Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ήρωες.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ήρωες.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

3/7/09

1929, 2009

Μετά τον Zhao Ziyang και τον Mumia Abu-Jamal θα ήθελα να προσθέσω έναν ακόμα σ’ αυτό τον ετερόκλητο συφερτό των ηρώων μου.

Ξέρω ότι για τους περισσότερους αυτά τα πρόσωπα είναι ήδη γνωστά, παλιές ξεπερασμένες ιστορίες και απορούν που τους θυμήθηκα. Για τους υπόλοιπους είναι και θα παραμείνουν άγνωστοι. Θα προσπεράσουν αδιάφορα το κείμενο, πώς να μοιραστούν ένα πάθος για κάποιον που δεν έχουν ξανακούσει; Οι αγιογραφίες θέλουν το χρόνο τους. Ασε και που η δουλειά του αγιογράφου δεν είναι και η πιο τίμια.

Παρά της επιφυλάξεις, νοιώθω πάντα ότι ο καλύτερο τρόπος να συστηθεί κάποιος είναι μέσα από τους μικρούς και βρόμικους αγίους του. Από τους ηρωές του, που στα αρχεία του κράτους έχουν καταχωρηθεί ως αμαρτωλοί, ως ανάξιοι, ως προδότες.

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον Woodie Guthrie: ταξιδιώτης, εργάτης, μουσικός. Αλλά δε θα σας πω για την προσωπική οδύσσεια των διωγμών και των μεταναστεύσεων, ούτε για τις μάχες του με το κεφάλαιο και την πολιτιστική βιομηχανία. Δε θα σας πω για το βίωμα και τα τραγούδια της οικονομικής κρίσης και το πόσο ταιριάζουν στο σήμερα. Μόνο οι στίχοι του αφιερωμένοι...

I ain't got no home, I'm just a-roamin' 'round,
Just a wandrin' worker, I go from town to town.
And the police make it hard wherever I may go.
And I ain't got no home in this world anymore.

My brothers and my sisters are stranded on this road,
A hot and dusty road that a million feet have trod;
Rich man took my home and drove me from my door
And I ain't got no home in this world anymore.

Was a-farmin' on the shares, and always I was poor;
My crops I lay into the banker's store.
My wife took down and died upon the cabin floor,
And I ain't got no home in this world anymore.

I mined in your mines and I gathered in your corn
I been working, mister, since the day I was born
Now I worry all the time like I never did before
'Cause I ain't got no home in this world anymore
Now as I look around, it's mighty plain to see
This world is such a great and a funny place to be;
Oh, the gamblin' man is rich an' the workin' man is poor,
And I ain't got no home in this world anymore.

lyrics by Woody Guthrie

2/7/09

ο σπόρος της λογικής



"...ΑΝ ΖΟΥΣΑΜΕ Σ' ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΑ "ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ" ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΓΗ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΟΥΣ..."
Mumia Abu-Jamal
ολόκληρο το κείμενο στο blog της Βαβυλωνίας , διαβάστε το.


Λόγος υπεύθυνος, σοβαρός, συγκροτημένος, πλήρως επιστημονικός και ταυτόχρονα παθιασμένος, ανατρεπτικός, επαναστατικός σ' ένα σπάνιο συνδυασμό αποτέλεσμα μόνο σχολαστικής τριβής και εγκλεισμού στα κείμενα του μαρξισμού καθώς και άμεσης επαφής με την ίδια τη πραγματικότητα (μα δεν τον εμποδίζουν τα κάγκελα;).
Ο Μουμία είναι αθώος αλλά βρίσκεται στη φυλακή και περιμένει εδώ και δεκαετίες την διεκπεραίωση της θανατικής του καταδίκης από το αμερικανικό καθεστώς. Το ξέρουν ότι είναι αθώος αλλά τον κρατούν στη φυλακή γι' αυτά που λέει, είναι ένας πολιτικός κρατούμενος (παλιά ιστορία, ξεχασμένη, αφήνει τη κοινή γνώμη πια αδιάφορη). Είναι αυτός ο άνθρωπος, που αναζητά ακόμα στο κειμένου του, τους νόμους της λογικής. όταν τόσο ο νόμος όσο και η λογική έπαιξαν μαζί του το πιο μακάβριο παιχνίδι τους. Είναι αυτός που, αντί να μιλάει για τον εαυτό του, πασχίζει για την ελευθερία των έξω, για την αδικία που υποφέρουν άνθρωποι που δεν είναι άδικα θανατοποινίτες Αυτές οι αρετές δεν είναι που εξύψωναν κάποτε τα άτομα στην αγιοσύνη; Υπάρχουν πιο φρικτοί εγκληματίες από τους εκτελεστές του;

1/7/09

Prisoner of the State

Σαν παρανοϊκό λογοτεχνικό αφήγημα (του Κάφκα και πάλι) ή σα ποιήματα του Αναγνωστάκη, ακούγαμε στα επίκαιρα της εποχής, ότι ο παλιός ηγέτης του λαού, ο άλλωτε τρανός Zhao Ziyang (17.10.1919–17.01.2005) ήταν ένα κουφάρι άθαφτο για μέρες. Σα να μην ξέραν οι ειδικοί του λαού αν ήταν νεκρός ή όχι, και σα να ξέμαθαν τις πρακτικές τους του θανάτου, ήταν η ηγεσία μιας μάζας με δισεκατομμύρια σώματα και φοβόνταν να τον κλοτσίσουν στο λάκκο, να τον νεκρολογήσουν με τον "δέοντα" τρόπο και νοιώθαμε την ύπαρξη ενός κόσμου να κρέμεται σε λίγες γραμμές.
Ο νεκρός μας στοίχειωσε για μέρες όσο το τελικό κείμενο κοβόταν και ραβόταν και σβηνόταν και ξαναγραφόταν. Και η πλατεία tiananmen ήταν τόσο παρούσα κάτω από τα βήματα των στρατιωτών και ανάμεσα στις θλιμμένες και προσεγμένες γραμμές των ανακοινώσεων. Γιατί όσο η πύλη για τον κάτω κόσμο μένει ανοιχτή οι νεκροί σουλατσάρουν ανέμελα.
Ίσως να είναι φταίξιμο δικό τους αυτή η ανακατωσούρα, αυτός ο χριστιανός για παράδειγμα -αποκλεισμένος στη κατοικία του για 15 χρόνια δεν έλεγε να το βάλει κάτω αυτά τα χρόνια, ούτε καν όταν βρέθηκε νεκρός, μα ούτε και σήμερα που είναι βαθιά θαμμένος στο χώμα. Ίσως είναι αυτός που τους κρατάει σε αγρύπνια μη λέγοντας να πεθάνει "την ορισμένη μέρα".
Φέτος κυκλοφόρησαν στα Αγγλικά τα ημερολόγια του νεκρού Ziyang με τίτλος "Prisoner of the State". Επικίνδυνο εγχείρημα. Όπως κάθε φορά που νεκροί και ζωντανοί ανοίγουν κουβέντα (όσο επικίνδυνοι είναι οι Αμερικάνοι που προωθούν την έκδοση, όσο επικίνδυνοι είναι οι Κινέζοι που την αρνούνται, όσο επικίνδυνο είναι κάθε κράτος για τους ζωντανούς και τους νεκρούς). Ο Ziyang είναι ακόμα εδώ και είναι αυτός που κρατά το κράτος παγιδευμένο στην ίδια πλατεία. Είναι το πρωινό της 19ης Μαίου του 1989 και στέκεται ανάμεσα στους φοιτητές πιο ζωντανός απο ποτέ πραγματοποιόντας τη τελευταία του δημόσια εμφάνιση (το ίδιο κι φοιτητές). Τους ικετεύει να σταματήσουν την επιβλαβή απεργία πείνας και τους υπόσχεται ανοιχτό διάλογο για όλα. Τους λέει "εσείς οι νέοι έχετε σημασία όχι εμείς, εμείς είμαστε ήδη γερασμένοι, τίποτα δεν έχει πια σημασία πια για μας."
Έχουν περάσει 20 χρόνια από τη καταστροφή "και πέρασαν από τότε πολλά τρένα/ κι αλλά πολλά βιβλία θα διαβαστούν/ κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο"... θα σκοτώσουν. Αλλά το παρελθόν δεν τιθασεύεται, δεν φυλακίζεται, δεν νεκρολογείται. "Κάτω από καθετί που σου σκεπάζει τη ζωή/ Όταν όλα περάσουν..."
και αλλού...
"Κι όμως υπάρχει πάντα μια εκδίκηση
Μια μυστική ενέδρα χωρίς διέξοδο
Ένας κοχλίας πού ριζώνει πιο βαθιά.
(Στο τέλος όταν όλοι π ε ρ ά σ ο υ ν σαν κι εμάς)"

5/2/09

«Όταν λευθερωθεί η Κρήτη θα γελάω»

Στα προηγούμενα μπλόκα των αγροτών, λένε, εφτασαν τα πούλμαν με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ που πήγαιναν να παίξουν με τον Ολυμπιακό. Περιμένοντας να περάσουν οι παοκτσίδες βγήκαν από τα πούλμαν και στράφικαν προς τους αγρότες:
-αγρότη πεινάς;
-ναιιιιιιιι
-αγρότη πεινάς;
-ναιιιιιιιι
-αγρότη πεινάς… ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ! αγρότη πεινάς… ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ!
Το σουρεαλισμό των οπαδών ανέλαβε να επιβεβαιώσει σα προφητεία μια εξουσία που βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, επιλέγοντας τη σύγκρουση με τους αγρότες στο λιμάνι του Πειραιά. Τον αποκλεισμό τους εκεί, τον πολιτικό εμπαιγμό τους και τον ψεκασμό τους με χημικά για τρεις μέρες.

Η παραπάνω ιστορία είναι αφιερωμένη στο
larissaagorakanenas.blogspot.com.
Σε μια στιγμή που νοιώθω την υποχρέωση του διανοούμενου να σταματήσω να τρέχω πίσω από την επικαιρότητα, και να επιστρέψω στη θεωρία, υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι ύποπτοι τύποι που με εντυπωσιάζουν και με κινητοποιούν να συνεχίσω την αναμέτρηση με τη συγκυρία στην οποία δίνουν επαναστατικό νόημα. Δε γυρνάμε στις δουλειές μας πια, γιατί πολύ απλά δεν μας περισσεύει πια χρόνος.

1/2/09

μίλησε μνήμη!

Ήταν σαν την Κλεοπάτρα όταν αποφάσισε να γίνει θεά. Προσπαθούσα να τη διασκεδάσω και να μη σκέφτομαι ότι το παλάτι της είναι γεμάτο δηλητήρια. Αρχαία θέα, πολύτιμο σουβενίρ που έφερα από τις διακοπές μου στο Δεκέμβρη. Την καληνύχτισα και ξαναμπήκα στο κτήριο της λυρικής όπως επιστρέφει ο μεθυσμένος σπίτι του. Ήταν μια παθιασμένη κουβέντα με καλλιτέχνες που είχαν καταλάβει τη λυρική σκηνή. Ατμόσφαιρα επαναστατική και ηλίθιοι διάλογοι. Επιτέλους εμπειρική έρευνα για ένα ξεχασμένο διδακτορικό που εγκαταλείπω κάθε μέρα. Πίνω τη μπύρα μου χαλαρώνοντας και έχω σταματήσει να τους ακούω. Μετά από λίγο σηκώνομαι να φύγω, τα ΜΑΤ έχουν υποχωρήσει μπροστά στο βιβλιοπωλείο του Πατάκη, οι μουσικές ακούγονται ακόμα καθώς στρίβω στην Ασκληπιού. Θυμάμαι εκείνα τα βλέμματα από τον Κλαούσεβιτς όταν φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο κυνηγημένοι με τον Σικελό στις έξι του Γενάρη. Αυτός κοιτούσε τους μαθητές που ερχόταν τρέχοντας απ τη Πανεπιστημίου και εγώ τα ΜΑΤ που έρχονταν από την οδό Σίνα. Τότε είχαμε ανέβει κυνηγημένοι στην Ασκληπιού, τώρα κατέβηκα στο Πανεπιστήμιο κόντρα σ’ εκείνο το πλήθος, βγήκα στα προπύλαια με τις προσυγκεντρώσεις και με τα διάφανα κρίνα να τραγουδάνε τα αστέρια και εμάς. Στη Κοραή οι θαμώνες των καφέ χειροκροτούσαν το σπάσιμο μιας κάμερας, αλλά κανένας δεν απέτρεψε τη σύλληψη που ακολούθησε. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα είχαμε βρεθεί κυνηγημένοι στη Κλαυθμώνος που τώρα ήταν άδεια. Αφελείς παραισθήσεις που τις συνέχισα καθώς κατέβαινα τη σταδίου προς το σύνταγμα. Αναγνώριζα πάλι ένα ένα σημεία με τα συνθήματα στους τείχους, γωνιές με συμβολικές κινήσεις, περάσματα με δυνατές φωνές και με ωραίους ανθρώπους. Εδω έλεγα, δε μπορούσες να περάσεις τη πρώτη Δευτέρα, εδώ δε μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου μια βδομάδα μετά. Εδώ είχα σταθεί και κοιτούσα τον Μιχαήλ να μας οδηγεί, και εκεί κοιτούσα τον Τσιρώνη με θαυμασμό σαν των παιδιών για τους υπερήρωες. Εκεί είδα ένα κορίτσι με κουκούλα, να κλαίει με λυγμούς, να κλαίει και να σπάει ασταμάτητα, ένοιωσα ότι δε θα κόπιαζε ποτέ αυτό το ξέσπασμα. Και να, εδώ είδα να χτυπούν τα ΜΑΤ με τις στολές ένα παιδί και να το σέρνουν. Ειλικρινά εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όχι του βιώματος μα της ανάμνησης συνάντησα εκεί μια διμοιρία. Μην υπερβάλουμε, μόνο για μια στιγμή μπερδεύτηκε ο χρόνος. Μα ένα στιγμιαίο μπέρδεμα του χρονικού συνεχούς φτάνει για να γενικευτεί το χάος, ο κύριος Καντ το λέει. Ήθελα να φτάσω και να σταθώ γελοίος μπροστά στο κοινοβούλιο και να κρατήσω όπως σχεδόν κάθε μέρα ενός λεπτού σιγή, μα οι σκέψης μ’ έκαναν να μπω δεξιά στη Κολοκοτρώνη και μετά στη Βουλής. Σπασμένες βιτρίνες και χέρια συντρόφων που σ’ έπιαναν δυνατά όταν άρχιζε το τυφλό κυνηγητό, φλόγες και καπνός, καταστολή και θέληση για ελευθερία, έρωτας κι αγανάκτηση, όλα είναι ακόμα εδώ. Όλα, όχι και τόσο διαχωρισμένα όσο τα αφηγούμαι, αλλά όλα μαζί, όλα εδώ και τώρα καθώς κοιλοπονούσε η γερασμένη μας ιστορία. Όταν βγήκα στην Ερμού όλα ήταν ήρεμα, εξάλλου οι εργασίες δεν επηρεάστηκαν όσο μας είπαν οι κρατικές ανακοινώσεις. Αν προσπαθώ να ξεφύγω απ’ τη μοναχική πραγματικότητα, δεν είμαι διαφορετικός από το φυλακισμένο πλήθος αυτού του δρόμου. Θυμάμαι τη τετάρτη στις δέκα του Δεκέμβρη, είχαμε καταφύγει κυνηγημένοι στην οδό Ερμού που λειτουργούσε φυσικά σα να μη συμβαίνει τίποτα και δύο κυρίες δίπλα μου μίλαγαν και η μία δήλωνε εντυπωσιασμένη που όλα αυτά τα μαγαζιά ξαναφτιάχτηκαν τόσο γρήγορα και ήταν σα να μην είχαν καταστραφεί (το ότι κάηκε η μισή Αθήνα ήταν γι’ αυτές το δεδομένο και όχι ότι έβλεπαν με τα μάτια τους). Η Μητροπόλεως μετά, η πλατεία συντάγματος, η Φιλελλήνων, όλοι οι δρόμοι πλημύριζαν αναμνήσεις, σίγα σιγά ο άνεμος από το Δεκέμβρη είχε σαρώσει τα πάντα γύρω μου, τα πλήθη έμοιαζαν να στέκουν από πάντα στη μέση των δρόμων αδιάφορα για τα αυτοκίνητα που περνούσαν θα έπρεπε να τα σαρώνουν και οι τράπεζες συνέχιζαν να καίγονται αιώνια. Μα δεν έχει τόσο νόημα να εξιστορήσω όλα όσα έζησα και ζω πια στην Αθήνα. Η ζωή δε σταμάτησε το Δεκέμβρη. Βάζω τελεία και φεύγω πάλι για τη κατάληψη της Λυρικής. Κι όταν τελειώσουν και οι καταλήψεις, θα επανέλθουμε στους παλιούς τρόπους να ξεσηκώνουμε τις συνειδήσεις και όλα θα είναι λίγο καλύτερα απο πριν. Στο υπόσχομαι Μάγια μου.

13/1/09

απλοί ήρωες

Το Σάββατο το βράδυ, στην κατάληψη της ΕΣΗΕΑ είχα τη τιμή να συναντήσω έναν από τους πρωταγωνιστές του Δεκέμβρη, τον Κώστα Τσιρώνη. Είναι ο φωτορεπόρτερ που τράβηξε, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τους μπάτσους να παίζουν σημαδεύοντας τους διαδηλωτές, ένας με όπλο και ένας με τα δάχτυλα. Γι’ αυτή τη φωτογραφία, τη φωτογραφία της χρονιάς κατά την άποψη πολλών, ο δημοσιογράφος απολύθηκε από τον διευθυντή του Σεραφείμ Κοτρώτσο. Ο Ελεύθερος Τύπος αρχικά υποσχέθηκε ως όφειλε την πρώτη σελίδα στο δημοσιογράφο, αλλά τελικά κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο «η χώρα παραδομένη στην αναρχία» και θάβοντας τον φωτορεπόρτερ μαζί με τη φωτογραφία του. Από τα πιο εξωφρενικά της ιστορίας είναι ότι η ίδια η φωτογραφία ως εικόνα αμφισβητήθηκε. Βέβαια ο δημοσιογράφος κυνηγημένος από την αστυνομία πήγε κατευθείαν στον ΕΤ και μίλησε στους ανθρώπους του ανοιχτά. Αυτοί δε σταμάτησαν να τα μασάνε και αμφισβήτησαν μέχρι και την ίδια την αλήθεια της εικόνας.
Ο δημοσιογράφος, απέναντι στη προσηλωμένη σιωπή της συνέλευσης, ένοιωθε την αμηχανία των ανθρώπων που φέρουν ένα τεράστιο συμβολικό φορτίο. Δεν είναι εύκολο για κάποιον να είναι ήρωας ή μάρτυρας απλώς επειδή έκανε τη δουλειά του, επειδή τράβηξε μια αλεξίσφαιρη φωτογραφία, "εντελώς τυχαία" όπως έλεγε. Αισθάνεται την ανάγκη να τα ξεχάσει όλα αυτά και να γυρίσει στη καθημερινότητα του, το ένοιωθε ότι ο καπιταλισμός είναι μεμψίμοιρος και εκδικητικός, και ίσως δεν τέλειωσε μαζί του, ένοιωθε ότι έχει κάθε δίκιο να φωνάζει αλλά δεν έλεγε τίποτα, έμεινε στις περιγραφές και μάλλον ευχόταν να απομακρυνθεί από το επίκεντρο. Να σταθεί στην άκρη και να αρχίσει να φωτογραφίζει αθόρυβα τη συνέλευση. Μη θεωρηθούν αυτές οι παρατηρήσεις επικριτικές, τις αναφέρω γιατί συμπληρώνουν την εικόνα που σχημάτισα, ενός υπέροχου ήρωα, που χτυπήθηκε από τον εξοστρακισμό ενός όπλου που έπαιζε σημαδεύοντας τα πλήθη.
more:
tvxs, mediablog, asyntaxtostypos, asyntaxtostypos2.