γωνία Βολταίρου και Καρτεσίου, νέος κόσμος

Νωρίς το απόγευμα γυρνώντας σπίτι διέσχισα το υπόγειο πέρασμα της Συγγρού που βγάζει στην αρχή της οδού Κασομούλη. Το μέρος είναι πάντα απόκοσμο αλλά σήμερα ένας τύπος με μια κάμερα φωτογράφιζε τα γκράφιτι και μου άλλαξε τη διάθεση. Βγήκα και έμεινα να κοιτάω το άδειο βρόμικο σιντριβάνι. Τον άφησα να το φωτογραφήσει και πέρασα από την άλλη πλευρά του φράχτη, στον εγκαταλελειμμένο κήπο κάποιων προσφυγικών επί της Συγγρού. Ήμουν σίγουρος ότι ήταν ακατοίκητα τα συγκεκριμένα κτήρια. Δε μπορούσα να σκεφτώ διαφορετικά. Αλλά είδα φως και άκουσα θόρυβο από μέσα. Πλησίασα και μπήκα σε ένα. Η πόρτα είχε το ύψος μου και τα σκαλιά δεν είχαν βαφτεί ποτέ. Έψαξα για το φως αλλά δεν το βρήκα. Ανέβηκα σιγά σιγά τις σκάλες κοιτώντας σοκαρισμένος την εγκατάλειψη Οι πόρτες των διαμερισμάτων, σχεδόν ψεύτικες, άφηναν το φως να βγαίνει από το διαμέρισμα και επέτρεπαν στο βλέμμα μου να εισβάλει αδιάκριτα μέσα. Βγήκα έξω για να πάρω αέρα. Δε ξαναμπήκα. Μπήκα όμως 2 πόρτες πιο κάτω για να αντικρίσω το ίδιο θέαμα. Έφυγα. Πέρασα το μικρό γεφυράκι και βγήκα στη στάση του τραμ. Μπήκα στο παντοπωλείο και ένα ενθουσιασμένο παιδί μου έδειχνε διάφορες μάρκες φαλάφελ. Μου έδειξε μετά ένα βάζο και μου είπε περήφανος: "έχω και αυτό από Συρία... τυρί". -"Τυρί;" το να φοβάται κάποιος πως οτιδήποτε έρχεται απο περιοχή ανατολικότερα της δικής του είναι υγειονομικά ύποπτο είναι ένα ισχυρό ένστικτο. Ήμουν λοιπόν απολύτως σίγουρος ότι αποκλείεται να έφερνε τυρί από ένα τόσο ανθυγιεινό μέρος. Ο οριενταλισμός μου ξαναρώτησε "tiri;" περιμένοντας να αντικρίσει ένα εξωτικό έδεσμα με το όνομα tiri ενώ ήταν φανερό ότι μπροστά μου είχα ένα βαζάκι με τυρί. "ναι τυρί". "τυρί όπως λέμε cheeze;" με άκουσα να λέω βλακωδώς. Ξαφνικά κατάλαβα πόσο προσβλητική ήταν η παρουσία μου στο κατάστημα και βιάστηκα να φύγω. Το παιδί δε σταμάτησε να μου χαμογελάει. Πήγα βιαστικά σπίτι.

Μετά από λίγο διάβασα στα σάινζ των εφημερίδων ότι στο νέο κόσμο άραβες χτυπήθηκαν μεταξύ τους, μόνο στο ιντιμίντια έγραφε αυτό που έγινε: δολοφονική επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής. Αποφάσισα να επιστρέψω στη περιοχή. Στο σταθμό του νέου κόσμου προσπέρασα βιαστικά τη γιγάντια αφίσα του Modern Warfare 2, του νέου παιχνιδιού σφαγής αράβων και μπήκα στην οδό Κασομούλη. Οι μπάτσοι ήταν άφαντοι. Το μαγαζί που ήμουν νωρίτερα το βρήκα σπασμένο. Αυτό και πολλά ακόμα. Μια κυρία (Ελληνίδα) που έκλεινε το καφενείο της μου επισήμανε ότι δεν σπάσανε όλα τα μαγαζιά, μόνο αυτά των ξένων. Μου είπε ότι κάποιοι μετανάστες είναι στο νοσοκομείο χτυπημένοι σοβαρά. Και όντως οι μπάτσοι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το ζήτημα. Όντως προσήγαγαν μόνο άραβες. Όντως μεταδόθηκε ότι ήταν αλληλοσκοτωμός ενώ όλοι είδαν χρυσαυγίτες και άκουσαν τα συνθήματα του μίσους τους. Σε κάποια προσφυγικά έχουν γίνει ζημιές. Τελικά η αστυνομία κάλυψε πάλι τους φασίστες. Πιο δίπλα τα γραφεία του ΛΑΟΣ είναι κι αυτά καλυμμένα και συνεχώς φυλασσόμενα. Η αστυνομία είναι καλυμμένη Οι άνθρωποι αυτοί, εκτεθειμένοι τώρα στην αγριότητα του λαού μας, προσεύχονται να μην επιστρέψει απόψε η φρίκη. Να μπορέσουν να κοιμηθούν γιατί η αυριανή μέρα θα είναι κι αυτή δύσκολή σαν όλες.

Τον αδελφό μας, Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ

Του Niko Ago, nago@otenet.gr από την Αυγή

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο - τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα....Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: "Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του".Συνεχίζει ο αδελφός του: "Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια... Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει... Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου...Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις - τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα 'ευχαριστώ' από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος".

Για πόσο ακόμα θα δολοφονούν τα αδέρφια μας; Ishak Kavlo, Νεκρός Διαδηλωτής, Κωνσταντινούπολη. 6.10.09

Η Ανοιξη του Δεκέμβρη (και ο Δεκέμβρης μεσα στην Ανοιξη)

Δυστυχώς η διεθνής αμνηστία είναι πάντα απούσα σε παρόντα χρόνο. Πράγμα φυσικό αφού δίνει πρώτη προτεραιότητα στην συνέχιση της λειτουργίας της, στην ίδια της την ύπαρξη. Αρα δε τα βάζει με τις τοπικές αρχές, δεν τις αμφισβητεί, παρά μόνο από απόσταση χρονική ή τοπική. Οι εκθέσεις της δεν γίνονται ποτέ απο το τοπικό παράρτημα, μια πρακτική αυτοεξουδετέρωσης. Η δράση της εκ των υστέρων αποσκοπεί στο να φετιχιζόμαστε με τις ευαισθησίες μας. Καλεί τώρα για υπογραφές, με καθυστέρηση κάποιων μηνών για την υπόθεση της Κούνεβα και για τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Στην έκθεση για το Δεκέμβρη η οργάνωση επαναλαμβάνει το όνομά της 35 φορές! Κράτα επίσης πάντα μια ηλίθια λογική ίσων αποστάσεων σε θήτες και θύματα Αλλά τι να γίνει; Έστω και καθυστερημένη, αυτή η δικαίωση έχει μεγάλη αξία, μιας και ο επίσημος λόγος στην Ελλάδα έχει υποβιβάσει το Συμβάν του Δεκέμβρη σε απλά και ενοχλητικά μπάχαλα. Δεδομένο είναι ότι η έκθεση δε θα λάβει καμία δημοσιότητα από το καθεστωτικά μίντια.

Διαβάστε ολόκληρη την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας εδώ. Υπογράψτε τη διαμαρτηρία προς το υπουργείο εδώ.

Η έκθεση μιλά για:
...μακρόχρονες και συνεχιζόμενες ανησυχίες αναφορικά με την παράλειψη των αρχών στην Ελλάδα να διασφαλίσουν ότι η αστυνομία σέβεται και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα... Σύμφωνα με μία ανεπίσημη αναφορά, πραγματοποιήθηκαν 284 συλλήψεις Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών σε 16 διαφορετικές πόλεις σε όλη την Ελλάδα μεταξύ 6 Δεκεμβρίου 2008 και 14 Ιανουαρίου 2009, και σε 67 περιπτώσεις άτομα προφυλακίστηκαν μέχρι να δικαστούν. Μερικοί από τους συλληφθέντες ήταν κάτω των 18 ετών. Δίκες έχουν οριστεί για τον Μάρτιο, τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο του 2009... Η οργάνωση με λύπη σημειώνει ότι ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου και οι φερόμενες ως παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο της αστυνόμευσης των διαδηλώσεων αποτελούν το αποκορύφωμα ενός μοτίβου σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας, που περιλαμβάνει υπερβολική χρήση βίας, βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, και κακή χρήση πυροβόλων όπλων...

Η Απόσταση της Ασφάλειας

Σε μια πλήρως ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας, τι παριστάνουν τα ΜΑΤ να βρίσκονται εκεί... αν όχι για να τρομοκρατήσουν, για να δημιουργήσουν κλίμα έντασης, δηλαδή για να προκαλέσουν. Σε μια ειρηνική πορεία λοιπόν, που το ίδιο το σύνταγμα τη διασφαλίζει ως δικαίωμα, πως γίνεται τα ΜΑΤ να βρίσκονται τόσο κοντά στους διαδηλωτές;

Το λέω για σας που επαναλαμβάνετε την Εγελιανή μπούρδα, ότι η αστυνομία οφείλει να υπάρχει για να προστατεύει τον όχλο από τον εαυτό του. Η παρουσία των ΜΑΤ σε απόσταση τόσο κοντινή από πορείες, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και εν γένει πολιτικές δραστηριότητες είναι παράνομη, είναι αντισυνταγματική. Είναι όχι μόνο αναίρεση αλλά απαγόρευση του δικαιώματος πολιτικής έκφρασης. Είναι η απουσία της δημοκρατίας.

Η φωτογραφία είναι από τη σημερινή πορεία διαμαρτυρίας στις φυλακές Κορυδαλλού. Η πορεία ήταν υποδειγματικά ειρηνική. Οι περίπου 500 διαδηλωτές έβλεπαν τα ΜΑΤ σε μια σταθερή απόσταση 5-10 μέτρων. Πως να εκφρασθείς πολιτικά όταν η κρατική τρομοκρατία σε ζυγώνει;

εξαιρετικός!

Αλέκος Αλαβάνος
Πρόεδρος Κοινοβουλευτικής Ομάδας Σύριζα
08.04.09
προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση της Βουλής για τη βια και την εγκληματικότητα

"Πιστεύω ότι ο κ. Πρωθυπουργός ήταν άψογος. Αψογος εκφραστής της παράδοσης της Δεξιάς για το νόμο και την τάξη. Μια παράδοση η οποία μέσα στις δεκαετίες που έχουν περάσει έχει οδηγήσει πολλές φορές τη χώρας μας σε συνθήκες μικρής και μεγάλης ανωμαλίας. Γιατί η προσέγγιση και το γεγονός ότι αφιέρωσε πάνω από τη μισή του ομιλία στα γεγονότα του Δεκέμβρη, ήταν απλώς και μόνο δημαγωγική. Μια προσέγγιση δημιουργίας φόβου απέναντι στους πολίτες και χωρίς τρόπους προσέγγισης ενός πολύ σύνθετου ζητήματος.
Υποθέτω ότι ο κ. Πρωθυπουργός ξέρει τον Εθνικό Υμνο ή τουλάχιστον την πρώτη στροφή, η οποία λέει «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη».
Δεν είναι τόσο απλό να κάνουμε εδώ πέρα καλλιστεία καταγγελίας της βίας. Να μην σκεφθούμε σε κάθε συνθήκη σε κάθε χρόνο την άλλη διάσταση που μπορεί να έχει. Και φυσικά για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, για μας, σε πεδίο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν έχει θέση η χρήση βίας για την προώθηση των πολιτικών αιτημάτων. Και εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ για τη σημερινή συζήτηση κάναμε μια ημερίδα με καλεσμένους καθηγητές Πανεπιστημίου, διαπρεπείς Ποινικολόγους, ψυχιάτρους, εκπροσώπους αστυνομικών, εκπροσώπους της νεολαίας, για να προσεγγίσουμε αυτό το θέμα της βίας, της εξτρεμιστικής δράσης της εγκληματικότητας. Και κρατάμε μερικά πράγματα για να πούμε ότι δεν είναι απλά τα ζητήματα. Κρατάμε αυτά που μας είπε η ψυχίατρος η Φρ. Μουρελή, ότι σήμερα η προσφυγή στη βία από τη νεολαία, πολλές φορές, πάει να λύσει τραύματα και ζητήματα και ματαιώσεις, που αφορούν στην οικογένεια, στους παππούδες τους του εμφυλίου, απ΄ όποια πλευρά και αν ήταν ή τους πατεράδες και τις μανάδες της δικτατορίας. Δεν ξεχνάμε αυτό που μας είπε ο ψυχαναλυτής Ν. Σιδέρης ότι το παιδί μπαίνει μέσα στην κοινωνία έχοντας στοιχεία βίας τα οποία εντείνονται από τη διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα στις γενιές και των δεσμών αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία.
Γιατί λοιπόν αυτή η υποκρισία; Γιατί είστε γραμματείς και φαρισαίοι. Υποκριτές είστε. Και να σας πω γιατί; Γιατί ο Πρωθυπουργός αφιερώνει τη μισή του ομιλία στη βία η οποία έχει πολιτική διάσταση. Και σας λέω το εξής για το 2008, δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός, χωρίς να υποτιμάω τον κίνδυνο και την ανάγκη να προστατευθεί η δημοκρατία μας από όλες αυτές τις ενέργειες, δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός από τρομοκρατία στη χώρα μας. Και την ίδια χρονιά υπήρξαν 1522 νεκροί, η πλειοψηφία νέοι άνθρωποι από τροχαία, οικογένειες έχασαν τα παιδιά τους , αποκτήσαν τραύματα τα οποία δεν επουλώνονται. Την ίδια στιγμή χάθηκαν περίπου 150 άνθρωποι πολλοί από αυτούς νέοι, από εργατικά ατυχήματα. Την ίδια στιγμή είχαμε 320 περίπου αυτοκτονίες, οι περισσότερες νέων ανθρώπων. Την ίδια στιγμή είχαμε 240 περίπου νεκρούς από ναρκωτικά. Γιατί λοιπόν δεν προσεγγίζουμε σωστά και δεν βάζουμε τις σωστές ιεραρχήσεις, αλλά αντίθετα οι προσεγγίσεις που υιοθετούμε υποτάσσονται στην ανάγκη αύξησης της εκλογικής πολιτικής επιρροής και σ΄αυτή την επίθεση η οποία δεν γίνεται με ευθύ τρόπο, αλλά την είδαμε ;ακόμη μια φορά του Πρωθυπουργού απέναντι στην ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν επίθεση ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Πίσω από αυτό ήταν επίθεση ενάντια στην πολιτική δράση των νέων ανθρώπων, στα κινήματα των συμβασιούχων, στα κινήματα του άρθρου 16, στην απόγνωση και τον θυμό των μαθητών και μαθητριών του Δεκέμβρη για το χάσιμο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Θέλουμε μια πιο ειλικρινή, πιο αποτελεσματική και απαλλαγμένη από δημαγωγίες προσέγγιση από τη μεριά της κυβέρνησης στο πρόβλημα αυτό. Τι σημαίνει αυτή η προσέγγιση; Σημαίνει ότι η βία η οποία σήμερα γεννιέται για πολλούς λόγους με έναν πολλαπλασιαστικό τρόπο πρέπει να αντιμετωπισθεί μέσα από τα θερμοκήπια και μέσα από τις μήτρες που τη γεννάνε..."

Διαβάστε ολόκληρη την Ομιλία και τη Δευτερολογία

Μεταδόσεις του Τέλους του Κόσμου

Ακούστε την ανατριχιαστική συνέντευξη από τις Φυλακές των Χανίων 21.3.09.

παραστάσεις σε θολά τζάμια

Ο τραπεζοϋπάλληλος Βασίλης Παπαθεοδώρου (http://www.juvenilebooks.gr/) κυκλοφόρησε το 2007 το μυθιστόρημα «χνότα στο τζάμι». Γράφει για την ιστορία ενός παιδιού, του 19χρονου Αλεκ, που δολοφονήθηκε από τις Αρχές σε ένα αστυνομοκρατούμενο μέλλον. Φυσικά οι αρχές θάβουν το θέμα, αλλά κάποιοι συμμαθητές μάρτυρες διαδίδουν το μήνυμα στα σχολεία τους αφήνοντας μηνύματα στη πάχνη του τζαμιού. Η είδηση απλώνεται και η εξέγερση ξεσπά.
Τον Ιούλιο του 2007 η Παναγιώτα Φράσκου στον site των εκδόσεων μιλάει για «Ωραίες ιδέες, πρωτότυπες, αληθοφανείς και καλά στημένες… άνετα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη».
Πώς να έβλεπαν οι εκδότες τη μεταφορά του βιβλίου τους στη πραγματικότητα; Εξάλλου στο οπισθόφυλλο γράφουν ότι το βιβλίο είναι για παιδιά μεγαλύτερα από 15. Η κρατική πραγματικότητα δεν έβαλε τέτοια όρια.
Η δολοφονία του 15χρονου κάνει το βιβλίο μακάβρια προφητικό. Αλλά τέτοιες προφητείες δεν είναι υπερβατικές. Αντίθετα, σχετίζονται με μια εμμενή λειτουργία των τεχνουργημάτων να εντοπίζουν δυνητικούς κίνδυνους στο πραγματικό και να τους φωτίζουν αποτρέποντας τους. Εν τέλει οι Δεκέμβρηδες, όπως και μια επερχόμενη επανάσταση,ίσως να έρχονται με μαθηματική ακρίβεια.

Θυμήσου τις έξι του Δεκέμβρη

Τη Δευτέρα συμπληρώνονται εκατό μέρες από τις έξι Δεκέμβρη, τη μέρα που η Ελληνική Αστυνομία δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πυροδότησε μια εξέγερση που παρακολούθησε για μέρες ολόκληρος ο πλανήτης. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη.

Θυμ

ήσου τ

ις έ

ξι Δεκέμ

βρη. Tις έξι Δεκέμβρη. Δεκέμβρη. Θυμήσου. Θυμ

Θυμήσου. Πόσα έγιναν από κείνη τη μέρα, πόσο άλλαξε ο κόσμος... πόσο εσύ άλλαξες. Ναι μωρό μου, μας κήρυξαν πόλεμο, οφείλουμε να πολεμήσουμε. Αλλά εμείς χωρίς τα όπλα, χωρίς τις συρράξεις και τις κατασκευασμένες αποδείξεις. Δε θα θρηνήσουμε αν φαγωθούνε μεταξύ τους, αλλά στο όνομα του Αλέξη εμείς δε θα πιάσουμε όπλο. Η δημιουργική βία δεν αφήνει να τρέξει αίμα (ο έμπορος της Βενετίας δεν είναι της δίκης μας πάστας). Είμαστε ο κόσμος της δημιουργίας που πνίγεται αγάπη μου, και έχουμε το μυαλό και τα αρχίδια να ξαναπάρουμε τον κόσμο στα χέρια μας. Δεν ονειροπολώ λατρεία μου. Πραγματιστής είμαι... απλώς θυμήσου την έκτη του Δεκέμβρη.

http://rs301.rapidshare.com/files/174169550/Tragoudia_gia_ton_Aleksi.rar

Κορκονέας Νο.2

Ακόμα πιο υστερική η κατάσταση στα σημερινά πρωινάδικα που ασχολούνται αποκλειστικά με το θέμα της ληστείας. Τα ανακοινωθέντα όντως όπως προβλέψαμε χθες αλλάζουν το περιστατικό όλο και περισσότερο, αποσιωπούν, τροποποιούν, φοβίζουν. Οι δημοσιογράφοι βάζουν το περίστροφο στα χέρια των μπάτσων και δείχνουν τους στόχους. Ένας δημοσιογράφος κάνει συνέχεια κουπεπε ρωτώντας τους γύρω του «τι εθνικότητα ήταν ο ληστής, τι εθνικότητα ήταν ο ληστής, τι εθνικότητα…». Αυτό που δε λένε… «Ο μπάτσος προκάλεσε τη συμπλοκή, ο μπάτσος σκότωσε». Ο συγκεκριμένος μπάτσος δε διαφέρει από τον Κορκωνέα, βγάζει το μπιστόλι και σκοτώνει. Οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι είναι εξίσου ένοχοι.

Θα το ξαναπώ και σήμερα, ότι η ληστεία στη παρούσα συγκυρία δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι αποτελεί μια καταδικαστέα πράξη, ή ακόμα περισσότερο μια ληστεία είναι απαράδεχτο να λήγει με τον φόνο του ληστή και το χειροκρότημα των φονιάδων μπάτσων. Μια υπεράσπιση της ληστείας (όχι του φόνου που δεν έκανε), δε θα μίλαγε για ελευθερία αλλά για δικαιοσύνη. Όπως ο νομικός πολιτισμός συνήθιζε να ζητάει την αθώωση για κλοπές μικρών ποσών (...πχ 300 ευρώ), στη παρούσα συγκυρία, θα έκρινε το πλιάτσικο στις τράπεζες δίκαιο και επιβεβλημένο. athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/koinwniki_listeia.doc

http://halastor.blogspot.com/2008/02/blog-post_2793.html

Κλέφτες και Αστυνόμοι;

Άκουγα τους δημοσιογράφους να καλούν τους δεσμοφύλακες να σκοτώνουν όποιο προσπαθεί να αποδράσει και προσπαθούσα να το ξεχάσω. Έλεγα, ηλίθιοι είναι και παρασύρονται, δεν θα έχει συνέχεια η δίψα για αίμα.
Αλλά πριν καμιά βδομάδα έκανα ζάπινγκ χαράματα και ακούω για τη περιγραφή μιας ληστείας, στη Νίκαια νομίζω. Η ρεπόρτερ είπε ότι ένας «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» ακολούθησε τον δράστη για μια μεγάλη απόσταση. Όλα είχαν τελειώσει αλλά τότε του φώναξε ότι αν δε σταματήσει θα τον πυροβολήσει. Βρίσκονταν κι δύο μπροστά από ένα σχολείο. Ο ληστής γυρίζοντας είδε ότι τον σημάδευαν και καλύφθηκε, πυροβόλησε, ο αστυνόμος σκοτώθηκε και έτσι διέφυγε.
Οι παρουσιαστές άρχισαν να λένε ότι η χώρα έχει παραδοθεί στο χάος, αλλά να που υπάρχουν κάποιοι ήρωες, που κάνουν τη δουλειά τους με αυτοθυσία. Ότι δυστυχώς ο φονιάς ληστής έφυγε ζωντανός. Ότι τόλμησε και απάντησε στους πυροβολισμούς του αστυνομικού αγνοώντας ότι βρίσκονταν μπροστά σε παιδιά. Προφανώς έλεγαν ότι ο ληστής όφειλε να περιμένει να τον σκοτώσει ο «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας». Έχοντας γνωστούς στην αστυνομία γνωρίζω ότι «Αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Αργότερα νεότερο ρεπορτάζ έλεγε ότι «δυστυχώς» ο αστυνομικός δε κατάφερε να πυροβολήσει με το όπλο του, ενώ μπορούσε να τους σκοτώσει όσο απομακρύνονταν. Πραγματικά κρίμα που δε τους σκότωσε νωρίτερα. Ομως τίποτα δεν θα είχε γίνει αν ο αστυνομικός, αρκετά χιλιόμετρα από τον "τόπο του εγκλήματος", και μάλιστα μπροστά σε ένα σχολείο δεν είχε απειλήσει και ανοίξει πυρ.
Ας μην αφήνουμε το μανιχαϊσμό μας να συσκοτίζει απλές λογικές αρχές όπως η αιτιότητα και κεντρικούς πυλώνες του κοινωνικού συμβολαίου όπως και η ιερότητα της κάθε ζωής.
Το θέμα δεν τέλειωσε εκεί, χθες έγινε πάλι ένα ανάλογο περιστατικό. Ληστής αφού βγήκε από κατάστημα κινητών συνάντησε το προτεταμένο όπλο και πάλι «αστυνομικού εκτός υπηρεσίας». Θα είχαν όλα τελειώσει αλλά ο μπάτσος αυτός προκάλεσε συμπλοκή για να πάρει πίσω τα 300 ευρώ. Στη συμπλοκή κατάφερε ο ίδιος να σκοτώσει μια κοπέλα και να τραυματίσει σοβαρά τον ληστή. Βέβαια αυτό τα μμε θα το αποσιωπήσουν αν δε καταφέρουμε να το αλλάξουν. Τα μμε τον ανακηρύξαν κι αυτόν σε ήρωα. Η αστυνομία από ανακοίνωση σε ανακοίνωση, όπως κάθε φόρα, τροποποιεί τα γεγονότα για να αθωώσει τους δικούς της. Για να παρουσιάσει μια πραγματικότητα με σαφή όρια καλών και κακών. Για να παγιώσει το τι είναι καλό και τι είναι κακό με το δικό της σύστημα αξιών. Με το πλιάτσικό που συνεχίζουν να κάνουν οι τραπεζίτες σταματήσαμε και πάλι να ασχολούμαστε. Όποιος μπαίνει μπροστά στη κίνηση των μηχανισμών της αγοράς δεν του αξίζει πια να ζει. Η αγορά παράγει και πάλι αξίες. Έτσι θα ξεπεράσουν κι αυτή η κρίση... ξεπλενοντάς τη με αίμα.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4505479
http://new.enet.gr/?i=news.el.home&id=25330
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=259009
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=80181