It had to be flashin' like the daily double

It had to be playin' on TV

It had to be loud mouthed on the comedy hour

It had to be announced over loud speakers

The CIA and the Mafia are in cahoots

It had to be said in old ladies' language

It had to be said in American headlines

Kennedy stretched and smiled and got double crossed by lowlife goons and agents

Rich bankers with criminal connections

Dope pushers in CIA working with dope pushers from Cuba working with a big time syndicate from Tampa, Florida

And it had to be said with a big mouth

It had to be moaned over factory foghorns

It had to be chattered on car radio news broadcasts

It had to be screamed in the kitchen

It had to be yelled in the basement where uncles were fighting

It had to be howled on the streets by newsboys to bus conductors

It had to be foghorned into New York harbor

It had to echo onto hard hats

It had to turn up the volume in university ballrooms

It had to be written in library books, footnoted

It had to be in the headlines of the Times and Le Monde

It had to be barked on TV

It had to be heard in alleys through ballroom doors

It had to be played on wire services

It had to be bells ringing

Comedians stopped dead in the middle of a joke in Las Vegas

It had to be FBI chief J. Edgar Hoover and Frank Costello syndicate mouthpiece meeting in Central Park, New York weekends, reported Time magazine

It had to be the Mafia and the CIA together starting war on Cuba,

Bay of Pigs and poison assassination headlines

It had to be dope cops in the Mafia

Who sold all their heroin in America

It had to be the FBI and organized crime working together

in cahoots against the commies

It had to be ringing on multinational cash registers

A world-wide laundry for organized criminal money

It had to be the CIA and the Mafia and the FBI together

They were bigger than Nixon

And they were bigger than war

It had to be a large room full of murder

It had to be a mounted ass- a solid mass of rage

A red hot pen

A scream in the back of the throat

It had to be a kid that can breathe

It had to be in Rockefellers' mouth

It had to be central intelligence, the family, allofthis, the agency Mafia

It had to be organized crime

One big set of gangs working together in cahoots

Hitmen

Murderers everywhere

The secret

The drunk

The brutal

The dirty rich

On top of a slag heap of prisons

Industrial cancer

Plutonium smog

Garbage cities

Grandmas' bed soft from fathers' resentment

It had to be the rulers

They wanted law and order

And they got rich on wanting protection for the status quo

They wanted junkies

They wanted Attica

They wanted Kent State

They wanted war in Indochina

It had to be the CIA and the Mafia and the FBI

Multinational capitalists

Strong armed squads

Private detective agencies for the rich

And their armies and navies and their air force bombing planes

It had to be capitalism

The vortex of this rage

This competition

Man to man

The horses head in a capitalists' bed

The Cuban turf

It rumbles in hitmen

And gang wars across oceans

Bombing Cambodia settled the score when Soviet pilots

manned Egyptian fighter planes

Chiles' red democracy

Bumped off with White House pots and pans

A warning to Mediterranean governments

The secret police have been embraced for decades

The NKPD and CIA keep each other's secrets

The OGBU and DIA never hit their own

The KGB and the FBI are one mind

Brute force and full of money

Brute force, world-wide, and full of money

Brute force, world-wide, and full of money

Brute force, world-wide, and full of money

Brute force, world-wide, and full of money

It had to be rich and it had to be powerful

They had to murder in Indonesia 500000

They had to murder in Indochina 2000000

They had to murder in Czechoslovakia

They had to murder in Chile

They had to murder in Russia

And they had to murder in America

Hadda Been Playing On The Jukebox

Written by Allen Ginsberg

performed by Rage Against the Machine in LA (1993)

CD Get Up Stand Up track 10

http://www.youtube.com/watch?v=HPepcAvPbUA

http://www.youtube.com/watch?v=xnNoNRphqC8

Γιώργος ο Ασπόνδυλος

(Μάης 2009)

Ένας φίλος μου είπε κάποτε μια ιστορία για τον Γιώργο Παπανδρέου, και τη θυμάμαι απο τότε σε κάθε του τηλεοπτική εμφάνιση, μιας και αποκαλύπτει το πώς δρα και το γιατί είναι τόσο ακατάλληλος για τη πρωθυπουργία.
Πριν από χρόνια λοιπόν είχε κληθεί από τον ίδιο το Γιώργο για σύμβουλός του σε ένα υπουργείο. Όλους τους συμπαθούσε ο υπουργός Παπανδρέου και όλοι ένοιωθαν κολακευμένοι για το ενδιαφέρον του. Ήταν ανοιχτός σε νέες προτάσεις, ανεξάρτητα από το που προέρχονταν, ήταν ένας υπουργός χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις, σχεδόν ιδανικός. Όταν καλούσε λοιπόν τους υπουργούς του στο γραφείο του έρχονται όλοι με χαρά και μ' ένα πλήθος πρωτότυπων προτάσεων και αυτός τους άκουγε έναν έναν. Το περίεργο είναι ότι ενώ είχαν τόσο ενθουσιασμό, δε τσακώνονταν για το ποιος θα μιλήσει πρώτος μαζί του, το ζήτημα γι’ αυτούς (και το εσωτερικό αστείο πίσω από τη πλάτη του) ήταν ποιος θα μιλήσει τελευταίος.
Ο Γιώργος άραζε στη καρέκλα του, τους άφηνε να λένε ότι θέλουν, τους ρωτούσε, τους ενθάρρυνε, ενθουσιαζόταν, δεν απόπαιρνε κανέναν, και στο τέλος έκανε… ότι του είχε προτείνει ο τελευταίος. Που να θυμάται τι του είχε προτείνει ο πρώτος, εξάλλου ο ενθουσιασμός για όσα του είχαν πει οι προηγούμενοι είχε ξεθυμάνει.
Αυτή η ιστορία μας λέει ότι ενώ ο υπουργός ήταν ευγενής και πρόθυμος και ενθουσιώδης, δεν έδινε και πολύ βάση, βαριόταν, δε καταλάβαινε πόσο ζωτικά ήταν όλα αυτά. Το κυριότερο συμπέρασμα αυτής της ιστορίας αφορά τον πολιτικό του προσανατολισμό.
Έχω ακούσει ανθρώπους από όλους τους ιδεολογικούς χώρους να λένε ότι ο Παπανδρέου είναι δικός τους. Είναι μαζί τους όσο είναι και εναντίον τους: από ευγενή αδράνεια. Σε τελική ανάλυση, το βασικό χαρακτηριστικό του Γ.Π. είναι η έλλειψη πολιτικής ραχοκοκαλιάς. Έτσι η χώρα, τα επόμενα 4 χρόνια, θα συρθεί χωλαίνοντας πίσω από αστικές αστειότητες.

Υστερόγραφο: (Σεπτέμβρης 2009)

Τους τελευταίους μήνες, περιμένοντας να του δοθεί η εξουσία σαν ώριμο φρούτο, ο Γ.Π. είναι πολύ προσεκτικός. Αυτό που κάνει συνήθως είναι να δηλώνει σύμφωνος με κάθε τι προβάλουν τα μίντια ως κοινωνική απαίτηση (π.χ. μηδενική ανοχή στη Λαθρομετανάστευση). Μπορεί να συμφωνήσει με δύο αντιφατικά πράγματα την ίδια μέρα αν του το ζητήσουν οι δημοσιογράφοι, αλλά ποτέ δε θα διαφωνήσει μαζί τους. Η εξουσία που απολαμβάνει είναι σ' ένα βαθμό απόλυτη, και περιμένω μ' απορία να δω, πως κάποιος τόσο ηλίθιος θα καταφέρει να τη διαχειριστεί. Ήδη θυμίζει το παιδί που παίζει στο pc το παιχνίδι civilization (ένα παιχνίδι στο οποίο χρειάζεται να χάσεις δυο τρεις φορές, αφανίζονταν ισάριθμους πολιτισμούς για να μάθεις πως παίζεται). Το πιο περίεργο λοιπόν είναι το πως επέμειναν τα μίντια σε αυτή τη τόσο ριψοκίνδυνη προσωπικότητα Η αλήθεια είναι ότι απλώς δε τους νοιάζει. Έχουν τις δικλίδες ασφαλείας έτσι ώστε αυτός να μην γίνει επικίνδυνος για τους ίδιους. Όσο για τις φρικτές συνέπειες της ανικανότητας του για τους άλλους, αυτές είναι μέσα στο παιχνίδι. Η πραγματική εξουσία προτιμάει πάντα κάποιο πρόσωπο που η ιδιορρυθμία του θα αποπροσανατολίζει το πολιτικό στοχασμό. Και πέραν αυτού, ο Γιωργακης τους είναι διασκεδαστικά υπάκουος. Είναι το υλικό του κωμικού Sacha Baron Cohen, τον οποίο περιμένεις να εμφανιστεί δίπλα του μεταμφιεσμένος σε κάποιο ακραίο στερεότυπο και να του ζητήσει να κάνει κάτι τρελό, υποκρινόμενος ότι είναι κομμάτι της υποκουλτούρας του, και ο Γιωργάκης να υπακούσει πιο πρόθυμα από τον καθένα.

Μπορείς λοιπόν να τον κάνεις τον Γιώργακη σου ότι θέλεις, αλλά δε θα τον καταφέρεις ποτέ να ασκήσει μια συνεπή αριστερή πολιτική που θα απονέμει κοινωνική δικαιοσύνη.

NightJack ή αλλιώς γιατί η ανωνυμία των blogs είναι αναγκαία

απο το inlovewithlife.wordpress.com

Το μπλογκ “Nightjack – An English Detective” ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα αγγλικά μπλογκς. Πρόσφερε αποκαλυπτικές ιστορίες από τα άδυτα της αστυνομίας με έντονο πολιτικό σχολιασμό, δείχνοντας το μέγεθος της διαφθοράς, της κατάχρησης εξουσίας και του ρόλου της αστυνομίας στη Βρετανία. Ο συγγραφέας του δε ασκούσε κριτική και γελοιοποιούσε επιφανείς πολιτικούς και συμβούλευε τους πολίτες υπό αστυνομική επιτήρηση να “παραπονούνται για κάθε αστυνομικό ….. να μην δείχνουν κανέναν σεβασμό στο δικαστικό σύστημα ή σε οποιονδήποτε δουλεύει μέσα σε αυτό”. Για όλα αυτά το μπλογκ Nightjack κέρδισε το βραβείο πολιτικού σχολιασμού Orwell.

Όλα τα παραπάνω ενόχλησαν και έθιξαν το κύρος της αστυνομίας.Ένας δημοσιογράφος των Times ανέλαβε να ανακαλύψει την ταυτότητα του μπλόγκερ αστυνομικού. Ο δικαστής, στον οποίο προσέφυγε ο μπλόγκερ, για να προστατέψει την ιδιωτικότητά του,έκρινε ότι το διαδίκτυο αποτελεί δημόσιο χώρο και κανείς δεν έχει δικαίωμα στην ανωνυμία σε αυτόν.

Το αποτέλεσμα μπορείτε να το φανταστείτε.

Η ταυτότητα του μπλόγκερ αποκαλύφθηκε και μάλιστα μαθεύτηκε σε όλη τη χώρα. Ο ίδιος διέγραψε το μπλογκ του. Ήδη δέχθηκε επίπληξη από τους ανωτέρους του, ενώ, αν δεν απολυθεί, κάτι που είναι το πιο πιθανό, έχει μηδαμινές ελπίδες για μία αξιοπρεπή ύπαρξη μέσα στο αστυνομικό σώμα. Παράλληλα, με τη φίμωση ένος αντιφρονούντα το κύρος της Αγγλικής αστυνομίας αποκαταστάθηκε, ενώ ο δημοσιογράφος και η εφημερίδα του έβγαλαν πολλά λεφτά.

Ηθικόν δίδαγμα. 1ον Μη μιλάς. 2ον τα δικαιώματα και οι ελευθερίες είναι για όλους τύποις ίσα. Όπως λοιπόν το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι ίσο για τον Richard Branson και για αυτόν που κοιμάται σε παγκάκι, έτσι και το δικαίωμα και η υποχρέωση στην ελευθερία έκφρασης (επώνυμα όμως) είναι ίσο για τον αρχηγό της αγγλικής αστυνομίας και για έναν αντιφρονούντα αστυνομικό στο κατώτατο βάθρο της ιεραρχίας. 3ον η αστική δικαιοσύνη είναι στην πραγματικότητα μία απάτη. Δεν υπάρχει πραγματική (παρά μόνο στο επίπεδο του φαντασιακού) ισότητα, στο μέτρο υπάρχουν πραγματικές σχέσεις εξουσίας που επηρεάζουν το σύνολο της συμπεριφοράς και της ζωής μας.

Το δαιμόνια ίδιο

Όλοι παραδέχονται μια κινητικότητα στη πολιτική ζωή, μια δυναμική. Νοιώθουν τη συνεχή κίνηση που την κρατάει επίκαιρη, και ζωντανή. Τώρα και πάλι, ο κόσμος συνωστίζεται γύρω από τα μεγάλα επιτελεία... εκεί που τους χλεύαζε, εκεί που είδε ν’ αντανακλά σε μια χειμωνιάτικη βιτρίνα η πραγματική γύμνια της κυριαρχίας... Τώρα όμως αποφασίζει να συμμετάσχει γιατί "έτσι είναι τα πράματα". Τα ζητήματα που του τίθενται είναι τόσα πολλά και τόσο επαναλαμβανόμενα που τα αφήνει να πλημμυρίσουν το κουρασμένο του κεφάλι. Άλλο αν τα νοιώθει ασήμαντα. Μπαίνουν ένας ένας στη κουβέντα ξεχνώντας τι τους απασχολούσε, ξεχνώντας τις ίδιες τις έννοιες και την βιωμένη ιστορία. Αποφασίζουν ότι όσο περίεργα κι αν είναι όλα αυτά, τους οφείλουν να συμβάλουν "για την ανοικοδόμηση του αύριο". Έχουν πέσει δηλαδή για τα καλά στη παγίδα.

Αυτή η συνεχής ροή, η εναλλαγή των χρωμάτων και των εμβλημάτων, αφήνει τα πράγματα εσαεί ίδια. Φωτίζονται στη σκηνή υπερμεγενθυμένοι οι αδύνατοι άνθρωποι, οι υποτιθέμενοι μονομάχοι, που ανήμποροι να αλλάξουν τα δεδομένα δε μπορούν να κρυφτούν. Και δε το προσπαθούν, αντίθετα αποπροσανατολίζουν και δίνουν σημασία στο ασήμαντο. Επιμένουν σ' αυτό και το αναδεικνύουν σε μεγαλειώδες. Παράλληλα τα αφήνουν όλα ανοιχτά μόνο για να τα ξανακλείσουν μετά τη συσπείρωση των μαζών που θα επέλθει και πάλι με μαθηματική ακρίβεια. Στο δυτικό μας κόσμο η επιθυμία καλλιεργείται σε μεγάλα θερμοκήπια μεταλλαγμένων, η εκπλήρωση είναι απαγορευμένη. Εξάλλου το πιο πραγματικό συναίσθημα είναι η ανυπομονησία, στον οποίο τόσο καλά τα καταφέρνει ο καπιταλισμός. Μας αρκεί που ολοκληρώνει πάνω μας το τηλεπολιτικό κατεστημένο (το τηλέ- δεν αφορά μόνο την τηλεόραση αλλά και την απόσταση). Η μακρινή φωνή που μας υπαγορεύει τα τεθειμένα διλήμματα γίνεται η δική μας φωνή και οι προβληματισμός τους γίνεται η προσωπική μας παγίδα. Οι αναμετρήσεις τους, οι φωνές των αρχηγών τους, είναι τελικά ένα ακόμα όπιο για τον λαό. Ο τρόπος που έστησαν για άλλη μια φορά το παιχνίδι είναι υποδειγματικός. Ο δικομματισμός είναι σίγουρα ένα καταπληκτικό εργαλείο για τη μη αλλαγή των πραγμάτων. Σαν τα δύο κολώνες, που έχουν γείρει η μια πάνω στην άλλη και αλληλοσυγκρατούνται αποτρέποντας την λυτρωτική τους κατάρρευση. Αλλά ίσως να τα κατάφερναν το ίδιο καλά με τον πολυκομματισμό. Ίσως η ίδια η μορφή του σύγχρονου κομματικού φαινομένου να μην είναι άλλη από μια συστράτευση που στοχεύει στον αυταρχισμό και στη παρούσα εξαπάτηση, ή ίσως και σε μια μεγαλύτερη, λειτουργώντας ως παράγωγα της αρχής: «ένας αρχηγός, ένα κόμμα, ένα κράτος».

Η αυτοδυναμία των πραγματικά κυρίαρχων δεν θα διαταραχθεί ούτε τώρα. Ο καπιταλισμός, σαν τον Ιανό, θα μας κοιτάξει με ένα άλλο πρόσωπο και θα νοιώσουμε ότι όλα θα πάνε λίγο καλύτερα. Τίποτα δε μοιάζει εφικτό, κι όμως όλοι φαντασιώνονται και φανατίζονται. Και το χειρότερο είναι ότι όποιος και να αναλάβει την εξουσία, δε θα έχει να αντιμετωπίσει κοινωνικές αντιστάσεις μιας και οι δυνάμεις αντίστασης φαίνονται κουρασμένες μετά από τόσα χρόνια νεοφιλελεύθερης απολυταρχίας και αστυνομοκρατίας. Αν ξαναέρθει εκείνη η ίδια "αλλαγή", που αφήνει τα πράγματα ίδια, ας μη ξεχνάμε ότι δεν είναι απλώς σε συνέχεια με όσα προηγήθηκαν, αλλά ο,τι ζήσαμε είναι η αναγκαία προϋπόθεσή της ύπαρξής της. Και οι ισχυροί ξέρουν ότι μια "αλλαγή" σήμερα δε θα ήταν αυτό που τους είχε τρομάξει στο παρελθόν. Θα είναι ένα πιο φιλικό πρόσωπο γι' αυτούς, θα είναι και μια ακόμα επέκταση των εργασιών τους σε βάρος των πολλών φυσικά.

Το ότι το πολιτικό μένει ίδιο, δε σημαίνει μια γενική σταθερότητα. Όλα τα άλλα είναι ένα ζήτημα αν θα μείνουν στη θέση τους. Ο δικομματισμός θα συνεχίσει να οργανώνει το ρεσάλτο του κεφαλαίου στο κράτος και στους όποιους θεσμούς και οι ζημιές που θα επιφέρει θα είναι χωρίς προηγούμενο. Ο επερχόμενος εξαμερικανισμός που ονειρεύονται και οι μεν και οι δε θα αποτελέσει μια ανεπανάληπτη βαρβαρότητα. Δεν υπάρχουν εδώ διλήμματα. συνεχίζουμε τις πτήσεις πάνω από τη πόλη και έχουμε τα μάτια ορθάνοιχτα για την επόμενή εξέγερση, που ακούμε ήδη τις κραυγές της να έρχονται από το μέλλον.

Ο καπιταλισμός, ένας εκμεταλλευτικός μηχανισμός που γεννά τη κοινωνική ανισότητα συνεχίζει ακριβώς ο ίδιος,

άλλοτε με την εξαπάτηση και άλλοτε "με κάθε ειλικρίνεια",

άλλοτε με τον εξοντωτικό ανταγωνισμό και άλλοτε με εξοντωτικότερα μονοπώλια,

άλλοτε με εκβιασμούς και άλλοτε με τη βοήθεια των μμε,άλλοτε με συνωμοσίες και άλλοτε με μεγάλα χαμόγελα,

άλλοτε υποκρινόμενος την πρόοδο και άλλοτε τη συντήρηση, άλλοτε με λογιστές και άλλοτε με γκάνγκστερς,

άλλοτε πατώντας στην αμάθεια και άλλοτε εμπορευόμενη τη γνώση,

άλλοτε σακατεύονταν ολόκληρους πληθυσμούς και άλλοτε εμπορευόμενοι την υγεία,

άλλοτε με τη βούληση των πολιτικών και άλλοτε δολοφονώντας τους,

άλλοτε με τη βούληση των εργατών και άλλοτε εκβιάζοντας την επιβίωσή τους, άλλοτε αγκαλιάζοντας τους μετανάστες και άλλοτε βάζοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης,

άλλοτε χτίζοντας την εκμετάλλευση πάνω στο ρατσισμό, και άλλοτε χτυπώντας τον, ανοίγοντας έτσι νέες αγορές,

άλλοτε καταστρέφοντας τη φύση και άλλοτε αναδεικνύοντας την ως εμπόρευμα,

άλλοτε στο όνομα μιας αόριστης ανάπτυξης και άλλοτε στο όνομα της δικιάς του κρίσης,

άλλοτε δολοφονώντας ανθρώπους και άλλοτε "απελευθερώνοντας τους",

άλλοτε κηρύσσοντας πόλεμο και άλλοτε υπογράφοντας την ειρήνη του εμπορίου,

άλλοτε ισοπεδόντας αιωνόβιους εξουσιαστικούς μηχανισμούς (για να στήσουν τους δικούς τους) και άλλοτε συνεργαζόμενος μαζί τους,

άλλοτε με το Χίτλερ ενάντια στο Στάλιν, και άλλοτε νικώντας με πυρηνικά,

άλλοτε με την αντικομουνιστική προπαγάνδα και τώρα με την αυτοκρατορία.

[Πάτρα: Προσφυγικός Καταυλισμός 13.7.2009] Στο φως της πυρκαγιάς δε ξεχωρίζει μόνο η φιγούρα του "καταλληλότερου" Νέρωνα να κάνει πρόποση στο μεγαλείο της αυτοκρατορίας του. Είδαμε καθαρά τις μορφές των νέων δαιμόνων. Έχουμε να κάνουμε με απάνθρωπους σαδιστές, με μικρά πυρομανή ανθρωπάκια με κρίσεις εθνικού μεγαλείου, με τους πρόθυμους εκτελεστές των εντολών του Χίτλερ (τους καθημερινούς ανθρώπους). Έχουμε να κάνουμε με νέες μορφές κοινωνικής και ψυχικής παθόλογίας.

Εμείς εδώ, και όλα τα άλλα αντιφασιστικά δίκτυα αποτύχαμε οικτρά να αποτρέψουμε την ανθρωπιστική τραγωδία που σκηνοθέτησε στη γειτονία μας το κράτος με το παρακράτος.

Μετά τα χθεσινά, τα λόγια είναι λίγα και φτηνά. Και η πρακτική του μπλόγκινγκ μοιάζει σα το χαρτομάνι των διαδηλώσεων που πατάει αδιάφορα ο κόσμος.

Το ξενοδοχείο της αβύσσου θα παραμείνει κλειστό για την αποκατάσταση των ζημιών.

Στο επανιδείν...

Greek police flatten migrant camp By Malcolm Brabant BBC

Greek riot police have led an operation to demolish a makeshift camp housing illegal immigrants in the western port city of Patras. The camp was used by migrants hoping to smuggle themselves onto ships bound for Italy and Western Europe. Its closure is more proof of Greece's tougher stance on illegal immigration. The camp had been a source of tension with many Greeks who regarded it as a major eyesore for themselves and for tourists arriving from Italy.
'Terrorising migrants'
About 100 riot police escorted bulldozers into the camp before dawn. They levelled scores of cardboard and plastic hovels. Only a makeshift mosque and a tent used by volunteer doctors were left untouched. The camp in Patras had been in existence in some form or another for 13 years. A few months ago, it accommodated about 1,800 people, mainly from Afghanistan. But that number had dwindled to about 100 following large-scale arrests and also because the port authorities had made it nearly impossible to get on board ferries to Italy. The early morning operation was described by Red Cross officials in Patras as "terrorising" the migrants. One worker said it was designed to send a message to all illegal immigrants that they had no future in Greece.
'Migrant threat'
The conservative government in Athens has started taking tougher measures against the so-called "clandestines" in recent weeks, especially since the success of the right-wing nationalist Laos party in the European parliamentary election. A new law has been passed which makes deportation easier. Greece has been criticised internationally for its handling of would-be asylum seekers.
The clampdown in Patras will push some migrants into the hands of traffickers in Athens and Italy who are demanding up to $8,000 (£4,940) for passage out of Greece.
Others have given up trying to catch a boat to Western Europe and have headed for Greece's land borders with Bulgaria and the former Yugoslav republic of Macedonia.

john ashbery

είμαστε όλοι φλύαροι,

είναι αλήθεια, όμως κάτω από τα λόγια κρύβεται

Η συγκίνηση και η απροθυμία να συγκινηθούμε, το χαλαρό

νόημα, ακατάστατο και απλό σαν πέτρινο αλώνι.

αντεγραμμένο στο περιθώριο ενός παλιού βιβλίου, δε κατάφερα να εξακριβώσω τον μεταφραστή και την έκδοση.

όταν ο Φίνι πέταξε έξω τον Καρατζαφέρη

Θυμόσαστε τον τρόπο που αναφερόταν ο Κύριος Καρατζαφέρης στα ακροδεξιά κόμματα της γερασμένης Ευρώπης (Μας καλούσε να τον ψηφίσουμε στο όνομα του ευρωπαϊσμού). Αγαπημένη του αναφορά ήταν διαρκώς ο κύριος Φίνι. Ο ισχυρός ακροδεξιός ηγέτης που συγκυβερνούσε με τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Έλεγε και ξανάλεγε ο πρόεδρας ότι θα συνεργαστεί μαζί του στην Ευρωβουλή για το πρόβλημά των Αλβανών, τότε.
Τον Ιούνιο του 2004 μπήκε στην Ευρωβουλή με μια θέση που κράτησε για τον εαυτό του. Αλλά τότε συνέβη κάτι περίεργο. Η ομάδα UEN (Ένωση για την Ευρώπη των Εθνών, των Πασκουά - Φίνι), στην οποία ανήκε μέχρι τότε ως παρατηρητής ο κ. Καρατζαφέρης, τον υποβάλει σε έλεγχο για αντισημιτικές και ρατσιστικές θέσεις, με αποτέλεσμα την τελευταία στιγμή να στραφεί σε άλλη ομάδα (την INDEM). Γιατί ο κύριος Καρατζαφέρης δε δέχτηκε τον έλεγχο; Γιατί οι σύμμαχοί του στην ακροδεξιά συμμαχία τον υποψιάστηκαν; Γιατί το μόνο που λέει όταν μιλάει είναι ηλίθια λογοπαίγνια του τύπου "χαμένος ο Καμένος", "μας ρωτάνε αν είμαστε δεξιοί και απαντούμε ότι είμαστε επιδέξιοι" κλπ και όχι πολιτικές θέσεις; Πόσο ακόμα θα κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους οι νοσταλγοί του φασισμού, της ελέω θεού βασιλείας και της στρατοκρατίας;

all you fascists bound to lose

7/7/09

Ο ιδιωτικός και νεοφιλελεύθερος ΟΤΕ στέλνει εξώδικό απαιτώντας να κλείσει το δίκτυο αντιπληροφόρησης Ιντιμίντια (αντίθετα έχει διαρεύσει ότι το ΝΑΤΟ που το πληρώνει και η Ελλάδα στέλνει λεφτά για την αντιπληροφόριση που επιθυμεί να έχει στο Ιράν στο όνομα της δημοκρατίας).

Την ίδια μέρα, στην αντιρατσιστική πορεία είδαμε τύπους της χρυσής αυγής να βγαίνουν από την αγκαλιά των ματ με πέτρες, συσκευές ηλεκτροπληξίας και βόμβες μολότοφ και να επιτίθενται στη πορεία. Είδαμε να πέφτουν βροχή κρότου λάμψης και δακρυγόνα χωρίς κανένα λόγο, είδαμε να διασπούν μια πορεία που δεν είχε προκαλέσει και να αναγκάζουν 3 χιλιάδες άτομα να τρέχουν εγκλωβισμένα σ' ένα στενό δρόμο.

8/7/09

Στην ελευθεροτυπία δημοσιεύεται φωτογραφία που δείχνει χρυσαυγίτες ανάμεσα σε μπάτσους την ώρα της πορείας. Δυο χρυσαυγίτες φαίνονται καθαρά να ανταλλάσουν βόμβες μολότοφ. Οι μπάτσοι έχουν οπτική επαφή μιας και εμφανίζονται να είναι παντού γύρω τους αλλά προφανώς δεν αντιδρούν. Κράτος και παρακράτος ενώνουν τις δυνάμεις τους και αρχίζουν το κυνήγι Τα ελεύθερα μέσα μαζικής ενημέρωσης σιωπούν για τη φωτογραφία και τα γεγονότα λειτουργώντας πλέον ως όργανα πασοκικής (Μέγκα), κρατικής (ΕΡΤ) ή άλλης προπαγάνδας.

9/7/09

Ο υπουργός Μαρκογιανάκης επισκέπτεται τη πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα συνομιλεί και συγχαίρει τους κρατικούς και παρακρατικούς φασίστες που κρατούν τους μετανάστες μακριά από τη πλατεία.

Αμέσως μετά μερικοί χρυσαυγίτες φτάνουν στη Villa Amalias και επιτίθενται με μολότοφ, φωτοβολίδες και καπνογόνα. Εκείνη την ώρα στη VA υπάρχει κόσμος λόγω μιας θεατρικής παράστασης. Οι παρευρισκόμενοι βγήκαν και έτρεψαν σε φυγή τους φασίστες. Στη βιασύνη τους, οι αγανακτισμένοι αυτοί πολίτες με το διακριτικό της σβάστικας άφησαν πίσω μια από τις σακούλες με μολότοφ που είχαν.

THE MOST BEAUTIFUL WOMAN IN TOWN

Cass was the youngest and most beautiful of 5 sisters. Cass was the most beautiful girl in town. 1/2 Indian with a supple and strange body, a snake-like and fiery body with eyes to go with it. Cass was fluid moving fire. She was like a spirit stuck into a form that would not hold her. Her hair was black and long and silken and whirled about as did her body. Her spirit was either very high or very low. There was no in between for Cass. Some said she was crazy. The dull ones said that. The dull ones would never understand Cass. To the men she was simply a sex machine and they didn't care whether she was crazy or not. And Cass danced and flirted, kissed the men, but except for an instance or two, when it came time to make it with 5 of 188 Cass, Cass had somehow slipped away, eluded the men .

Her sisters accused her of misusing her beauty, of not using her mind enough, but Cass had mind and spirit; she painted, she danced, she sang, she made things of clay, and when people were hurt either in the spirit or the flesh, Cass felt a deep grieving for them. Her mind was simply different; her mind was simply not practical. Her sisters were jealous of her because she attracted their men, and they were angry because they felt she didn't make the best use of them. She had a habit of being kind to the uglier ones; the so-called handsome men revolted her- "No guts," she said, "no zap. They are riding on their perfect little earlobes and well- shaped nostrils...all surface and no insides..." She had a temper that came close to insanity, she had a temper that some call insanity. Her father had died of alchohol and her mother had run off leaving the girls alone. The girls went to a relative who placed them in a convent. The convent had been an unhappy place, more for Cass than the sisters. The girls were jealous of Cass and Cass fought most of them. She had razor marks all along her left arm from defending herself in two fights. There was also a permanent scar along the left cheek but the scar rather than lessening her beauty only seemed to highlight it. I met her at the West End Bar several nights after her release from the convent. Being youngest, she was the last of the sisters to be released. She simply came in and sat next to me. I was probably the ugliest man in town and this might have had something to do with it.

"Drink?" I asked.
"Sure, why not?"
I don't suppose there was anything unusual in our conversation that night, it was simply in the feeling Cass gave. She had chosen me and it was as simple as that. No pressure. She liked her drinks and had a great number of them. She didn't seem quite of age but they served he anyhow. Perhaps she had forged i.d., I don't know. Anyhow, each time she came back from the restroom and sat down next to me, I did feel some pride. She was not only the most beautiful woman in town but also one of the most beautiful I had ever seen. I placed my arm about her waist and kissed her once.

"Do you think I'm pretty?" she asked.
"Yes, of course, but there's something else... there's more than your looks..."
"People are always accusing me of being pretty. Do you really think I'm pretty?"
"Pretty isn't the word, it hardly does you fair."
Cass reached into her handbag. I thought she was reaching for her handkerchief. She came out with a long hatpin. Before I could stop her she had run this long hatpin through her nose, sideways, just above the nostrils. I felt disgust and horror. She looked at me and laughed, "Now do you think me pretty? What do you think now, man?" I pulled the hatpin out and held my handkerchief over the bleeding. Several people, including the 6 of 188 bartender, had seen the act. The bartender came down:
"Look," he said to Cass, "you act up again and you're out. We don't need your dramatics here."
"Oh, fuck you, man!" she said.
"Better keep her straight," the bartender said to me.
"She'll be all right," I said.
"It's my nose, I can do what I want with my nose."
"No," I said, "it hurts me."
"You mean it hurts you when I stick a pin in my nose?"
"Yes, it does, I mean it."
"All right, I won't do it again. Cheer up."
She kissed me, rather grinning through the kiss and holding the handkerchief to her nose. We left for my place at closing time. I had some beer and we sat there talking. It was then that I got the perception of her as a person full of kindness and caring. She gave herself away without knowing it. At the same time she would leap back into areas of wildness and incoherence. Schitzi. A beautiful and spiritual schitzi. Perhaps some man, something, would ruin her forever. I hoped that it wouldn't be me. We went to bed and after I turned out the lights Cass asked me,

"When do you want it? Now or in the morning?"
"In the morning," I said and turned my back.

...

Writer: Charles Bukowski

μ αυτόν τον πλεύρη κοιμάσαι

ο άρειος πάγος θα επανεξετάσει το ζήτημα της κυκλοφορίας του βιβλίου του πατέρα πλεύρη για του εβραίους. το βιβλίο δεν καταφάσκει απλώς τα φασιστικά στερεότυπα για τους εβραίους, αλλά καλεί ρητά σε ένα νέο αουσβιτς. ο γιος πλεύρης όχι μόνο δεν έχει διαχωρίσει τη θέση του από το μπαμπά αλλά στηρίζεται στο οικογενειακό εμπορικό σήμα. ο ελληνικός λαός τον έστειλε στην ευρωβουλή. το κόμμα των πλεύριδων θα ήθελε να συνεργαστεί στην ευρωβουλή με το κόμμα του ακραίου κυρίου φίνι. όμως αυτός ο ακραίος τους υποψιάστηκε και ζήτησε να υποβληθούν πρώτα σε φασιστικό έλεγχο.

οι πλεύριδες απομακρύνθηκαν τότε σφυρίζοντας αδιάφορα. σήμερα διαμορφώνουν τη πολιτική ατζέντα της χώρας. σήμερα ο κώστας καραμανλής τους ακολουθεί και έχει γίνει ο σημαιοφόρος της ευρώπης στο θέμα των κλειστών συνόρων. και όλα αυτά που ακούς πλέον να λέγονται για τους μουσουλμάνους δε διαφέρουν και πολύ απο όσα λέγονταν πριν 75 χρόνια για τους εβραίους. Πρέπει οι άνθρωποι που στηρίζουν αυτά τα πολιτικά μορφώματα να καταλάβουν ότι δε μιλάμε πια για κάποιες γραφικότητες, αλλά ότι με τις επιλογές τους στηρίζουν μια επικίνδυνη κατάσταση.

προσθήκη 12.7.09

βρήκα μερικά αποσπάσματα απο το έργο του μεγάλου θεωρητικού του λάος, απολαύστε τα:

"Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα"

"Ξυπνήστε. Οι επίβουλοι Εβραίοι σκάπτουν τον τάφον των Εθνών. Ξυπνήστε και ρίξατέ τους μέσα, διότι τους αξίζει"

"Φταίει ο πολιτισμένος κόσμος που ανέχεται τα διεθνή παράσιτα που λέγονται Ιουδαίοι….φθάνει η ώρα των αντιποίνων"

"Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη"

"Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει"

"Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους"

"Τους καταφρονούμε δια την ηθικήν των, δια την θρησκείαν των, δια τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι"

(κάτω από φωτογραφία του Άουσβιτς): "Καλώς κάνουν και διατηρούν το στρατόπεδον εις καλήν κατάστασιν, διότι ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον"

"δεν μπορώ να ανέχομαι τους δολοφόνους, ληστάς, βιαστάς, παράσιτα, διαφθορείς…της ελεεινής Εβραίλας να συκοφαντούν τους υπερόχους Εθνικοσοσιαλιστάς"

"Το ΖΥKLON B δεν ήτο παρά ένα δηλητηριώδες αέριον χρήσιμον δια τας απεντομώσεις των στρατοπέδων συγκεντρώσεως…όλα τα άλλα είναι παραμύθια της προπαγάνδας"

"Η Εβραική πτωματολογία στην περίπτωση του Άουσβιτς απεδείχθη εξ αρχής ψευδεστάτη"

"Απελευθερωθείτε από την Εβραικήν προπαγάνδα, που σας εξαπατά με τα ψεύδη περί στρατοπέδων συγκεντρώσεως, θαλάμων αερίων, «φούρνων» και τα άλλα παραμύθια του ψευτο-ολοκαυτώματος.."

ΚΑΡΛΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ, ή... έναν Ιούλη που συνεδρίαζαν οι ισχυροί στην Ιταλία, ή... οι χαμένοι αγώνες του παρελθόντος και το πως γέρασε έτσι ο κόσμος.

Θυμήσου τη Γένοβα - θυμήσου τον Τζουλιάνι - το πλήθος που τρόμαζε τους ισχυρούς και κατέκτησε την πόλη - τα ασφυκτικά γεμάτα (με οργή) πλοία των Ελλήνων που μάταια κάποιοι προσπαθούσαν να τα σταματήσουν - Τη Παρασκευή 20 Ιουλίου το μεσημέρι που ο Carlo Juliani έπεσε νεκρός από σφαίρα στα 23 του θύμα της αστυνομικής βίας, της καταστολής ενός μοναδικού κινήματος. Τους συντρόφους που δε μπορούσαν να σταματήσουν το κλάμα όταν παίρναμε να δούμε αν είναι καλά. Το ραντεβού για τη Θεσσαλονίκη και μια οργή να μας δείχνει καθαρά το τι πρέπει να γίνει απο δω και πέρα και το τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το πως μπορέσαμε να την ξεχάσουμε την οργή ενώ η εξουσία δεν ξέχασε τις δολοφονικές τεχνικές της.

Ποιος θυμάται τη Γένοβα;

άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ (7.7.09)

Σε τίποτα δεν μοιάζει το πολιτικό κλίμα της συνόδου των G8, των οκτώ μεγάλων βιομηχανικών κρατών, που αρχίζει σήμερα υπό την προεδρία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στη μικρή πόλη Λ Ακουιλα, βαριά χτυπημένη από τους σεισμούς, με την προηγούμενη σύνοδο των G8 που είχε γίνει επί ιταλικού εδάφους πριν από ακριβώς οκτώ χρόνια, το καλοκαίρι του 2001, στη Γένοβα.
Τότε, αν και βρισκόταν ο κόσμος σε εποχή οικονομικής άνθησης, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές είχαν κατακλύσει την ιταλική μεγαλούπολη για να διαδηλώσουν μαχητικά εναντίον της «παγκοσμιοποίησης», τρομοκρατώντας κυριολεκτικά τους ηγέτες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.
Σήμερα, παρόλο που η οικονομική κρίση μαίνεται ακριβώς εξαιτίας της πολιτικής των κυβερνήσεων της Δύσης και της οικονομικής ελίτ που κατήγγειλαν τότε οι διαδηλωτές, δεν «κουνιέται φύλλο» από πλευράς διαδηλώσεων, πέρα από κάποιες ανάξιες λόγου εκδηλώσεις.
Τώρα, το μόνο με το οποίο ασχολούνται τα μέσα ενημέρωσης και η κοινή γνώμη είναι το κατά πόσο βλάπτουν το κύρος της συνόδου των G8 τα όργια με πόρνες που οργάνωνε στη βίλα του στη Σαρδηνία ο Μπερλουσκόνι.
Καταρτίζονται δε σχέδια όχι πώς θα αντιμετωπιστούν οι ανύπαρκτοι διαδηλωτές, αλλά πώς θα απομακρυνθούν αμέσως με ελικόπτερα οι ηγέτες των G8 αν γίνει σεισμός πάνω από 4,5 Ρίχτερ!
Βαθύτατα μελαγχολικά συναισθήματα προκαλεί και ο δικαστικός απολογισμός των γεγονότων της Γένοβας.
Ο καραμπινιέρος Μάριο Πλακάνικα, ο οποίος είχε δολοφονήσει με το όπλο του τον νεαρό διαδηλωτή Κάρλο Τζουλιάνι και ο οποίος είχε αρχικά παραπεμφθεί να δικαστεί για τον φόνο, το 2003 απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες ως δήθεν ευρισκόμενος σε νόμιμη άμυνα.
Οι 30 ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί της αστυνομίας που είχαν παραπεμφθεί σε δίκη για το αιματοκύλισμα των διαδηλωτών, είναι όλοι ελεύθεροι καθώς αθωώθηκαν σε πρώτο βαθμό και η εκδίκαση της υπόθεσης στο Εφετείο θα αρχίσει φέτος τον Οκτώβριο.
Μόλις πέρυσι καταδικάστηκαν πρωτόδικα 15 αστυνομικοί σε ποινές πέντε ετών έως πέντε ετών, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για βασανισμό διαδηλωτών που είχαν συλληφθεί και είχαν μεταφερθεί σε προσωρινό στρατόπεδο συγκέντρωσης κρατουμένων που είχε στηθεί στο προάστιο Μπολτσανέτο της Γένοβας.
Ανάμεσα στους 15 ήταν και ένας γιατρός (σαν αυτούς που χρησιμοποιούσε η ΕΣΑ, η στρατιωτική αστυνομία στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών για τα βασανιστήρια), ο οποίος είχε στείλει στο κελί τραυματία διαδηλωτή χωρίς να τον περιθάλψει και ο οποίος καταδικάστηκε σε έναν χρόνο και δύο μήνες φυλάκιση.
Αντιθέτως το 2007 καταδικάστηκαν οι 24 από τους 25 διαδηλωτές που είχαν παραπεμφθεί σε δίκη στη Γένοβα, σε ποινές από 5 μήνες μέχρι 11 χρόνια! Η εκδίκαση της έφεσής τους βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Μόνο σε ηθικό επίπεδο έχει συντελεστεί η διαπόμπευση της ιταλικής αστυνομίας, όχι σε δικαστικό.
Αποκαλύφθηκε π.χ. ότι τις βόμβες μολότοφ που υποτίθεται ότι είχαν βρει οι αστυνομικοί σε ένα σχολείο της Γένοβας το πρωί της ημέρας έναρξης της συνόδου των G8 στη Γένοβα, τις είχε τοποθετήσει εκεί η ίδια η αστυνομία, η οποία στη συνέχεια ξυλοκόπησε άγρια αθώους μαθητές μέσα στο σχολείο προς εκφοβισμό!
Ακόμη επίσης τραβιέται στα δικαστήρια ο τότε αρχηγός της αστυνομίας και υποτιθέμενος ήρωας του αγώνα κατά της μαφίας Τζάνι Ντε Τζενάρο, καθώς τον έχουν παραπέμψει σε δίκες οι εισαγγελείς ως ηθικό αυτουργό για απόκρυψη στοιχείων και ψευδορκία εκ μέρους αστυνομικών.
Οπως φαίνεται όμως, κανένας σχεδόν δεν θυμώνει πλέον για τέτοιες παράνομες πράξεις...
ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ

Οι G8 αποφασίζουν ανενόχλητοι
Ούτε στα πιο τολμηρά τους όνειρα δεν φαντάζονταν οι ηγέτες των G8, όταν ξέσπασε η βίαιη κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ότι θα μπορούσαν να χειριστούν την κατάσταση με τόση απίστευτη άνεση. Να αποφασίζουν δηλαδή ό,τι θέλουν, να εφαρμόζουν όποιο μέτρο νομίζουν, χωρίς την παραμικρή αντίσταση εκ μέρους των εργαζομένων. Τον Δεκέμβριο, Ιανουάριο και Φεβρουάριο ακόμη αυτοί φοβούνταν κολοσσιαίες, βίαιες κινητοποιήσεις, ίσως και αιματηρές διαδηλώσεις. Γι αυτό και ο πολιτικός λόγος ακόμη και δεξιών πολιτικών όπως π.χ. ο Σαρκοζί είχε τόσο έντονη «αντικαπιταλιστική» χροιά, γι αυτό κατακεραύνωναν την «ασυδοσία των αγορών». Εκτοτε όμως είδαν ότι κανείς δεν αντιδρά, ησύχασαν και κάνουν ό,τι θέλουν.

the Rage we need

Ο Zack de la Rocha έκανε μια προσθήκη στην εκτέλεση του τραγούδιου WAKE UP των Rage Against the Machine στις συναυλίες του καλοκαιριού του 2008:

"A couple of months ago, those fascist motherfuckers at the Fox News Network attempted to pin this band into a corner by suggesting that we said that the president should be assassinated. Nah, what we said was that he should be brought to trial as war criminal and hung and shot.

THAT'S what we said. And we don't back away from the position because the real assassinator is Bush and Cheney and the whole administration for the lives they have destroyed here and in Iraq. They're the ones. And what they refused to air which was far more provocative in my mind and in the minds of my bandmates is this: this system has become so brutal and vicious and cruel that it needs to start wars and profit from the destruction around the world in order to survive as a world power.
THAT's what we said. And we refuse not to stand up, we refuse to back down from that position not only for the poor kids who are being left out in the desert to die, but for the Iraqi youth, the Iraqi people, their families and their friends, and their youth who are standing up and resisting the US occupation every day. And if we truly want to end this fucking miserable war, we have to stand up with the same force that the Iraqi youth are standing up with every day, and bring these motherfuckers to their knees.

Wake up..."

How long? Not long, cause what you reap is what you sow

Its never late for the Bush-Blair Trial

Πέρασε αρκετός καιρός από την απομάκρυνση των Μπους- Μπλέρ από την εξουσία. Οι Αμερικάνοι γιορτάζουν τη σταδιακή τους αποχώρηση από το Ιράκ και το όλο θέμα μπαίνει στο περιθώριο. Αλλά η αδικία των εγκλημάτων πολέμου κατά του Ιρακινού λαού θα μείνει εκεί να στοιχειώνει το δυτικό κόσμο και να μεταγγίζεται σε νέες αδικίες. Ποτέ δεν είναι αργά για την απόδοση δικαιοσύνης. Το αίτημα να συλληφθούν, να δικαστούν και να καταδικαστούν οι εγκληματίες πολέμου Μπούς- Μπλέρ πρέπει να επανέλθει.

Σίγουρα μια τέτοια δίκη θα εξελισσόταν σε μια κανιβαλιστική τελετή του Δημοκρατικού κόμματος που στην τελική δεν είναι λιγότερο φιλοπόλεμο από το Ρεπουμπλικανικό Τα λίμπεραλ ή λέιμπορ ή σοσιαλίστικ κόμματα που έχουν συμμετάσχει στο διπολισμό της εξουσίας στο δυτικό κόσμο πασχίζουν με όλο και μεγαλύτερη αγωνία να δείξουν ότι διαφέρουν. Το ξέρουν ότι είναι ίδιοι και εμείς το ξέρουμε. Και ξέρουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένας χαζο-χιτλεράκος Μπους, το πρόβλημα είναι σ' όλους αυτούς που μοίρασαν τους ρόλους που μοιράζουν ρόλους στης ίδια παράσταση. Το πρόβλημα είναι και ο δικαστής που θα τους δίκαζε για εγκλήματα πολέμου. Το πρόβλημα σε τελική ανάλυση είναι το καπιταλιστικό σύστημα που για να επιβιώσει χρειάζεται να καταστρέφει και να αφανίζει ολόκληρες περιοχές με τους πληθυσμούς τους.

Αλλά το γενικευμένο κακό δε μπορεί να αναιρέσει το αίτημα μας. Όσο σκατά κι αν είναι ο κόσμος, όσο σάπιος και άγριος έτσι που να τους δικαιώνει, δε σημαίνει ότι μπορούμε να τους αφήσουμε Και ο βασικότερος λόγος είναι ότι σκότωσαν την ελπίδα. Ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα βγήκε στο δρόμο για να εμποδίσει αυτό το φονικό και αυτοί την αψήφισαν

Δε ξεχνάμε. Δε συγχωρούμε. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για τη δικαιοσύνη.

c'est vrai

ανταπόκριση: floramirabilis