. Ονειρεύονται οι ανανεωτικοί ότι είναι οι ιδανικοί αστοί αλλά τελικά φέρονται σαν τους χειρότερους εχθρούς των αστών, σαν το αντίθετό τους, που δεν είναι φυσικά άλλοι από τους "αλήτες".

Η λαχτάρα να ενωθούν στην εξουσία με το πασόκ ενός Παπανδρέου δύσκολα κρυβόταν μετά τις εκλογές. Τους κράταγε, εξομολογούνταν, η πιθανότητα χρεοκοπίας που δεν ήθελαν να χρεωθούν. Ήταν λοιπόν το φρικτό τους αστειάκι ότι θα περιμένουν να σκάσει το πράγμα σε άλλα χέρια και ότι μετά θα αναλάμβαναν εξουσίες με άλλους όρους. Τυπική μεγαλοαστική αλητεία δηλαδή. Όταν πρωτοάκουσα ανανεωτικούς να κάνουν αυτό το αστείο ένοιωσα εμετικά άρρωστος. Απογοητεύτηκα σαν άνθρωπος, όχι σαν αριστερός ή σαν σύντροφος τους -οι τύποι είναι καραδεξιοί.

Τώρα μάζεψαν τα πράγματα τους και εκβίασαν τη διάλυση του σύριζα χωρίς να προτείνουν εναλλακτική Ο εκβιασμός δε πέρασε, το συνέδριο κερδήθηκε από τον αντίπαλο που τους παρακάλεσε να μείνουν, αλλά αυτοί σαν τυπικοί μεγαλοαστοί δε μπορούν να κάνουν πίσω -πουτάνα αξιοπρέπεια. Ανεξαρτητοποιούνται και δεν επιστρέφουν τις έδρες τους. Όποιο δικηγόρο διαζυγίων και να ρωτήσουν θα τους πει να τις επιστρέψουν αμέσως. αλλά αυτοί συνεχίζουν να τις κρατούν αντιδημοκρατικά και να τις περιφέρουν σαν προίκα στα πολιτικά γραφεία. Αν ήταν έδρες άλλου κόμματος, αυτοί οι αλήτες δε θα τολμούσαν να βγουν σε κανάλι. Αλλά τα κανάλια πάντα ήταν με τους ανανεωτικούς για τους δικούς τους ανίερους λόγους. Δε ξέρω αν και πότε θα συναντηθούν οι δρόμοι μου με τον σύριζα αλλά τον προτιμώ έτσι και μου αρέσει που δεν θα έχουν πια αποφασιστικό ρόλο στην αριστερά αυτά τα συντηρητικά καθίκια. Στα τσακίδια λοιπόν και μη ξεχάσετε τον Κύρκο φεύγοντας.

ΥΓ: Συγνώμη αλήτες που σας ταύτισα με τους ανανεωτικούς. Μιλούσα για τη δική τους έννοια "αλήτη". Το ξέρετε ότι σας λατρεύω.

2010-06-04T17:08:00.005+03:00

14.1.2010

BBC4

In Our Time:

The Frankfurt School

Download Here

Melvyn Bragg and guests Raymond Geuss, Esther Leslie and Jonathan RÃ©e discuss the Frankfurt School.
This group of influential left-wing German thinkers set out, in the wake of Germany's defeat in the First World War, to investigate why their country had not had a revolution, despite the apparently revolutionary conditions that spread through Germany in the wake of the 1918 Armistice.
To find out why the German workers had not flocked to the Red Flag, Theodor Adorno, Max Horkheimer, Walter Benjamin and others came together around an Institute set up at Frankfurt University and began to focus their critical attention not on the economy, but on culture, asking how it affected people's political outlook and activities.
But then, with the rise of the Nazis, they found themselves fleeing to 1940s California. There, their disenchantment with American popular culture combined with their experiences of the turmoil of the interwar years to produce their distinctive, pessimistic worldview.
With the defeat of Nazism, they returned to Germany to try to make sense of the route their native country had taken into darkness.
In the 1960s, the Frankfurt School's argument - that most of culture helps to keep its audience compliant with capitalism - had an explosive impact. Arguably, it remains influential today.
Raymond Geuss is a professor in the Faculty of Philosophy at the University of Cambridge; Esther Leslie is Professor in Political Aesthetics at Birkbeck College, University of London; Jonathan RÃ©e is a freelance historian and philosopher, currently Visiting Professor at Roehampton University and at the Royal College of Art.

http://www.bbc.co.uk/iplayer/episode/b00pr54s/In_Our_Time_The_Frankfurt_School/

صمت من أجل غزة

2010-06-04T13:40:00.002+03:00

Gaza has no throat.
Its pores are the ones that speak in sweat, blood, and fires.
Hence the enemy hates it to death and fears it to criminality,
and tries to sink it into the sea… And hence its relatives and friends
love it with a coyness that amounts to jealousy and fear at times,
because Gaza is the brutal lesson …and the shining example for enemies
and friends alike.
Gaza is not the most beautiful city.
Its shore is not bluer than the shores of Arab cities.
Its oranges are not the most beautiful in the Mediterranean basin.
Gaza is not the richest city.
It is not the most elegant or the biggest, but it equals the history
of an entire homeland, because it is more ugly, impoverished,
miserable, and vicious in the eyes of enemies.
Because it is the most capable, among us, of disturbing the enemy’s
mood and his comfort.
Because it is his nightmare.
Because it is mined with oranges;
children without a childhood;
old men without old age;
and women without desires.
Because of all this it is the most beautiful,
the purest and richest among us
and the one most worthy of love.

MAHMOUD DARWISH: Silence for Gaza

from gazamom.com

Woyzeck Now

2010-05-11T03:56:00.005+03:00

"Ένας καλός φόνος. Ένας πραγματικός φόνος.

Ένας όμορφος φόνος. Τόσο όμορφος

Όσο ο καθένας θα επιζητούσε ν' αντικρίσει.

Είχαμε καιρό να δούμε τέτοιον."

στοιχεία εκσυγχρονισμού

2010-04-16T13:21:00.002+03:00

Για να μπορέσει το διεθνές νομισματικό ταμείο να ασκήσει την εγκληματική πολιτική του στη Βενεζουέλα, η σοσιαλιστική κυβέρνηση της χώρας, κατέβασε το στρατό. Το αποτέλεσμα ήταν 3 χιλιάδες νεκροί εξεγερμένοι (όσα ήταν και τα θύματα της 11/9).

Είκοσι χρόνια μετά, στην Ελλάδα, αποφασίζουν και κατεβάζουν τους δημοσιογράφους. Ολα πάνε μια χαρά...

Alle reden vom Wetter...

2010-03-26T13:31:00.000+02:00

κανα τσιγάρο;

2010-03-26T13:16:00.003+02:00

its there!

2010-03-26T13:00:00.001+02:00

Ενάντια στη Δύση

2010-03-25T12:54:00.001+02:00

Στον 16ο αιώνα ο Γάλλος φυσιοδίφης Pierre Belon σημείωνε ότι “οι Τούρκοι δεν εξαναγκάζουν κανένα να ζει σαν Τούρκος.” Δεν αποτελεί συνεπώς έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί Εβραίοι βρήκαν άσυλο και θρησκευτική ελευθερία στην Τουρκία και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες μετά την εκδίωξή τους από την Ισπανία του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλα το 1492. Το αποτέλεσμα ήταν —και εδώ είναι η ύψιστη ειρωνεία— ότι οι ταξιδιώτες απ’ τη δύση ενοχλούνταν από την δημόσια παρουσία των Εβραίων στις μεγάλες τουρκικές πόλεις. Ορίστε ένα από τα πολλά παραδείγματα, μια έκθεση του Ιταλού N. Bisani, ο οποίος επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη το 1788:

Ο ξένος που έχει δει την μισαλλοδοξία στο Λονδίνο και το Παρίσι θα εκπλαγεί εδώ βλέποντας μια εκκλησία ανάμεσα σε ένα τζαμί και μια συναγωγή, και ένα δερβίση δίπλα σε ένα καπουτσίνο μοναχό. Δεν ξέρω πώς η κυβέρνηση αυτή κατάφερε να αποδεχτεί στην αγκαλιά της θρησκείες τόσο αντίθετες με τη δική της. Πρέπει να οφείλεται στον εκφυλισμό του μωαμεθανισμού αυτή η ευτυχής αντίστιξη. Αυτό που είναι ακόμα εκπληκτικότερο είναι ότι βρίσκεις αυτό το πνεύμα ανεκτικότητας στους απλούς ανθρώπους· βλέπεις Τούρκους, Εβραίους, Καθολικούς, Αρμένηδες, Έλληνες και Προτεστάντες να συζητούν για τις δουλειές ή την αναψυχή με τέτοια αρμονία και καλή θέληση, λες και ανήκουν στην ίδια χώρα και θρησκεία.

Το ίδιο χαρακτηριστικό που σήμερα υμνείται στη δύση ως σημάδι της πολιτιστικής της ανωτερότητας —το πνεύμα και η πρακτική της πολυπολιτισμικής ανεκτικότητας— απορρίπτεται λοιπόν ως συνέπεια του ισλαμικού “εκφυλισμού.” Η παράξενη μοίρα των τραπιστών μοναχών της Etoile Marie είναι εξίσου διαφωτιστική. Αφού απελάθηκαν από την Γαλλία από το καθεστώς Ναπολέοντα, εγκαταστάθηκαν στην Γερμανία, από όπου εκδιώχθηκαν το 1868. Και επειδή δεν τους δεχόταν κανένα άλλο χριστιανικό κράτος, ζήτησαν την άδεια του Σουλτάνου να αγοράσουν γη κοντά στη Μπάνια Λούκα, στο σερβικό κομμάτι της σημερινής Βοσνίας, όπου και έζησαν καλά και εμείς καλύτερα —μέχρι που παγιδεύτηκαν στις βαλκανικές συγκρούσεις μεταξύ Χριστιανών.

Πού έχουν λοιπόν την απαρχή τους τα φονταμενταλιστικά χαρακτηριστικά —η θρησκευτική μισαλλοδοξία, η εθνοτική βία, η εμμονή με το ιστορικό τραύμα— που η δύση συνδέει σήμερα με τα Βαλκάνια; Ξεκάθαρα, στην ίδια την δύση.

Πηγή: Zizek, ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Der Staatsfeind (aka Ο Εχθρός της Πατρίδας)

2010-03-24T13:03:00.006+02:00

ο άνθρωπος με τα πολλά βιβλία

2010-03-24T12:44:00.005+02:00

Όταν οι αρχές εισέβαλαν στο σπίτι του Λάμπρου Φούντα ήθελαν ν' αποδείξουν ότι αυτή τη φορά σκότωσαν κάποιον δικαιολογημένα. Όταν έβγαιναν απογοητευμένοι από το διαμέρισμά του, μόνο οι δημοσιογράφοι ήταν ακόμα βέβαιοι για την εγκληματική φύση του νεκρού. Μετέδιδαν λοιπόν συνεχώς ότι αυτό που έχει ανησυχήσει τις αρχές είναι ότι στο σπίτι υπήρχαν πολλά βιβλία, πάρα πολλά βιβλία... μια ολόκληρη βιβλιοθήκη.

Εξάλλου τι είναι μια βιβλιοθήκη, αν όχι στοίβα πτωμάτων.

GUÐ BLESSI ÍSLAND

2010-03-08T01:49:00.002+02:00

Στ' αστεία παίζαμε!

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δεν βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

Amazing Superheroes in Action vol.1

2010-02-24T19:56:00.001+02:00

Sigh NOW for Mumia

2010-02-21T21:08:00.005+02:00

O Μουμία είναι αθώος ως προς τις κατηγορίες του 1982 που του επέβαλαν τη θανατική ποινή. Ολοι πλέον το παραδέχονται. Τα στοιχεία μιλάνε απο μόνα τους.

Ο Μουμία είναι ένας σπουδαίος μαρξιστής θεωρητικός και δημοσιογράφος που ενοχλεί τους ισχυρούς και θέλουν να απαλλαγούν απο την κριτική του σκέψη.

Τώρα, γι' άλλη μια φορά ο κίνδυνος άμεσης εκτέλεσης του είναι ορατός. Η υπογραφή μας είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε απέναντι στην επίσημη διοργάνωση μιας πολιτικής δολοφονίας.

Sign HERE

Sigh NOW

http://www.petitiononline.com/Mumialaw/petition-sign.html

To Barack Obama

WE THE UNDERSIGNED petition you to speak out against the death penalty for Mumia Abu-Jamal, and all the men, women and children facing execution around the world. This ultimate form of punishment is unacceptable in a civilized society and undermines human dignity. (U.N. General Assembly, Moratorium on the Use of the Death Penalty, Resolution 62/149, Dec. 18, 2007; reaffirmed, Resolution 63/168, Dec. 18, 2008.)

Mr. Abu-Jamal, a renowned black journalist and author, has been on Pennsylvania’s death row for nearly three decades. Even though you do not have direct control over his fate as a state death-row inmate, we ask that you as a moral leader on the world stage call for a global moratorium on the death penalty in his and all capital cases. Mr. Abu-Jamal has become a global symbol, the “Voice of the Voiceless”, in the struggle against capital punishment and human-rights abuses. There are over 20,000 awaiting execution around the globe, with over 3,000 on death rows in the United States.

The 1982 trial of Mr. Abu-Jamal was tainted by racism, and occurred in Philadelphia which has a history of police corruption and discrimination. Amnesty International, winner of the Nobel Peace Prize, “determined that numerous aspects of this case clearly failed to meet international standards safeguarding the fairness of legal proceedings. [T]he interests of justice would best be served by the granting of a new trial to Mumia Abu-Jamal. The trial should fully comply with international standards of justice and should not allow for the reimposition of the death penalty.” (A Life In the Balance - The Case of Mumia Abu-Jamal, at 34, Amnesty Int’l, 2000; www. Amnesty.org/en/library/info/AMR51/001/2000.)

Νίκος Τότης

2010-02-19T07:52:00.007+02:00

Τυχαίος Περαστικός. Τυχαίο Περιστατικό. Και Μεμονωμένο. Με 9 σφαίρες. Εξοστρακισμένες. Από Όπλα Αστυνομικών. Που Προορίζονταν Μόνο για τους Κακούς. Και πανηγύρισαν που τον έφαγαν τον 25χρονο Πατέρα ενός Βρέφους που Πέρασε Τυχαία. Και Χόρτασε τη Δίψα τους για Αίμα. Τώρα τα Μίντια Κρύβουν το Διάτρητο Πτώμα. Για το γενικότερο συμφέρον. Που είναι πάντα Μεμονωμένο. Και που πάντα Εξοστρακίζει.

Ginsberg Again

2010-02-18T10:27:00.001+02:00

I failed to sleep with every bearded rosy-cheeked boy I jacked off over
My tirades destroyed no Intellectual Unions of KGB & CIA in turtlenecks
& underpants, their woolen suits and tweeds
I never dissolved Plutonium or dismantled the nuclear Bomb before my
skull lost hair
I have not yet stopped the Armies of entire Mankind in their march toward
World War III
I never got Heaven, Nirvana, X, Whatchamacallit, I never left Earth,
I never learned to die.

Σε είδα...

2010-02-13T06:49:00.004+02:00

...στη φωτογραφία των times απ' τη μοναχική πορεία μιας αγανάκτησης που δεν εμφανίστηκε. Θέλω να ξέρεις ότι κάθε πορεία είναι μοναχική αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία όταν έχεις όλο το δίκιο του κόσμου.

κρίσεις που κρατάνε ακόμα

2010-02-11T21:20:00.003+02:00

Οι κρίσεις δεν προκύπτουν στον καπιταλισμό τυχαία, δηλαδή δεν είναι σαν τα φυσικά φαινόμενα που ανατρέπουν τις ζωές των ανθρώπων.
Οι κρίσεις αυτές, δεν σχετίζονται αιτιακά με το σύστημα παραγωγής παρά μόνο στις συνέπειές τους.
Οι κρίσεις αυτές του καπιταλισμού, όντας εσωτερικές σε αυτόν, έχουν προέλθει διαχειριστικά από τον ίδιο και εξαρτώνται απ’ αυτόν, αλλά οι συνέπειες τους είναι κοινωνικές.
Είναι κοινωνικές κρίσεις με τον τρόπο που ο καπιταλισμός ασυνείδητα προσδιορίζει τις ζωές των ανθρώπων.
Αυτές οι κρίσεις του, δεν τον αποδυναμώνουν ούτε όπως θέλουν αρκετοί να πιστέυουν τον αμφισβητούν, αντιθέτως χάρις σ’ αυτές ο καπιταλισμός επεκτείνεται, διευρύνει τις ανισότητες, αυξάνει την εκμετάλλευση, επανορίζει την παραγωγική διαδικασία.
Οι κρίσεις αν και αποτελούν αναγκαίο στοιχείο της καπιταλιστικής ανάπτυξης αντιθέτως τείνουν να εμφανίζονται σαν μέρος μιας φυσικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Μας λένε δηλαδή, ότι όπως ο κόσμος αντιμετώπισε τους παγετώνες και τις επιδημίες, έτσι και τώρα πρέπει να σταθεί απέναντι στη καταστροφή και να αγωνιστεί ενωμένος για να διασώσει ότι μπορεί να σωθεί. Αυτό που τελικά ο κόσμος καλείται να ξεπεράσει είναι τα κατώτερα όρια της κοινωνικής ευημερίας και αξιοπρέπειας. Δηλαδή ο καπιταλισμός δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αποτέλεσμα φυσικής επιλογής κάτι σαν την Δαρβινική εξέλιξη: παρουσιάζει τον εαυτό του έτσι, και αυτό καταφέρνει να εδραιώσει: η επιβίωση του ισχυρότερου έχει γίνει ρυθμιστικός κανόνας.
Η κρίση αυτοεπιβεβαιώνεται και γίνεται σταδιακά υπαρκτή. Δημιουργός της είναι η η γεννεσιουργός αιτία του ίδιου του καπιταλισμού (αιτία και αποτέλεσμα ) η επισώρευση υπεραξίας. Είτε θα ξεφορτωθούμε το κέρδος μια και καλή είτε κι αυτή η κρίση θα γίνει αποκλειστικά κοινωνική κρίση με προεκτάσεις στην «πραγματική οικονομία».
Φαινόμενα όπως ο τζόγος, η τοκογλυφία ή ο πυρετός του χρυσού μένουν εγεγραμένα στην δομή του καπιταλισμού αφού αποτελούν και στοιχεία επιβίωσής του. Από εκεί απέκτησε η κρίση το μικρό της όνομα – χρηματοπιστωτική (– η αλλιώς, σαν αργκό μοιάζει πλέον φετιχισμός). Φετιχισμός του χρήματος, του εμπορεύματος, της παραγωγής, του υπερκαταναλωτισμού και κυρίως του κέρδους. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στηρίχθηκε σε υποσχέσεις υποσχέσεων, στην ελπίδα της αιώνιας προόδου, δηλαδή σε μεγάλες προσδοκίες.
Η χρηματοπιστωτική κρίση δεν θα είναι η τελευταία κρίση που θα προκαλέσει ο καπιταλισμός. Η αναμονή του θανάτου, που είναι εγγεγραμμένος στο νόμο της πτωτικής τάσης του κέρδους, είναι συνενοχή στη διαιώνιση της φρίκης.
Οι κρίσεις αποκαλύπτουν την ικανότητα των ανθρώπων να βάζουν ένα τέλος στη συσσώρευση της ίδιας τους της φρίκης. Τους συσπειρώνουν γύρω από την ελάχιστη ιδιοκτησία που έχουν και τους ωθούν να θέλουν την προάσπισή της με κάθε τίμημα. Το ασυνείδητο της ταύτισης σε όλο της το μεγαλείο.
Το αποτέλεσμα της ανατροπής δεν θα είναι το τέλος της ιστορίας ούτε το τέλος του κόσμου. Ως αντιουσιοκράτες επιθυμούμε να είναι ένα αποτέλεσμα που θα γεννηθεί με την ανατροπή και άρα μοναδικό σε μας και απρόβλεπτο. Η ενδέκατη θέση για τον Φόιερμπαχ περιλαμβάνει γενναιόδωρα και το καθήκον μας ως φιλοσόφων να συμβάλουμε στην αλλαγή που άλλοι θα επιφέρουν. Ας είμαστε γενναιόδωροι στα όνειρα και τις προσδοκίες μας. Στις μεγάλες προσδοκίες των καπιταλιστών η κοινωνία θα όφειλε να αντιτάξει τις δικές της.

Noemvris '08

sto dimitri k.

Γιατί δε μας ταΐζουν σφαίρες; (για όπλα έχουν πάντα λεφτά)

2010-02-11T06:07:00.004+02:00

Οι απαιτήσεις των αγροτών ήταν παράλογες.

Οι απαιτήσεις όλων των εξασθενημένων από τη κρίση τάξεων ήταν παράλογες.

Η επανεθνικοποίηση του κεντρικού λιμανιού ήταν παράλογη.

Το να πάρουμε κάποτε σύνταξη ήταν παράλογο.

Μέχρι και το να στείλουν τους εθελοντές στην Αϊτή ήταν παράλογο.

Το να μειώσουν τους μισθούς στο φτηνότερο κράτος της Ευρώπης ήταν αναγκαίο.

Το να συρρικνώσουν το κράτος σε βαθμό ανυπαρξίας ήταν αναγκαίο.

Το να νομιμοποιήσουν το βρόμικο χρήμα (θέση ΛΑΟΣ, Μπερλουσκόνι) ήταν αναγκαίο.

Ήταν αναγκαία όλα αυτά. Για να βρουν λεφτά. Να αγοράσουν ΟΠΛΑ.

Γιατί είναι ο πρωθυπουργός που σέρνει το χορό της πατριωτικής έξαρσης εδώ και 4 μήνες.

Γιατί ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του ηλίθιου.

Ανίκανος να καλύψει μια ταμειακή ανωμαλία τόσους μήνες και ανάγοντάς τη σε πρόβλημα παγκόσμιας κλίμακας έχει κατορθώσει να δικαιώνει πλήρως τη προηγούμενη κυβέρνηση.

Αμέσως μετά τη πρωτοφανή επίθεση που εξαπέλυσε στο Ελληνικό κοινωνικό σύστημα, συμφώνησε την αγορά Γαλλικών Όπλων έναντι 2,5 δις. Το έπραξε την ώρα που ο κουρασμένος εργάτης υπολόγιζε πόσα χρόνια επιπλέον θα δουλέψει, πόσο επιπλέον φόρο θα πληρώσει, πόσο θα μειωθεί ο μισθός του. Τα καθεστωτικά μίντια, προφανώς για να προστατεύσουν τη ψυχική υγεία αυτού του εργάτη, αποφάσισαν να θάψουν την είδηση. Και όπου ειπώθηκε η είδηση δεν ανέφερε όπλα, αλλά μίλαγε για Γαλλικές Φρεγάτες. Ακούγεται τόσο σικ και τόσο "καπετάν Αντρέα Ζέπο χαίρομαι όταν σε βλέπω" που νομίζεις ότι οι αποστολές που θα πραγματοποιούν στο Ιράν και το Πακιστάν θα είναι ειδυλλιακές κρουαζιέρες.

Rafah 1956

2010-02-05T00:04:00.003+02:00

Δεν έφταναν οι αγχωτικές διαταραχές και η κατάθλιψη, τώρα έχω και ψυχωτικά επεισόδια. Οργασμός συμπτωμάτων λίγο πριν το τρελόχαρτο. Προφανώς πρόκειται για αυθυποβολή. Προφανώς και είμαι εντάξει και με όλα αυτά δεν θα βρεθεί γιατρός να πιστέψει την παράστασή μου . Ο υπολογιστής με ενημερώνει ότι δέχομαι διαδικτυακές εισβολές, η ταυτότητα των υπολογιστών τους τοποθετεί στο Ισραήλ και στην Ουάσινγκτον. Μόνο η παράνοια μου έλλειπε. Όμως είναι δικαιολογημένη. Είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Οι ειδήσεις με τρελαίνουν. Θέλω να βγω να φωνάξω για το δίκιο των νοικοκυραίων, οι δρόμοι όμως παραμένουν άδειοι. Μένω λοιπόν κλεισμένος μέσα. Έμεινα στο κρεβάτι 15 ώρες γιατί Ισραηλινοί στρατιώτες μας κρατούσαν ακίνητους σε μια γωνιά. Τους ονειρεύομαι σε ασπρόμαυρα καρέ. Όταν όλοι λένε ότι το τρισδιάστατο άβαταρ τους προκαλεί ψυχωτικά επεισόδια, εγώ τα παθαίνω με τα ασπρόμαυρα σκίτσα του Τζο Σάκο. Ξέρω ότι δε με πιστεύεις αλλά είναι αλήθεια. Οι άλλοι παλαιστίνιοι του βιβλίου ήταν κι αυτοί στριμωγμένοι μαζί μου σ' αυτά τα όνειρα. Μιλάγαμε στα ελληνικά νομίζω. Το βιβλίο είναι στα Αγγλικά. Οι Ισραηλινοί στρατιώτες μας ήταν φυσικά ακατανόητοι. Αλλά ξέραμε ότι έπρεπε να μείνουμε εκεί καθηλωμένοι. Μας απειλούσαν με τα όπλα παρατεταμένα. Ξύπνησα και ξανακοιμήθηκα πολλές φορές ιδρώνοντας και παραμιλώντας. Τώρα είμαι εντάξει νομίζω. Σηκώθηκα και έκανα καφέ. Ξανάπιασα το βιβλίο του Σάκκο.

νοσταλγία μπάρας προόδου

2010-01-29T07:15:00.004+02:00

Μη μπορώντας να περιμένω επ' αόριστον τον υπολογιστή να ολοκληρώσει την ανασυγκρότηση του σκληρού δίσκου, άρχισα να ψάχνω τη μπάρα προόδου ανασυγκρότησης. Δε μπόρεσα να την εντοπίσω και έτσι γκούγκλαρα το πρόβλημα μου και διαπίστωσα ότι δεν είμαι ο μόνος σε αυτή την αλλόκοτη ανάγκη. Στα φόρουμ οι χρήστες βγάζουν έναν θυμό για αυτή την αφαίρεση από το πρόγραμμα. Η εταιρία απαντά ότι η μπάρα αναπαριστούσε στοιχεία και αλλαγές που δεν ανταποκρίνονταν στη πραγματική διεργασία ανασυγκρότησης. Παραδέχονται τώρα ότι δεν έχουν τρόπο να προϋπολογίσουν την εξέλιξη της και να την εξεικονίσουν κατανοητά. Το φαινόμενο όμως δεν είναι μεμονωμένο. Η τάση απόκρυψης έχει γενικευτεί σε όλες τις διεργασίες του υπολογιστή όπου οι προγραμματιστές δε μπαίνουν στο κόπο να τις καταγράψουν, να τις παρουσιάσουν, να τις αναπαραστήσουν, να τις αναφέρουν ή να τις εξηγήσουν. Το αποτέλεσμα είναι ο χρήστης απλώς να περιμένει, χωρίς να γνωρίζει ούτε καν αν ο υπολογιστής αντιμετωπίζει προβλήματα. Από την άλλη, σταματήσαμε να χαζεύουμε υπνωτισμένοι τις μπάρες να γεμίζουν για ώρες ολόκληρες. Σταμάτα να κοιτάς τη μπάρα, μου έλεγαν, ηλίθιος είσαι; Ηλίθιος θα ένοιωθα αν δεν έμπαινα στο κόπο να δω τι ακριβώς κάνει ο υπολογιστής μου. Εξάλλου, τι το κακό έχει να χαζεύεις τη πρόοδο μιας εργασίας; Πάντα άρεσε στους ανθρώπους να μαζεύονται και να παρακολουθούν την πρόοδο των οικοδομικών εργασιών. Να βλέπουν σιγά σιγά το κτήριο να υψώνεται και να παίρνει μορφή. Εδώ βέβαια μιλάμε για τη πρόοδο μιας μηχανικής διαδικασίας. Ε λοιπόν νοιώθω αλληλεγγύη για την εργασία των μηχανών μου και γουστάρω να βλέπω τα γρανάζια να δουλεύουν. Είτε πρόκειται για εργάτες είτε για μηχανές ή προγράμματα (που είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης εργασίας) είτε για μικροκαμωμένα ξωτικά, η εργασία πρέπει να είναι ορατή στους αποδέκτες του τελικού προϊόντος ή σε όποιον άλλο. Αντίθετα πλέον γίνεται προσπάθεια ώστε η διεργασία να αποκρύπτεται. Και αυτή η απόκρυψη είναι επικίνδυνη ανεξάρτητα από τη φύση της εργασίας. Σήμερα οι οικοδομές σκεπάζονται με μεγάλα καλύμματα που κρατούν αυτόν που δουλεύει στο σκοτάδι. Αλλά στο σκοτάδι μένουμε κι εμείς, τυφλωμένοι από τη φαντασμαγορία να μας αποκαλύπτεται στο τέλος το κτήριο έτοιμο σαν να φύτρωσε μόλις. Ο υπολογιστής σου δε σου δίνει πια λογαριασμό μιας και δε θα καταλάβαινες. Από το λειτουργικό ντος που η εμφάνιση γραμμών διεργασιών ήταν καταιγιστική, σήμερα έχεις φτάσει να είσαι πλήρως αποκομμένος από τη λειτουργία. Μένεις έτσι με τις ώρες να κοιτάς ένα κέρσορα στο κενό.

better burn a megachurch

2010-01-26T15:14:00.006+02:00

Πρώτα κουκούλωσαν την αποκάλυψη ότι οι δράστες του διπλού εμπρησμού της Εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά ήταν Βρετανοί και Αμερικάνοι που εργάζονταν ως εκπαιδευτές προσωπικού στη Αμερικάνικη βάση της Σούδας*. Μετά τους φυγάδευσαν χωρίς να αποκαλύψουν ούτε τα ονόματα τους. Πριν από όλα αυτά είχαν βγάλει αστραπιαία επίσημες ανακοινώσεις και δημοσιεύματα περί του αντισημιτισμού των Ελλήνων (για το ότι στηρίζουν τους Παλαιστίνιους). Μετά από όλα αυτά και πάλι δε θα ζητήσουν καμία συγνώμη. Αμερικάνοι.

*κι όταν λέμε κουκούλωσαν, το εννοούμε. Την είδηση δεν την είδαν και δεν την άκουσαν παρά ελάχιστοι (τα περισσότερα μίντια δεν την ανέφεραν καν) παρά το ότι η ειρωνεία του πράγματος και η γελοιότητα των χειρισμών κάνει το όλο σκηνικό ιδανικό για παγκόσμια είδηση.

I am a heterosexual! It began... early with me... at my public school. I won't say which one... I have dishonoured it enough already.

2010-01-21T04:53:00.004+02:00

Heterosexuality is an ugly word. Until recently it skulked in the obscurity of medical text books. Now, one hears it everywhere. Let us be explicit and fearless about its meaning, then. Hetero, as one might expect, is derived from a foreign language, and means 'op posite'. Therefore, a heterosexual man is sexually attracted only to women and vice-versa.

There are few outward signs by which a heterosexual reveals himself, though authorities on the subject claim that a heterosexual will sooner or later give himself away-if only by his clumsiness and coldness, and crashing insensitivity. A heterosexual walks-or rather clumps in hobnailed boots and belted mac-alone. Not for him the joys of true comrade ship; his energies are all spent in the pursuit of women. There is nothing he longs for more, than a night out with the boys, but a night out with the boys-in the truest, deepest sense is precisely :what he can never enjoy. He is too busy making passes at the barmaid.

What is being done about this problem? Very little. The prevalent official attitude is simply to make heterosexuality as difficult as possible, to scoop it under the carpet.

How do I know all this?

I am a heterosexual.

It began early with me, at my public school. I won't say which one. . . I have dis honoured it enough already. I was fourteen years old, apparently a happy, wholesome normal lad, making friendships which would stand me in good stead for the rest of my life, when suddenly I realised that I didn't feel as I should towards the Captain of the Eleven. I couldn't disguise my growing conviction that he was a big, fat, boring slob. The padre, the housemaster, the housemaster's wife, did their level best to help, but I left school under a cloud.

I became an up-and-coming young executive. My field was corsets. I was good at my job, then one afternoon, I found it necessary to take a client to a strip club. I was watching a young lady in a G-string wrestling with a stuffed snake, when, to my horror, I discovered that I violently desired her. I tried to believe that it was something I had eaten. I tried to behave normally, and only looked at the audience. But it was no use. I enjoyed looking at naked women. .

Of course, my work began to suffer. I lost my job. Now, I am a doorman at the strip club which was the cause of my downfall. I am not actively unhappy, and sometimes the young ladies let me take them home, but it's a strange twilight world I live in. I have fallen farther than most, because I had farther to fall.

Mine is a sad story, but heterosexuals do not cry. I am not a criminal. Before you con demn me out of hand, try and see me as I am, a lost and lonely soul, with perhaps, a more than passing resemblance to-dare I say it-yourselves.

"Confession" by John Braine, in "That Was The Week That Was", edtied by David Frost and Ned Sherin, W.H. Allen, 1963

ασχημονώ

2009-12-27T22:44:00.003+02:00

Διαβάζω πλέον μόνο στοχασμούς από τις κατεστραμμένες ζωές, και ότι είναι πεταμένο στην άκρη του δρόμου. Το πρόσεξαν στη γειτονιά και με δείχνουν πια με το δάχτυλο, έτσι κι αλλιώς δεν είναι η γειτονιά μου. Εδώ που ζω, κλείνομαι όλη μέρα μέσα. Λιώνω στη τηλεόραση που τόσα χρόνια μου απαγόρευα ν' αγοράσω. Ενθουσιάζομαι χάνοντας τον εαυτό μου στο ίντερνετ. Δε συναντώ πια τους ανθρώπους μου. Με εγκατέλειψαν όταν τους εγκατέλειψα κι εγώ... τότε περίπου. Κοιμάμαι πολύ και βλέπω μόνο άσχημα όνειρα. Τρέφομαι με φόβους και ελπίδες, και οι λέξεις που αγάπαγα σιγά σιγά βαραίνουν, σα να άλλαξαν υλικό, και είναι πια ασήκωτες. Δυσκολεύομαι να κρατήσω τα όρια, και δε μιλάω για το καλό και το κακό και τέτοιες μαλακίες, μιλάω για τα πραγματικά όρια. Το νοιώθω ότι ο κόσμος μ' αφήνει πίσω, δε τρέχει προς τη πρόοδο, τρέχει μακρυά μου.

Γυρίζω στα ίδια βιβλία και τα διαβάζω ακόμα πιο αργά. Σαν το ριπλέι που κινείται τόσο αργά που η ταχύτητα γίνεται απαγορευτική για τον δρομέα, αφού δε θα μπορούσε να ισορροπήσει στη κίνηση του επιβραδυμένου εαυτού του. Διαβάζω όπως Μάλον πιπίλιζες τα βότσαλα.

Αγαπάω πια μόνο τα λάθη, τα πιο διακριτικά, αυτά που με το ζόρι ξεχωρίζεις το σβήσιμο στο χαρτί. Αγαπώ τα ψέματα, τα πιο μικρά, αυτά που δεν λες καν ψέμα. Μέχρι να νιώσω πάλι σα κύμα τις πιο ακραίες σκέψεις, τις πιο βρόμικες διαστροφές, τη πιο λάθος ζωή να μου ανήκει, ώρες πληθωρικές και λιπόφιλες, σ' αυτές ανήκει αυτός το άστοχο blog. Μου λένε ν' αγαπάω τον εαυτό μου και μένω για ώρα απορημένος. Θα άλλαζα το φύλο, τους φίλους, τα κόμματα, το νεροχύτη αν μ' απελευθέρωνε κατι... από κάτι... από το κάτι. Μα αυτό που έχει σπάσει είναι πιο πέρα και δεν αλλάζει παρά συνωμοτώντας χρόνια με κάθε χθόνια θεότητα σε τόσο καλοσχεδιασμένες συνωμοσίες που με κουράζει μόνο να φανταστώ τους συγχρονισμούς και τις ενορχηστρώσεις τους.

Δεν υπάρχει αλήθεια μέσα στην αναλήθεια, και μόνο εκεί μπορείς να ψάξεις. Όχι ότι θα ήθελε να βρει κάποιος την αλήθεια. Θεός φυλάξει. Να ψάξει θέλει. Του αρέσει το ψάξιμο. Φτάνει τέλος στην άκρη της ταράτσας, λιπόσαρκο παιδί, ντυμένο σούπερμαν, και αναρωτιέται με τις ώρες αν πετάξει. Μεσήλικας σκουπίζει τα λαδωμένα αποφάγια από τη κοιλιά του κι απορεί αν θα μπορούσε να βάλει το κεφάλι του στον αφαλό του, και να χωθεί σιγά σιγά όλος μέσα του. Τελευταίο να μπει το χέρι που ακόμα πληκτρολογεί. Μην επιστρέψω σύντομα

what happened to the world of tomorrow?

2009-12-25T02:44:00.003+02:00

Αυτή η δεκαετία ξεκίνησε με ένα αεροπορικό ατύχημα που γύρισε την τεχνολογική πρόοδο δεκαετίες πίσω. Αν το Κονκόρντ αποτέλεσε τη δεκαετία του '60 ένα παράθυρο στον θρυλικό κόσμο του μέλλοντος, η απόσυρσή του ήταν η ταφόπλακα στο όραμα του ύψους και της ταχύτητας. Εξάλλου δε χρειάζονταν πια υποσχέσεις του μέλλοντος, το τέλος της ιστορίας είχε διακηρυχθεί, είχε προπαγανδιστεί, είχε γίνει αποδεκτό. Οι κυβερνήσεις είχαν αποδεσμευτεί από την υποχρέωση να πλάθουν όνειρα. Μπορούσαν πλέον να προβάλουν χωρίς διακοπές τους εφιάλτες τους.

Έτσι λίγο αργότερα με την επίθεση στους δίδυμους πύργους έφτασαν στα άκρα τον ενταφιασμό των ονείρων που είχε επιτρέψει ο 20ος αιώνας, ίσως και της σκέψης εν γένει. Η χιλιετία πρόβαλε το φοβερό της πρόσωπο με κάθε ειλικρίνεια, δεν έχουμε να της καταλογίσουμε τα ατέλειωτα ψέματα ή τις απάτες του παρελθόντος. Το μόνο που μας μένει είναι ν' αλλάξουμε αυτό το πρόσωπο, με το πρόσωπο των ανθρώπων.

is santa real mamy?

2009-12-25T00:04:00.000+02:00

δε ξεμπλέκεις έτσι εύκολα απο τους νταβατζήδες

2009-12-21T23:06:00.002+02:00

Στο κείμενο του, ο θάνατος του ηγεμόνα, ο Κούλογλου επισημαίνει πολύ σωστά ότι:

Σε καμιά άλλη χώρα της Δύσης οι ιδιωτικές τηλεοράσεις δεν ελέγχονται τόσο λίγο, αφού οι ιδιοκτήτες τους είναι και εκδότες των εφημερίδων που υποτίθεται ότι θα πρέπει να ελέγχουν την εξουσία και της τηλεόρασης. Σε καμιά άλλη χώρα οι τηλεοπτικές ειδήσεις δεν έχουν αντικατασταθεί από παράθυρα- πανίσχυρα καφενεία που καθορίζουν την πολιτική ατζέντα. Και σε ελάχιστες χώρες τα συγκροτήματα ΜΜΕ είναι τόσο ισχυρά και οι πολιτικοί τόσο αδύναμοι αλλά και δειλοί για να τα βάλουν με τους «νταβατζήδες». Η πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία είναι και κρίση των ΜΜΕ, όπως εξελίχθηκαν μετά την μεταπολίτευση και ιδιαίτερα στην διάρκεια της καθοριστικής δεκαετίας του 80. Σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας ο Χρήστος Λαμπράκης ήξερε πάντα να κερδίζει. Αλλά η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική αν τα είχε παρατήσει το 83 ή αν στην συνέχεια είχε διαλέξει για τον εαυτό του τον ρόλο του φωτισμένου συμβούλου αντί για τον ρόλο του ίδιου του ηγεμόνα.

Ο Λαμπράκης ήταν οι νταβατζήδες, ήταν το μεγάλο αφεντικό μιας μαφιόζικης εταιρίας που ασχολούταν αποκλειστικά με τα δικά της οφέλη, ανάγοντάς τα σε μείζον εθνικό ζήτημα. Ήταν και είναι το προκλητικότερο φαινόμενο προπαγάνδας που γνώρισε η χώρα. Χρησιμοποίησε τα νέα μέσα (και τα παλιά) για να επιβάλει μια συνολική ιδεολογία. Για να επιβάλει ασυνείδητες ιδέες και συμπεριφορές έμμεσα αλλά με πείσμα και μεθοδικότητα Τα χρησιμοποίησε άμεσα για να κατευθύνει, να πιέσει, να εκβιάσει. Ανήγαγε τις δημοσκοπικές του εταιρίες, πρωτοτυπώντας παγκοσμίως, σε μια δημοσκοπική εξουσία που υπερβαίνει και τη πολιτική και την οικονομική και τη δημοσιογραφική. Το καρτέλ του, με μια οριζόντια διασπορά που έφτανε παντού έδινε τις εντολές και εποφελούταν από την εκτέλεσή τους μέσα από μπίζνες που ξεπερνούσαν τα μίντια και ήταν επενδυτικές, διαφημιστικές, συμβουλευτικές, τουριστικές, δικηγορικές, εκπαιδευτικές, καλλιτεχνικές, πολιτιστικές, κατασκευαστικές και άλλες.

Η συμπεριφορά του μεγάλου του καναλιού απογυμνώθηκε αντιδρώντας στην εξέγερση του Δεκέμβρη και από τότε δε σταμάτησε να δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της διεφθαρμένης αυταρχικής εξουσίας. Οι ειδήσεις τους έχουν μετατραπεί χωρίς προσχήματα σε μια πρωτόγνωρη προπαγάνδα, και όλα τα άλλα προγράμματα υπηρετούν τον αποπροσανατολισμό. Τα θέματα τα συζητούν μεταξύ τους οι δημοσιογράφοι βγάζοντας τα δικά τους κατευθυνόμενα συμπεράσματα ενώ οι πολιτικοί, ανήμποροι να συγκρουστούν, προσέρχονται στα στούντιο για να ανακριθούν Πλέον πηγαίνοντας κόντρα στο αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, απαιτούν από το κυβερνών κόμμα να εγκαταλείψει τις υποσχέσεις του. Αποτελούν το σημαιοφόρο ενός εκβιασμού χωρίς προηγούμενο προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Διατάζουν τον ανώριμο πρωθυπουργό να επιτεθεί ακόμα περισσότερο στα λαϊκά στρώματα, να προχωρήσει άμεσα στο ανήκουστο μέτρο της μείωσης των μισθών, της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, της γενικευμένης ιδιωτικοποίησης, της κατάργησης του ασύλου, της γενικευμένης αστυνομοκρατίας.

Ενα τέτοιο θάνατο σαν του κυρ Χρήστου θα τον περίμεναν οι κάτοικοι χώρων που δεν έχουν τη ψευδαίσθηση ότι είναι δημοκρατίες για να βγουν στους δρόμους να πανηγυρίσουν Το κανάλι του σήμερα όλη μέρα μεταδίδει κακόγουστα πλάνα του νεκρού με φόντο την Ελληνική σημαία και πένθιμη μουσική. Είναι προφανές ότι βρίσκονται σε ανατολική δεσποτεία. Αλλά τι μπορεί να γίνει; Να βγουν χιλιάδες κόσμου να το γιορτάσουν; Να καταλάβουν τη Χρήστου Λαδα; Το πλήθος να χορεύει γύρω από το μέγαρο μουσικής που θα έχει παραδοθεί στης φλόγες με το μέγκα να αρνείται να μεταδώσει τα πρώτα πλάνα; Δε νομίζω. Όλοι θα τιμήσουν τον νεκρό σαν να το άξιζε, και παραπάνω. Κάποιοι θα πάρουν τη θέση του και θα μαγευτούν αμέσως από την απόλυτη εξουσία.

Δε ξεμπλέκεις έτσι εύκολα από τους νταβατζήδες μικρή μου.

1.366.350 iraqi deaths, and counting

2009-12-16T14:10:00.005+02:00

1.366.350 νεκροί μέχρι τώρα από την έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων στο Ιράκ το 2003, είναι μια στατιστική που σχεδόν όλοι αγνοούμε. Το νούμερο δεν είναι ακριβές γιατί κανένας δε μετράει. Αντίθετα ξέρουμε όλοι τον ακριβή αριθμό νεκρών Αμερικανών. Για τις αρχές και τα μίντια, κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να έχουν λιγότερη "ανθρωπινότητα" από άλλους. Σ΄αυτό το εκατομμύριο πρέπει να προσθέσουμε τους νεκρούς του 10ετους εμπάργκο και των αεροπορικών επιχειρήσεων. Η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ ξεπερνάει έτσι τα 2.000.000. Στις πόσες πισίνες γεμάτες πτώματα αρχίζει κάποιος να μιλάει για γενοκτονία;

χωρίς λεζάντα

2009-12-16T11:12:00.001+02:00

Αποστολή Βιβλίων σε Φυλακές

2009-12-15T18:20:00.000+02:00

Εάν ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε στην αποστολή βιβλίων στις φυλακές, μπορείτε να φέρετε βιβλία ή άλλα έντυπα για να σταλούν σε κάποια προγράμματα του ΚΕΘΕΑ που λειτουργούν εντός των φυλακών.
Η συγκέντρωση των βιβλίων θα γίνει στο ισόγειο των Κεντρικών Υπηρεσιών του ΚΕΘΕΑ (Σορβόλου 24, 116 36 Μετς). Η συγκέντρωση των βιβλίων θα γίνει μέχρι τις 18/12/09, 9 -5 μ.μ.

ο πόλεμος είναι μια παραδεισένια γάτα

2009-12-07T04:58:00.003+02:00

Ο Πόλεμος είναι μια παραδεισένια γάτα...

...εκεί που ο έρωτας είναι ένας σκύλος απ' τη κόλαση.

‘We’re gonna rule this town tonight’

2009-12-06T21:18:00.001+02:00

Thousands of anarchists are battling 6,000 cops in Athens tonight. University building near parliament seized and anarchist banner flies from roof. Motor cycle snatch squads beingknocked over and bikes seized. Petrol bombs, barricades… ‘We’re gonna rule this town tonight’.

σε κάθε στιγμή

2009-12-05T19:04:00.001+02:00

Ο χρόνος, τον οποίο ρωτούσαν οι μάντεις, για να καταλάβουν τι εγκυμονεί στα σπλάχνα του, δεν γινόταν βέβαια αντικείμενο της εμπειρίας τους ούτε ως ομοιογενής ούτε ως κενός. Όποιος κρατάει αυτό κατά νου ίσως καταφέρει ν’ αποκτήσει μια ιδέα για το πώς έχουμε εμπειρία του παρελθόντος χρόνου κατά την αναμνημόνευση: ακριβώς έτσι. Είναι γνωστό ότι στους Εβραίους απαγορευόταν να διερευνούν το μέλλον. Ο Νόμος και η προσευχή, όμως, τους μυούσαν στην αναμνημόνευση. Έτσι, το μέλλον τους απελευθέρωνε απ’ τα μάγια, αυτό το μέλλον που υποδουλώνει όσους ζητούν από τους μάντεις απαντήσεις. Όμως αυτό δε μετέτρεψε το μέλλον σε ομοιογενές και κενό χρόνο για τους Εβραίους. Γιατί μέσα του το κάθε δευτερόλεπτο ήταν η στενή πύλη από την οποία μπορούσε να διέλθει ο Μεσσίας.

Walter Benjamin

η ελπίδα σε κάθε στιγμή... και οι αιώνοι στόκοι

2009-12-03T21:26:00.006+02:00

Νοιώθω ότι δε μπορώ να αποσιωπήσω τη σημερινή επίθεση που δέχτηκα. Όχι γιατί ο πόνος με σακατεύει, αλλά γιατί δε θα ήταν έντιμο να αποσιωπώ φασιστικές πράξεις στο όνομα των συλλογικών στρατηγικών. Δεν ήταν οι μπάτσοι αυτοί που μ' έναν να ντραπώ αλλά κάποιοι σύντροφοι.

Η ιστορία, για όποιον ενδιαφέρει έχει ως εξής: Ακούω στις ειδήσεις ότι η πρυτανική αρχή πάει να κλείσει την ΑΣΟΕ με δικαιολογία τη γρίπη και γίνομαι έξαλλος. Όταν φτάνω εκεί, η σχολή έχει ξανανοίξει θριαμβευτικά και η επίμαχη συνέλευση μόλις τέλειωσε αλλά δε πήρε καμία απολύτως απόφαση. Μπαίνω και έχουν μείνει 40 αναρχικοί που έχουν ξενερώσει και φεύγουν. Λένε πόσο λάθος είναι κατά το Δεκέμβρη που η σχολή θα είναι κλειστή και ντροπή λέει σε όλους που δεν είναι εκεί για να τους βοηθήσουν να κρατήσουν τη σχολή ανοιχτή το Δεκέμβρη. Μια εννιάδα αποφασίζει τελικά να μείνει τουλάχιστον για απόψε που μπορεί να χρησιμεύσει η σχολή σαν καταφύγιο με τόσα πολλά ματ στους δρόμους. Τους λέω ότι θα μείνω μαζί τους. Πιάνω κουβέντα και τους μιλάω για τη δική μου σχολή. Περνώντας από έναν τύπο με ρωτάει αν φεύγω. Του λέω, όχι βρε μην ανησυχείς. Δε θες να φύγεις ρωτάει. Προβληματίζομαι. Ρωτάω αν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης. Μου λέει πως όχι αλλά πως οι άλλοι είναι γνωστοί από τη σχολή. Του λέω, ότι αν θέλει φεύγω αλλά θα μείνουν 9 δεν υπάρχει πίεση. Απομονώνομαι και διαβάζω το κόμιξ μου. Μετά από λίγο σηκώνομαι και τους πλησιάζω αδιάφορα. Μια κοπέλα μου φωνάζει να φύγω όπως θα το έλεγε ένας φασίστας σε κάποιο μετανάστη. Ένας τύπος με πλησιάζει με μια κούπα βραστό νερό και απειλεί ότι θα μου το φέρει στο πρόσωπο. Προφανώς συμπορεύτηκε κάποτε μαζί μου διαμαρτυρόμενος για την περίπτωση Κούνεβα. Οι άλλοι 7 είναι μαζί τους. Με σπρώχνουν εκτός του πανεπιστημίου. Είμαι αποσβολωμένος. Ανήμπορος να μιλήσω. Ανήμπορος να καταλάβω. Στέκομαι έξω από την είσοδο της ΑΣΟΕ με όλη την απορία και όλη τη θλίψη του προηγούμενου Δεκέμβρη. Ρωτάω ξεψυχισμένα για να καταλάβω, τι έγινε. Αυτοί δεν είπαν ότι θέλουν το πανεπιστήμιο ανοιχτό; αυτοί δε ζήτησαν βοήθεια; Δεν είχαμε πει ότι θα φεύγαμε μαζί σε 2 ώρες; Είναι τόσο αντίθετο στη πρακτική της περιφρούρησης να συμμετέχουν άτομα από άλλα ακαδημαϊκά τμήματα; Είναι το ντύσιμό μου ύποπτο; Είναι κάτι που έκανα; Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν παίρνω απαντήσεις, εισπράττω μόνο επιθέσεις. Δε με νοιάζει για μένα, θέλω να μείνω για τις δυνατότητες αυτού του Δεκέμβρη. Φεύγω και δε μπορώ να σταματήσω το κλάμα και την επίπονη θλίψη.

Στο κόσμος έξω από την πύλη δεν έχει θέση η παράνοιά τους. Δεν υπάρχουν "διμοιρίες έτοιμες να εισβάλουν", ούτε "χρισαυγίτες έτοιμοι να τους μαχαιρώσουν", ούτε "ασφαλίτες έτοιμοι να τους αρπάξουν". Ίσως το ότι έφυγα με ασφάλεια να επιβεβαιώνει την λογική τους ότι είμαι με τους άλλους. Υπήρχαν ματ και ασφαλίτες σε άλλα σημεία μακριά από το μαγαζάκι τους και το φαντασιακό τους. Δεν είναι όλα αυτά το θέμα. Το θέμα είναι να μπορείς να κοιτάς στα μάτια έναν άνθρωπο που σε βλέπει σαν αδελφό χωρίς να σκέφτεσαι τον φόνο.

πως να τους βάλεις μέσα στη τάξη;

2009-12-03T12:06:00.006+02:00

Η νέα συμπολιτευόμενη ηγεσία της ποσδεπ έβγαλε ανακοίνωση 1η Δεκέμβρη ενάντια στις καταλήψεις ζητώντας κλίμα ειρήνης στα πανεπιστήμια. Έτσι κι αλλιώς μέχρι τις 6 Δεκέμβρη οι κυβερνώντες θα έχουν βάλει σε ιατρική καραντίνα όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα της Αθήνας και όλα τα σχολεία του κέντρου. Εξάλλου όλη η κοινωνική πολιτική μπαίνει σε καραντίνα στο όνομα της κρίσης. Νοσούμε κρυφά μαζί με το ευτραφές τραπεζικό σύστημα. Το '67 η χώρα μπήκε στο γύψο για να κολλήσει μέχρι σήμερα την ορολογία των ιατρείων. Το πλεονέκτημα της ιατρικής ορολογίας είναι ότι η ιατρική πρακτική δε σου επιτρέπει καμιά αντίρρηση, καμία αντίθετη άποψη, και μπορεί να γίνεται απάνθρωπα σκληρή. Εξάλλου το διακύβευμα της είναι ο θάνατος. Αλλά δεν υπάρχει φυσικός θάνατος του κοινωνικού γιατί το κοινωνικό δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όσο και αν προσπαθούν να το παρουσιάσουν το τέτοιο. Το κοινωνικό ανήκει στο πεδίο της ελευθερίας.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα κατάρρευσης των κοινωνικών "αντισωμάτων" βλέπουμε καθαρά ότι οι καταλήψεις μας (χώροι ελευθερίας σε μια πειθαρχημένη γνώση) είναι αναγκαίο μέσο πάλης. Η πραγματική πρωτοπορία της γνώσης, ο νέος λόχος των φοιτητών, οφείλει να πρωτοστατήσει στην όποια αντίσταση ενάντια στις κυρίαρχες "νοσηρές" συνειδήσεις.

Υποκλινόμαστε σε κάθε κατάληψη (σε εποχές κατοχής)

2009-12-03T12:05:00.001+02:00

Ανακοίνωση της πρώτης κατάληψης του Δεκέμβρη του 2009

μυρίζει σαπίλα!

Είναι η μυρωδιά της κάθε εξουσίας, του αφεντικού, του καθηγητή, του παπά της γειτονιάς, του μπάτσου της γειτονιάς, του γαμιά της γειτονιάς, των μέσων μαζικού ευησυχασμού, της πειθαρχίας,της αποστείρωσης, των ρολογιών...

Είναι η μυρωδιά της μη - ζωής, της ανούσιας συνουσίας, του καθημερινού άγχους, του lifestyle, της παραίτησης, του φόβου, της υποκρισίας, της θλίψης...

Είναι η μυρωδιά του ατομισμού, της καβάτζας, του συμφέροντος, της αποξένωσης, του βολικού καναπέ, το τηλεκοντρόλ ως προέκταση του χεριού, η τηλεόραση ως προέκταση της συνείδησης...

Είναι η μυρωδιά της ησυχίας...

Η καθημερινότητα να μυρίσει μπαρούτι!

Είναι η μυρωδιά του πάθους, της οργής, του έρωτα, της ηδονής, του οργασμού...

Είναι η μυρωδιά της δημιουργίας, των ζωγραφισμένων τοίχων, της δράσης, της επιλογής, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συντροφικότητας, της μνήμης, των συλλογικών αγώνων, της φαντασίας και του ονείρου,του χιούμορ...

Είναι η μυρωδιά σύγκρουσης, της επανάστασης, της ελευθερίας...

Ένα χρονο πριν ένα “μεμονομένο περιστατικό” πυροδότησε μια έκρηξη άνευ προηγουμένου.

Ένα χρόνο μετά νιώθουμε πως τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο.

Βρισκόμαστε ξανά στο δρόμο

επικοινωνούμε τις αρνήσεις μας

απελευθερώνουμε τους χώρους μας...

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

http://katalipsisxolistheatrou.blogspot.com/

Yoshihiro Tatsumi

2009-12-01T06:57:00.005+02:00

Ο Yoshihiro Tatsumi σχεδίαζε "manga που δεν ήταν manga" από τη πρώτη σελίδα της αυτοβιογραφίας του. Χρειάστηκε να περιπλανηθεί και να παρασυρθεί σε μια "χαμένη" μεταπολεμική Ιαπωνία επι 797 σελίδες μέχρι να πέσει τυχαία πάνω σε μια μαζική διαδήλωση. Εκεί παρασυρμένος αρχικά κατά λάθος από ένα ασυγκράτητο οργισμένο πλήθος, κλείνοντας την αφήγηση των περιπετειών του, συνειδητοποίησε την ίδια τη πορεία του, πράγματα που παρασύρουν, που ακολουθούμε, που καθοδηγούν... κατάλαβε μόλις στη τελευταία σελίδα το λόγο που πρέπει να συνεχίσει να κάνει ότι κάνει. Άφησε την οργή να τον κυριεύσει και φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε, δε ξεχνούσε ποτέ αυτή την οργή όταν δούλευε. Μόνος του δημιούργησε το είδος του (gekiga) και τον εαυτό του, μια τέχνη μεγαλειώδη στο ότι η κοινωνική οργή δε χάνει τον δρόμο της. Μέσα απο την φρικτή ειρήνη της μεταπολεμικής Ιαπωνίας ξεπηδούν στις μικρές του ιστορίες οι άθλιοι όπως πραγματικά είναι... όπως πραγματικά είναι και δεν έχουν καν ιδέα. Αλλοτριωμένοι σιωπηλοί προλετάριοι καταδικασμένοι σε προβλήματα που δεν έχουν λύση και σε λύσεις που μόνο χεριοτερεύουν τα πράγματα. Φρικτά πλάσματα χωρίς λύση... μέχρι την αλλαγή του κόσμου.

ΚΑΛΟ "ΔΕΚΕΜΒΡΗ"!

διαγράψτε επιτέλους τον Κύρκο

2009-11-29T10:19:00.003+02:00

Όλες οι εφημερίδες δημοσιεύουν σήμερα τις νέες δηλώσεις του Λ. Κύρκου, οι περισσότερες τον αναφέρουν με τον στερεοτυπικό πλέον τίτλο του "το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς". Ακόμα και το google συμφωνεί μαζί τους δίνοντας:

περίπου 80.100 αποτελέσματα για: ιστορικό στέλεχος της αριστεράς Λεωνίδας Κύρκος. (0,13 δευτερόλεπτα)

Είναι το "αριστερά" που με ενοχλεί πρώτα, γιατί διαβάζω τα κείμενα του Κύρκου εδώ και χρόνια (αυτά που λέει ότι ευτυχώς που η αριστερά ηττήθηκε) και δε καταλαβαίνω γιατί συνεχίζουμε να τον θεωρούμε αριστερό. Το άλλο που ενοχλεί είναι το "ιστορικό". Είναι η ιστορία αυτή που πρώτη διέγραψε τον Κύρκο. Ο συνασπισμός τι περιμένει;

Δε θα σας πάω στο βρόμικο '89 ή σε άλλες δεκαετίες γεμάτες λάθη. Πάμε μόνο ένα χρόνο πριν

12.12.08ΜΕΓΚΑ http://www.youtube.com/watch?v=ADjBqVNwdkk και Ελευθεροτυπία http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,id=23942900

πληγές που δε κλείνουν (Κονγκό)

2009-11-27T19:13:00.002+02:00

από τα νέα
Ο ΖΕΡΜΕΝ ΚΑΤΑΝΓΚΑ και ο Μάθιου Νγκουντζόλο, δύο πολέμαρχοι που δρούσαν στο Κονγκό, κατηγορούνται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ότι διέταξαν παιδιά στρατιώτες να εξαφανίσουν από τον χάρτη ένα χωριό 200 ανθρώπων. Η δίκη τους άρχισε προχθές. Αλλά η κατηγορία που τους αποδίδεται μοιάζει σαν ένα ασήμαντο επεισόδιο σε μια χώρα που βιώνει τη «χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο».

Το θέατρο των συγκρούσεων είναι στις ανατολικές επαρχίες της χώρας όπου εμπλέκονται ο επίσημος στρατός του Κονγκό, αντάρτες του Εθνικού Κογκρέσου για την Υπεράσπιση του Λαού, οι Δημοκρατικές Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ρουάντας, οι εθνικοί στρατοί της Αγκόλας και της Ζιμπάμπουε. Το Ανατολικό Κονγκό βιώνει καθημερινά τη φρίκη- βιασμοί, αναγκαστική στρατολόγηση μικρών παιδιών, λεηλασίες, μαζικοί φόνοι. Πέρα από τους ευγενείς στόχους της «απελευθέρωσης» ή της «ανεξαρτησίας», το μήλον της Έριδος είναι τα κοιτάσματα σε διαμάντια και χρυσό.

Ο 31χρονος Ζερμέν Κατάνγκα και ο 39χρονος Μάθιου Νγκουντζόλο αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Την εποχή της παντοδυναμίας τους ήταν διοικητές δυο διαφορετικών ομάδων. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τον Φεβρουάριο του 2003 συνεργάστηκαν για να εκδικηθούν μια τρίτη ομάδα ανταρτών. Χρησιμοποίησαν παιδιά ως στρατιώτες για να σκοτώσουν 200 αμάχους μέσα σε λίγες ώρες. Βίασαν γυναίκες και υποχρέωσαν κάποιες από αυτές σε σεξουαλική δουλεία. «Κάποιους τους σκότωσαν στον ύπνο τους, άλλους έσφαξαν με κουζινομάχαιρα για να μην ξοδέψουν σφαίρες ή τους έκαψαν ζωντανούς», ανέφερε ο δημόσιος κατήγορος Λούις Μορένο Οκάμπο κατά την ανάγνωση του κατηγορητηρίου. Η δίκη των Κατάνγκα και Νγκουντζόλο είναι δεύτερη που διεξάγεται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για το Κονγκό, το οποίο συστάθηκε το 2002. Η πρώτη άρχισε τον περασμένο Ιανουάριο και στο εδώλιο κάθεται ο Τόμας Λουμπάνγκα με την κατηγορία της στρατολόγησης παιδιών. Είναι σαν μια σταγόνα στον ωκεανό: από το 1996, όταν ξέσπασε στο Κονγκό ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος, εκτιμάται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Και όπως υπενθυμίζει ο «Ιndependent», είναι σαν να επαναλαμβάνεται η ιστορία 100 χρόνια μετά. Στις αρχές του περασμένου αιώνα τα θύματα των τότε συγκρούσεων υπολογίζονταν σε 5 εκατομμύρια.

Το έγκλημα του ασφαλιστικού

2009-11-26T19:32:00.002+02:00

Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο ότι το ασφαλιστικό έχει μέσα του τη λέξη ασφάλεια, τη στιγμή που η "ασφάλεια του πολίτη" αναγνωρίζεται ως η κυρίαρχη αξία της εποχής. Και παραδόξως το ασφαλιστικό σύστημα καταρρέει υπό τις ιαχές της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Τι σημαίνει για ένα συλλογικό αίσθημα ασφάλειας οι καθημερινές θριαμβευτικές ανακοινώσεις περί κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος είναι μια σκέψη που σοκάρει. Είναι φρικτό άρρωστοι και ανήμποροι άνθρωποι, όλες οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες να βλέπουν σαν ορατό το ενδεχόμενο να αφεθούν στη τύχη τους στο άμεσο μέλλον. Μαζί με την εξασφάλιση του αύριο χάνεται και η ικανότητα να κλείνεις τα μάτια και να κοιμάσαι τα βράδια. Έτσι, κάτι τόσο απάνθρωπο που δε θα έπρεπε καν να υπονοείται αναγνωρίζεται από όλα τα μίντια σαν δεδομένο: Το ασφαλιστικό σύστημα που φαινόταν να αντέχει άλλα 10 χρόνια, τώρα φαίνεται να μην έχει ούτε καν 5 χρόνια ζωής αν προσθέσεις το έλλειμμα και το αφαιρέσεις από τα αποθέματα. Από την άλλη, κάνει κάποιος τα μπακάλικα μαθηματικά που έμαθε στο σχολειό και το πράμα απλά δε του βγαίνει. Η ασφάλεια μου εισπράττει τόσα από το μισθό μου και από το αφεντικό μου για τόσα χρόνια και καλείτε να μου δίνει τόσα για ένα προσδόκιμο ζωής άλλων τόσων χρόνων. Είναι σαφές ότι οι ασφάλειες είναι επικερδής μπίζνα και το κράτος θα έπρεπε λογικά να τα κονομάει χοντρά απ' αυτές.

Το ερώτημα λοιπόν του αφελούς πρωθυπουργού "που πήγαν τα λεφτά;" είναι κι εδώ καίριο. Και αυτό το ερώτημα είναι ώρα να σταματήσουν να το θέτουν μόνο οι "κοινωνικοί φορείς" και να τεθεί με ποινικούς όρους.

Αν η πραγματικότητα είναι όντως αυτή που περιγράφει το πασόκ, δηλαδή ολοκληρωτική κατάρρευση, και την αναγνωρίζει ως τέτοια ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ ως ηγεμονική δύναμη της αριστεράς, τότε μιλάμε για το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει γνωρίσει αυτή η χώρα από τη μεταπολίτευση. Ένα συλλογικό έγκλημα με πρωτοφανείς κοινωνικές συνέπειες. Ένα έγκλημα ασύμμετρα μεγαλύτερο από την 17Ν, τον κάθε Ριζάη, τις ληστείες, τις σπασμένες βιτρίνες του δεκέμβρη και οτιδήποτε άλλο αναγνωρίζει ως έγκλημα το διεστραμμένο φαντασιακό αυτής της χώρας. Έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Και για να ευθυμήσουμε λίγο... το επόμενο βήμα θα είναι να εκμεταλλευτεί την κατάσταση η εκκλησία και να επιτεθεί στη κοινωνία με το σύνθημα: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΤΑΞΗ... ΓΥΡΙΣΤΕ ΣΤΟ ΘΕΟ!

νέος κόσμος

2009-11-25T03:38:00.002+02:00

Τετάρτη 5μμ στο σημείο της επίθεσης, στις οδούς Καρτεσίου, Βολταίρου, Τουρμ. Εκεί που η προσφυγιά έχει μόνιμη κατοικία. Με τη παρουσία μας να δείξουμε σ' αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν είναι μονοί. Με τη παρουσία μας να δείξουμε στους χρυσαυγίτες ότι δεν θα περάσει ο ρατσισμός δε θα περάσει η ξενοφοβία δε θα περάσει ο φασισμός.

new lessons

2009-11-25T02:16:00.000+02:00

γωνία Βολταίρου και Καρτεσίου, νέος κόσμος

2009-11-23T23:55:00.013+02:00

Νωρίς το απόγευμα γυρνώντας σπίτι διέσχισα το υπόγειο πέρασμα της Συγγρού που βγάζει στην αρχή της οδού Κασομούλη. Το μέρος είναι πάντα απόκοσμο αλλά σήμερα ένας τύπος με μια κάμερα φωτογράφιζε τα γκράφιτι και μου άλλαξε τη διάθεση. Βγήκα και έμεινα να κοιτάω το άδειο βρόμικο σιντριβάνι. Τον άφησα να το φωτογραφήσει και πέρασα από την άλλη πλευρά του φράχτη, στον εγκαταλελειμμένο κήπο κάποιων προσφυγικών επί της Συγγρού. Ήμουν σίγουρος ότι ήταν ακατοίκητα τα συγκεκριμένα κτήρια. Δε μπορούσα να σκεφτώ διαφορετικά. Αλλά είδα φως και άκουσα θόρυβο από μέσα. Πλησίασα και μπήκα σε ένα. Η πόρτα είχε το ύψος μου και τα σκαλιά δεν είχαν βαφτεί ποτέ. Έψαξα για το φως αλλά δεν το βρήκα. Ανέβηκα σιγά σιγά τις σκάλες κοιτώντας σοκαρισμένος την εγκατάλειψη Οι πόρτες των διαμερισμάτων, σχεδόν ψεύτικες, άφηναν το φως να βγαίνει από το διαμέρισμα και επέτρεπαν στο βλέμμα μου να εισβάλει αδιάκριτα μέσα. Βγήκα έξω για να πάρω αέρα. Δε ξαναμπήκα. Μπήκα όμως 2 πόρτες πιο κάτω για να αντικρίσω το ίδιο θέαμα. Έφυγα. Πέρασα το μικρό γεφυράκι και βγήκα στη στάση του τραμ. Μπήκα στο παντοπωλείο και ένα ενθουσιασμένο παιδί μου έδειχνε διάφορες μάρκες φαλάφελ. Μου έδειξε μετά ένα βάζο και μου είπε περήφανος: "έχω και αυτό από Συρία... τυρί". -"Τυρί;" το να φοβάται κάποιος πως οτιδήποτε έρχεται απο περιοχή ανατολικότερα της δικής του είναι υγειονομικά ύποπτο είναι ένα ισχυρό ένστικτο. Ήμουν λοιπόν απολύτως σίγουρος ότι αποκλείεται να έφερνε τυρί από ένα τόσο ανθυγιεινό μέρος. Ο οριενταλισμός μου ξαναρώτησε "tiri;" περιμένοντας να αντικρίσει ένα εξωτικό έδεσμα με το όνομα tiri ενώ ήταν φανερό ότι μπροστά μου είχα ένα βαζάκι με τυρί. "ναι τυρί". "τυρί όπως λέμε cheeze;" με άκουσα να λέω βλακωδώς. Ξαφνικά κατάλαβα πόσο προσβλητική ήταν η παρουσία μου στο κατάστημα και βιάστηκα να φύγω. Το παιδί δε σταμάτησε να μου χαμογελάει. Πήγα βιαστικά σπίτι.

Μετά από λίγο διάβασα στα σάινζ των εφημερίδων ότι στο νέο κόσμο άραβες χτυπήθηκαν μεταξύ τους, μόνο στο ιντιμίντια έγραφε αυτό που έγινε: δολοφονική επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής. Αποφάσισα να επιστρέψω στη περιοχή. Στο σταθμό του νέου κόσμου προσπέρασα βιαστικά τη γιγάντια αφίσα του Modern Warfare 2, του νέου παιχνιδιού σφαγής αράβων και μπήκα στην οδό Κασομούλη. Οι μπάτσοι ήταν άφαντοι. Το μαγαζί που ήμουν νωρίτερα το βρήκα σπασμένο. Αυτό και πολλά ακόμα. Μια κυρία (Ελληνίδα) που έκλεινε το καφενείο της μου επισήμανε ότι δεν σπάσανε όλα τα μαγαζιά, μόνο αυτά των ξένων. Μου είπε ότι κάποιοι μετανάστες είναι στο νοσοκομείο χτυπημένοι σοβαρά. Και όντως οι μπάτσοι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το ζήτημα. Όντως προσήγαγαν μόνο άραβες. Όντως μεταδόθηκε ότι ήταν αλληλοσκοτωμός ενώ όλοι είδαν χρυσαυγίτες και άκουσαν τα συνθήματα του μίσους τους. Σε κάποια προσφυγικά έχουν γίνει ζημιές. Τελικά η αστυνομία κάλυψε πάλι τους φασίστες. Πιο δίπλα τα γραφεία του ΛΑΟΣ είναι κι αυτά καλυμμένα και συνεχώς φυλασσόμενα. Η αστυνομία είναι καλυμμένη Οι άνθρωποι αυτοί, εκτεθειμένοι τώρα στην αγριότητα του λαού μας, προσεύχονται να μην επιστρέψει απόψε η φρίκη. Να μπορέσουν να κοιμηθούν γιατί η αυριανή μέρα θα είναι κι αυτή δύσκολή σαν όλες.

Underground Free University

2009-11-14T10:29:00.000+02:00

τύχη του βερολίνου

2009-11-14T06:40:00.005+02:00

Πίσω του κοχλάζει το παρελθόν, αδειάζει στους ώμους και στα φτερά του πάνω ερείπια σωρό, ομοβροντία από θαμμένα τύμπανα, ενώ μπροστά του σωριάζεται το μέλλον, τα μάτια του θαμπώνουν, οι ίριδές εκρήγνυνται σαν άστρα, διαστρεβλώνεται η λέξη σε θορυβώδες φίμωτρο, η ίδια του η πνοή τον πνίγει. Λιγάκι ακόμα του κοιτάς να χτυπά τα φτερά του, ακούς τις πέτρες να κυλούν μπροστά του, πάνω του, πίσω του, να μαίνεται ο ήχος στην κάθε μάταιη προσπάθεια, να εξασθενεί μόλις επανέρχεται η εξάντληση. Τότε η στιγμή τον καλύπτει εν ριπή οφθαλμού: στον χώρο που γοργά πλημμυρίζει ο άτυχος άγγελος στέκει στην θέση του ορθός, περιμένει την ιστορία στο απολίθωμα της πτήσης του, ματιάς του και πνοής του. Μέχρι που μια νέα ορμή σαν κύμα φουσκώνει τα φτερά κάτω από τις πέτρες και αναγγέλει το πέταγμα.

Heiner Muller, ο άτυχος άγγελος (1958) μετάφραση Στάθη Γουργούρη

"η τέχνη του να μην κυβερνάτε κανείς έτσι"

2009-11-11T21:27:00.002+02:00

... Το ζητούμενο της εμμενούς κριτικής της έννοιας της δημοκρατίας είναι ο βαθμός ανταπόκρισης της μορφής με την οποία πραγματώνεται σε αυτό που ή ίδια (και μαζί της όλη η αστική επαναστατική ιδεολογία που την ανέδειξε) υπόσχεται. Είναι δημοκρατία αυτό που υπό τις υφιστάμενες συνθήκες μας προσφέρεται ως τέτοιο; Είναι επαρκώς δημοκρατία; Είναι επαρκής ως προς τις ίδιες τις αρχές που την ορίζουν; Οι αντιφάσεις τροφοδοτούν την κριτική και η κριτική δίνει νέο περιεχόμενο στην έννοια, περιεχόμενο προς κατάκτηση.

Κριτική λοιπόν καλούμαστε πρωτίστως να ασκήσουμε στην "υπαρκτή δημοκρατία". Υπό καμία έννοια, όσο σημαντική και αν είναι η δημοκρατία ως αρχή ή και "αξία" και για εμάς, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι υπεράνω κριτικής, έτσι όπως πραγματώνεται στην αστική κοινωνία και μάλιστα (πράγματι!) ως το "κανονικό" καθεστώς πολιτικής οργάνωσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Απέχοντας από μια τέτοια κριτική απλώς τροφοδοτούμε τη δογματική απόρριψη: η "αυτό που είναι" δημοκρατία γίνεται αποτροπιαστική. Το θράσος της αρχικής άρνησης του υπάρχοντος αποτελεί προϋπόθεση της κριτικής στάσης.

Μάκης Κουζέλης, Σύστημα και Δημοκρατία

Οι αναγκαίες [Ανθρωπο-]Θυσίες

2009-11-10T07:59:00.004+02:00

Βγείτε από το σπίτι, σταθείτε στο δρόμο και κάντε μια πρόχειρη έρευνα στους περαστικούς με μια και μόνη απλή ερώτηση "ποια είναι η βασική πηγή εσόδων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;". Παρατηρώντας τη μαζική αποτυχία των ερωτώμενων το συμπέρασμα που βγαίνει δεν αφορά το επίπεδο των εγκυκλοπαιδικών τους γνώσεων αλλά την απουσία προβληματισμού πάνω στους βασικούς μας θεσμούς αλλά και την εικόνα που αυτοί οι θεσμοί έχουν τελικά αποκτήσει.

(Η απάντηση είναι οι δασμοί από τρίτες χώρες και αυτή η γνώση αλλάζει κατά πολύ τα πράγματα μιας και υπενθυμίζει αμέσως ότι οι ξεχασμένοι -πλην υπαρκτοί- δασμοί, ήταν από τα κύρια έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού. Η απώλεια του εσόδου των δασμών και η απουσία τους, συνέπεσε χρονικά με 28 χρόνια τεράστιου ετήσιου ελλείμματος και ενός συνολικού χρέους μη πλέον διαχειρίσιμου που αποτελεί νάρκη στα θεμέλια όλων των ευρωπαϊκών κρατών).

Το να σκέφτεται κάποιος τον γιγάντιο οργανισμό στον οποίο εντάσσεται πρωτίστως ως κάτι που δίνει χωρίς να προβληματιστεί ποτέ για το που τα βρίσκει και τα δίνει είναι πλήρως ανορθολογικό. Ακόμα χειρότερα, πρόκειται για θρησκευτικό συναίσθημα αντιμετώπισης του ως μιας υπεράνθρωπης οντότητας που μπορεί να δημιουργεί εκ του μηδενός. Η ΕΕ μπορεί να μη μας αντιπροσωπεύει, αλλά τη λατρεύαμε για την παντοδύναμη ύπαρξή της. Τώρα είναι η εποχή που τρέμουμε την οργή της, μιας και η Ευρωπαϊκή θεότητα εμφανίζεται θυμωμένη μαζί μας, τα μέτρα λοιπόν που όλοι προτάσσουν δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ότι όλοι όσοι παίρνουν τις αποφάσεις είναι δυστυχώς νεοφιλελεύθεροι, αλλά με το ότι τα νεοφιλελεύθερα μέτρα τους εμπεριέχουν τη λογική της θυσίας.