λάθος σκέψεις

Από τη Κυριακή που τους σακάτεψε το χτύπημα της λαϊκής ψήφου, τα εναπομείναντα στελέχη της δεξιάς αποφαίνονται: "χάσαμε επειδή επιτρέψαμε τον Δεκέμβρη". Δε διαφέρουν και πολύ από τον παλαιότερο ισχυρισμό του Σύριζα: "χάσαμε επειδή στηρίξαμε το Δεκέμβρη".
Ο Σύριζα δεν έχασε επειδή στήριξε τον Δεκέμβρη, αλλά γιατί δεν είχε ξεκάθαρη και σταθερή θέση γι' αυτόν. Όσο για τη παλιά δεξιά, αν το Δεκέμβρη του οχτώ μαζί με τη καταστολή κατέβαζε και τα τανκς δε θα την οφελούσε στο να κερδίσει τις εκλογές. Για να είμαστε ακριβείς, η συνολική τους παρουσία ήταν τόσο καταστροφική, που μόνο με τανκς θα μπορούσαν να παραμείνουν τελικά στην εξουσία.

Υ.Γ. 12-10-09: Σήμερα άνοιξα για λίγο τη τηλεόραση και άκουσα τον Β. Μιχαλολιάκο να λέει ότι έχασαν εξαιτίας του Δεκέμβρη. Το γκούγκλαρα λίγο και είδα ότι όλα τα στελέχη της νουδού συνεχίζουν με ανάλογες κολακευτικές δηλώσεις. Απο την Παπακώστα και τον Καλαντζή μέχρι την Ντόρα και τον Σαμαρά. Αναγνώριση σκόπιμη και λανθάνουσα, αλλά σίγουρα αναγνώριση, σε μια φάση που ολόκληρη η αριστερά χαρακτήριζε τον Δεκέμβρη πασέ θέμα που την έχει κουράσει.

Οι Παρατηρητές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
http://www.lse.ac.uk/collections/hellenicObservatory/pdf/Greek_Riots_09_FINAL.pdf

Η ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ Η ΒΙΑ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΜΠΟΥΡΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΕΝΘΕΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΙΣ 4.4.09

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι φωνές που καταγγέλλουν τη βία και καλούν σε μία απερίφραστη καταδίκη της. Είτε πρόκειται για την εξέγερση του Δεκέμβρη, είτε για τρομοκρατικές ενέργειες, είτε για επιθέσεις απροσδιόριστης προέλευσης, πρώτιστο και ενίοτε αποκλειστικό μέλημα πολλών, διανοουμένων και μη, είναι η καταδίκη της βίας. Καθώς μάλιστα η συχνότητα παρόμοιων εκκλήσεων αυξάνεται ευθέως ανάλογα με τη συχνότητα των βίαιων εκδηλώσεων, θα μπορούσε κανείς να προβλέψει, με σχετική ασφάλεια, ότι η στιγμή της απόλυτης καταδίκης θα συμπέσει με τη στιγμή της άπειρης βίας.

Το γεγονός ότι η συζήτηση για την εξέγερση του Δεκέμβρη ετράπη μαζικά προς την κατεύθυνση της βίας δεν είναι διόλου αυτονόητο, ακόμη και αν παρουσιάζεται ως τέτοιο, αλλά απαιτεί ερμηνεία. Πώς να εξηγήσει κανείς το ότι μεγάλη μερίδα διανοουμένων φάνηκε να σαγηνεύεται από το βίαιο θέαμα που συνόδευσε για μερικές ημέρες την εξέγερση, με αποτέλεσμα να απορροφηθεί από αυτό σε τέτοιο βαθμό ώστε η συζήτηση για τη βία να κατορθώσει να υποκαταστήσει τη συζήτηση γύρω από αυτό που συνέβη, ως εάν αυτό να ήταν απλώς μια εκδήλωση βίας και όχι μια βίαιη εκδήλωση. Στην πρώτη περίπτωση η βία καλύπτει την ολότητα του φαινομένου και εκβάλλει στον εξής, ιδιαίτερα δημοφιλή συλλογισμό: η βία υπήρξε συστατικό στοιχείο της εξέγερσης, και σε αυτήν οφείλεται η δύναμη και η απήχησή της. Αλλά η βία οφείλει να γίνεται κατανοητή ως το ριζικό κακό, ως το αμιγές αντίθετο της φωνής και του λόγου, της δημοκρατίας και της πολιτικής. Εφόσον λοιπόν η βία αποτέλεσε τη δεσπόζουσα του Δεκέμβρη, η εξέγερση ήταν τελικά μια πράξη άφωνη και άλογη, με χαρακτήρα αντιδημοκρατικό και αντιπολιτικό, σε τελευταία ανάλυση. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν παρά μία εκδήλωση ληστρικής βίας.

Φαίνεται ότι στα μάτια αυτών των διανοουμένων, η βία εκείνων των ημερών λειτούργησε ως φετίχ, με την πολύ ειδική σημασία που δίνει σε αυτόν τον όρο ο Φρόυντ: εν προκειμένω, η στροφή του ενδιαφέροντος προς τη βία επιτελέστηκε ως άμυνα απέναντι στον θεωρητικό ευνουχισμό με τον οποίο απειλείται η σκέψη, κάθε φορά που έρχεται αντιμέτωπη με το απρόβλεπτο του συμβάντος, ως απάρνηση αυτού που συνέβη. Γιατί αν μπορούμε να πούμε κάτι για τα γεγονότα του Δεκέμβρη με βεβαιότητα, είναι ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν προοικονομηθεί και δεν χωρούν με ευκολία στα προκατασκευασμένα θεωρητικά σχήματα: καλούν τη σκέψη εκ νέου. Εξ ου και η δυσκολία ονοματοδότησης. Το μόνο στοιχείο που έμοιαζε οικείο, το μόνο που ήταν αναγνωρίσιμο – χάρη σε μια ομοιότητα καθαρά τυπική, αφού το στοιχείο αυτό εντασσόταν σε ένα πλαίσιο καινοφανές –, το μόνο για το οποίο είχε κανείς έτοιμες απαντήσεις, ήταν η βία. Ωστόσο, η εσπευσμένη και σχεδόν ενστικτώδης καταδίκη της βίας φαίνεται να αποκλείει τη δυνατότητα σκέψης της, και συνακόλουθα βρίσκεται στον αντίποδα μίας κριτικής της βίας, προετοιμάζοντας κατά τον καλύτερο τρόπο τη διαιώνιση τόσο της καταδίκης όσο και της βίας. Δεν μας διαφεύγει το δευτερογενές όφελος αυτής της στάσης: αρνούμενοι να σκεφτούμε τη βία είμαστε ελεύθεροι να την λησμονήσουμε, υποκρινόμενοι ότι την έχουμε ήδη σκεφτεί, και να αποφύγουμε το πρόβλημα που απευθύνει στη σκέψη. Είναι λάθος να ταυτίζεται η δύναμη του Δεκέμβρη με τη βία που τον συνόδευσε, εκτός και αν συγχέουμε τη δύναμη με την απήχηση ενός συμβάντος. Γιατί θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το Δεκέμβρη χωρίς τη βία του, αλλά όχι και τη βία χωρίς το Δεκέμβρη. Δεν ήταν η βία προϋπόθεση της δύναμης της εξέγερσης. Μάλλον το αντίστροφο ισχύει: η βία κατέστη εφικτή – λέμε εφικτή και όχι αναγκαία – χάρη στη δύναμη του Δεκέμβρη, η οποία εκδηλώθηκε ως ικανότητα για κοινές δράσεις. Για τούτο, μία συζήτηση η οποία επιμένει να ανάγει την εξέγερση στη βία που εμπεριείχε, ξαστοχεί από το ουσιώδες. Άλλωστε, η γενική και αόριστη καταδίκη της βίας επικοινωνεί υπόγεια τόσο με τον τρομοκρατικό εγκωμιασμό της, όσο και με την απελπισμένη, «ρεαλιστική» ή κυνική αποδοχή της ως χαρακτήρα σύμφυτου με το ανθρώπινο γένος και την ιστορία. Κοινό έδαφος αποτελεί η πεποίθηση ότι είναι εφικτή μία a priori κρίση αναφορικά με τη βία. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι η βία εμφανίζεται σε καθορισμένες συνθήκες. Και αν μια απροϋπόθετη καταδίκη της βίας εν γένει είναι επιβεβλημένη, τούτο δεν συνεπάγεται ότι η καταδίκη δύναται να είναι και καθολική. Η απόλυτη, καθολική καταδίκη της βίας εν γένει στερείται νοήματος (πρβ. το δικαίωμα της αυτοάμυνας).

Για μια ελάσσονα συμβαντικότητα

Πού έγκειται άραγε η δύναμη του Δεκέμβρη; Πολλοί έσπευσαν να απαντήσουν στο αντίστροφο ερώτημα και με περισσή ευκολία εντόπισαν την αδυναμία του Δεκέμβρη, εκφράζοντας μάλιστα τη λύπη τους για τούτη την ένδεια, στο γεγονός ότι δεν κατόρθωσε να αρθρώσει ένα συνολικότερο αίτημα, αλλά περιορίστηκε σε μία «αναρχικής» εμπνεύσεως πολεμική κατά της αστυνομίας. Αφήνοντας κατά μέρος το ότι ο ρόλος και η λειτουργία της αστυνομίας σε μία δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί να θεωρούνται αυτονόητα (και γνωρίζουμε ότι για τον Μπένγιαμιν λ.χ. έθεταν προβλήματα που ήταν άμεσα συναρτημένα με τη βία), θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η εξέγερση (δικαιούμαστε να μιλούμε για εξέγερση άπαξ και συνυπάρχουν τα εξής δύο χαρακτηριστικά: διασάλευση και χειραφετητικό πρόταγμα) διέθετε ήδη ένα καθολικό χειραφετητικό πρόταγμα κατά την αρχή της (με το χρονικό και καταστατικό νόημα του όρου): ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού μαθητή και εμψυχώθηκε από το σθένος που γέννησε στους εξεγερμένους η απλή έννοια του δικαίου (1). Και είναι αυτή η έννοια του δικαίου που προκάλεσε δημοσίως τον ανιδιοτελή ενθουσιασμό όχι μόνο στους εμπλεκόμενους αλλά και στους ανά τον κόσμο θεατές των γεγονότων, οι οποίοι, για να μιλήσουμε καντιανά, συμμετείχαν θυμικά «με ευχές». Μπορούμε μάλιστα να φανταστούμε τον εσωτερικό διχασμό πολλών διαδηλωτών, εκείνες τις μέρες, οι οποίοι ήσαν ταυτόχρονα εμπλεκόμενοι (στις διαδηλώσεις) και θεατές (των επεισοδίων) και που παρά τις ενδεχόμενες ενστάσεις επέμεναν να συμμετέχουν, με ευχές και εμπράκτως. Επιμονή η οποία δεν πήγαζε από τις θέσεις ενός «μηδενιστικού» λόγου, αλλά από την εμπεδωμένη διαπίστωση ότι εκείνη η έννοια του δικαίου δεν εκφράζεται από την αληθινή υφή του Συντάγματος και ότι, απεναντίας, για να παραφράσουμε τον Καντ, «μια απατηλή δημοσιότητα εξαπατά το λαό με τη φενάκη ενός κράτους δικαίου που προέρχεται από το δικό του νόμο, ενώ οι αντιπρόσωποί του, δελεασμένοι από τη δωροδοκία, έχουν υποταχθεί μυστικά σε αλλότριες εξουσίες».

Ώστε η εξέγερση του Δεκέμβρη λειτουργεί «ως υπόδειξη, ως ιστορικό σημείο» το οποίο αποκαλύπτει «μια καταβολή και μια ικανότητα προς το καλύτερο στην ανθρώπινη φύση». Αυτό ασφαλώς δεν ισοδυναμεί με μια απολογητική της βίας. Αλλά μόνο όταν θα έχουμε στοχασθεί την ουσία αυτού που συνέβη θα είμαστε ικανοί να μιλήσουμε με ευκρίνεια για τη βία που εμπεριείχε. Άλλωστε, αυστηρά μιλώντας, η βία δεν υπάρχει. Το Δεκέμβρη που μας πέρασε οι εκδηλώσεις βίας είχαν μια μη αναγώγιμη ετερογένεια η οποία απαιτεί συγκεκριμένες αναλύσεις: πολλαπλότητα υποκειμένων, πολλαπλότητα μεθόδων, πολλαπλότητα στοχεύσεων∙ όλα αυτά πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο που τους αρμόζει. Η βία αφορά τα σώματα. Το συμβάν αφορά το πνεύμα.

Η Ανοιξη του Δεκέμβρη (και ο Δεκέμβρης μεσα στην Ανοιξη)

Δυστυχώς η διεθνής αμνηστία είναι πάντα απούσα σε παρόντα χρόνο. Πράγμα φυσικό αφού δίνει πρώτη προτεραιότητα στην συνέχιση της λειτουργίας της, στην ίδια της την ύπαρξη. Αρα δε τα βάζει με τις τοπικές αρχές, δεν τις αμφισβητεί, παρά μόνο από απόσταση χρονική ή τοπική. Οι εκθέσεις της δεν γίνονται ποτέ απο το τοπικό παράρτημα, μια πρακτική αυτοεξουδετέρωσης. Η δράση της εκ των υστέρων αποσκοπεί στο να φετιχιζόμαστε με τις ευαισθησίες μας. Καλεί τώρα για υπογραφές, με καθυστέρηση κάποιων μηνών για την υπόθεση της Κούνεβα και για τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Στην έκθεση για το Δεκέμβρη η οργάνωση επαναλαμβάνει το όνομά της 35 φορές! Κράτα επίσης πάντα μια ηλίθια λογική ίσων αποστάσεων σε θήτες και θύματα Αλλά τι να γίνει; Έστω και καθυστερημένη, αυτή η δικαίωση έχει μεγάλη αξία, μιας και ο επίσημος λόγος στην Ελλάδα έχει υποβιβάσει το Συμβάν του Δεκέμβρη σε απλά και ενοχλητικά μπάχαλα. Δεδομένο είναι ότι η έκθεση δε θα λάβει καμία δημοσιότητα από το καθεστωτικά μίντια.

Διαβάστε ολόκληρη την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας εδώ. Υπογράψτε τη διαμαρτηρία προς το υπουργείο εδώ.

Η έκθεση μιλά για:
...μακρόχρονες και συνεχιζόμενες ανησυχίες αναφορικά με την παράλειψη των αρχών στην Ελλάδα να διασφαλίσουν ότι η αστυνομία σέβεται και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα... Σύμφωνα με μία ανεπίσημη αναφορά, πραγματοποιήθηκαν 284 συλλήψεις Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών σε 16 διαφορετικές πόλεις σε όλη την Ελλάδα μεταξύ 6 Δεκεμβρίου 2008 και 14 Ιανουαρίου 2009, και σε 67 περιπτώσεις άτομα προφυλακίστηκαν μέχρι να δικαστούν. Μερικοί από τους συλληφθέντες ήταν κάτω των 18 ετών. Δίκες έχουν οριστεί για τον Μάρτιο, τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο του 2009... Η οργάνωση με λύπη σημειώνει ότι ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου και οι φερόμενες ως παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο της αστυνόμευσης των διαδηλώσεων αποτελούν το αποκορύφωμα ενός μοτίβου σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας, που περιλαμβάνει υπερβολική χρήση βίας, βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, και κακή χρήση πυροβόλων όπλων...

εξαιρετικός!

Αλέκος Αλαβάνος
Πρόεδρος Κοινοβουλευτικής Ομάδας Σύριζα
08.04.09
προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση της Βουλής για τη βια και την εγκληματικότητα

"Πιστεύω ότι ο κ. Πρωθυπουργός ήταν άψογος. Αψογος εκφραστής της παράδοσης της Δεξιάς για το νόμο και την τάξη. Μια παράδοση η οποία μέσα στις δεκαετίες που έχουν περάσει έχει οδηγήσει πολλές φορές τη χώρας μας σε συνθήκες μικρής και μεγάλης ανωμαλίας. Γιατί η προσέγγιση και το γεγονός ότι αφιέρωσε πάνω από τη μισή του ομιλία στα γεγονότα του Δεκέμβρη, ήταν απλώς και μόνο δημαγωγική. Μια προσέγγιση δημιουργίας φόβου απέναντι στους πολίτες και χωρίς τρόπους προσέγγισης ενός πολύ σύνθετου ζητήματος.
Υποθέτω ότι ο κ. Πρωθυπουργός ξέρει τον Εθνικό Υμνο ή τουλάχιστον την πρώτη στροφή, η οποία λέει «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη».
Δεν είναι τόσο απλό να κάνουμε εδώ πέρα καλλιστεία καταγγελίας της βίας. Να μην σκεφθούμε σε κάθε συνθήκη σε κάθε χρόνο την άλλη διάσταση που μπορεί να έχει. Και φυσικά για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, για μας, σε πεδίο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν έχει θέση η χρήση βίας για την προώθηση των πολιτικών αιτημάτων. Και εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ για τη σημερινή συζήτηση κάναμε μια ημερίδα με καλεσμένους καθηγητές Πανεπιστημίου, διαπρεπείς Ποινικολόγους, ψυχιάτρους, εκπροσώπους αστυνομικών, εκπροσώπους της νεολαίας, για να προσεγγίσουμε αυτό το θέμα της βίας, της εξτρεμιστικής δράσης της εγκληματικότητας. Και κρατάμε μερικά πράγματα για να πούμε ότι δεν είναι απλά τα ζητήματα. Κρατάμε αυτά που μας είπε η ψυχίατρος η Φρ. Μουρελή, ότι σήμερα η προσφυγή στη βία από τη νεολαία, πολλές φορές, πάει να λύσει τραύματα και ζητήματα και ματαιώσεις, που αφορούν στην οικογένεια, στους παππούδες τους του εμφυλίου, απ΄ όποια πλευρά και αν ήταν ή τους πατεράδες και τις μανάδες της δικτατορίας. Δεν ξεχνάμε αυτό που μας είπε ο ψυχαναλυτής Ν. Σιδέρης ότι το παιδί μπαίνει μέσα στην κοινωνία έχοντας στοιχεία βίας τα οποία εντείνονται από τη διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα στις γενιές και των δεσμών αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία.
Γιατί λοιπόν αυτή η υποκρισία; Γιατί είστε γραμματείς και φαρισαίοι. Υποκριτές είστε. Και να σας πω γιατί; Γιατί ο Πρωθυπουργός αφιερώνει τη μισή του ομιλία στη βία η οποία έχει πολιτική διάσταση. Και σας λέω το εξής για το 2008, δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός, χωρίς να υποτιμάω τον κίνδυνο και την ανάγκη να προστατευθεί η δημοκρατία μας από όλες αυτές τις ενέργειες, δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός από τρομοκρατία στη χώρα μας. Και την ίδια χρονιά υπήρξαν 1522 νεκροί, η πλειοψηφία νέοι άνθρωποι από τροχαία, οικογένειες έχασαν τα παιδιά τους , αποκτήσαν τραύματα τα οποία δεν επουλώνονται. Την ίδια στιγμή χάθηκαν περίπου 150 άνθρωποι πολλοί από αυτούς νέοι, από εργατικά ατυχήματα. Την ίδια στιγμή είχαμε 320 περίπου αυτοκτονίες, οι περισσότερες νέων ανθρώπων. Την ίδια στιγμή είχαμε 240 περίπου νεκρούς από ναρκωτικά. Γιατί λοιπόν δεν προσεγγίζουμε σωστά και δεν βάζουμε τις σωστές ιεραρχήσεις, αλλά αντίθετα οι προσεγγίσεις που υιοθετούμε υποτάσσονται στην ανάγκη αύξησης της εκλογικής πολιτικής επιρροής και σ΄αυτή την επίθεση η οποία δεν γίνεται με ευθύ τρόπο, αλλά την είδαμε ;ακόμη μια φορά του Πρωθυπουργού απέναντι στην ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν επίθεση ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Πίσω από αυτό ήταν επίθεση ενάντια στην πολιτική δράση των νέων ανθρώπων, στα κινήματα των συμβασιούχων, στα κινήματα του άρθρου 16, στην απόγνωση και τον θυμό των μαθητών και μαθητριών του Δεκέμβρη για το χάσιμο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Θέλουμε μια πιο ειλικρινή, πιο αποτελεσματική και απαλλαγμένη από δημαγωγίες προσέγγιση από τη μεριά της κυβέρνησης στο πρόβλημα αυτό. Τι σημαίνει αυτή η προσέγγιση; Σημαίνει ότι η βία η οποία σήμερα γεννιέται για πολλούς λόγους με έναν πολλαπλασιαστικό τρόπο πρέπει να αντιμετωπισθεί μέσα από τα θερμοκήπια και μέσα από τις μήτρες που τη γεννάνε..."

Διαβάστε ολόκληρη την Ομιλία και τη Δευτερολογία

Ο Δεκέμβρης απ' τη σκοπιά του Γενάρη

κείμενο εφτά συγγραφέων

στο περιοδικό αλητεία

«Ο λόγος δε μπορεί να συλλάβει [τη γυμνή ζωή] ει μόνο στο σάστισμα και στην έκπληξη (οιονεί έκπληκτος, Schelling)».

Δεν είναι η έλλειψη δεδομένων περί των γεγονότων αυτή που οδήγησε σε παραστάσεις, κρίσεις και καταγραφές που πολύ απείχαν από όσα ζήσαμε, αλλά μάλλον η συντακτική αποδοχή του υπάρχοντος, το γνωστικό διαφέρον που επιβάλλει η θέση του δρώντος και του παρατηρητή, ο (εκσυγχρονισμένος πια) «από καθέδρας σοσιαλισμός», αυτό που οδήγησε στην άρνηση, την τυφλότητα ή τη συλλήβδην καταδίκη: παράδοξη αρχή για ένα κείμενο που θα μπορούσε να (κατα)κριθεί ως εμμένον στην παράθεση εικόνων, στον περιγραφισμό, στην («απλοϊκή») διατύπωση ερωτημάτων. Μια συγκροτημένη θεωρία περί του «τι πράγματι συνέβη» αργεί. Δε δικαιούμαστε να αναμένουμε έναν νεαρό Μαρξ να θέσει το πραγματικό ζήτημα τη στιγμή που ανακύπτει, ούτε όμως και δικαιούμαστε να αναμένουμε. Τα φαινόμενα δεν ταιριάζουν πια με τις κατηγορίες στις οποίες τα εντάξαμε ή με αυτές που κάποιοι εκτόξευσαν εναντίον τους. Εδώ προκύπτει ένα κενό. Αν δεν το γεμίσουμε με ερωτήματα, αν το καλύψουμε με πρόχειρες σανίδες και το προσπεράσουμε, κάθε στιγμή θα αναγκαζόμαστε να κατασκευάζουμε εξαιρέσεις σε έναν κανόνα που δεν ισχύει πια. Επιλέγουμε, λοιπόν, να καταθέσουμε «απλώς» μια αποσπασματική μαρτυρία περιστατικών αποσπασματικών πλην βιωμένων, υπενθυμίζοντας ότι κι αυτή είναι μια πολιτική στάση: το μόνο που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν.

Ένα συλλογικό υποκείμενο;

Αυτό που περισσότερο χρήζει επεξεργασίας είναι αυτό το διαρκώς κι από παντού επαναλαμβανόμενο «ένας σαν εμάς»: αφαιρώντας ένα-ένα τα στοιχεία που το απαρτίζουν θα καταλήξουμε εν τέλει να το επαναορίσουμε ως «κανένας». Κανένας – δηλαδή όλοι. Το «όλοι» είναι αυτό που μένει αν αφαιρέσουμε συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες. Αυτό που μας απασχολεί είναι το «συνανήκειν» του σώματος των συμμετεχόντων, το συγκροτημένο (πλην διαφοροποιημένο) προϊόν μιας ενεργητικής αντιπαράθεσης με την «άλλη πλευρά» του «όλοι»: όσων, δηλαδή, ένιωσαν να απειλούνται, έμειναν σπίτι τους ή παρέλασαν αποκεντρωμένοι, με ή χωρίς τη θέλησή τους, φοβούμενοι, αδιάφοροι ή κάνοντας δεύτερες σκέψεις. Ένα πολυδιασπασμένο κι εξακτινωμένο κοινωνικό υποκείμενο που συναντήθηκε στους δρόμους για ολόκληρες εβδομάδες: μια μη αναμενόμενη συνάντηση. Μαθητές γυμνασίων και λυκείων, μετανάστες δεύτερης γενιάς, φοιτητές οργανωμένοι ή ανοργάνωτοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνεργοι. Ένας αστερισμός υποκειμένων που δεν διατύπωσε ρητά- δηλαδή διαχειρίσιμα- πολιτικά αιτήματα, αλλά διαμόρφωσε πολιτικά προτάγματα και προκάλεσε κοινωνικά ρήγματα μη διαχειρίσιμα ούτε από το εσωτερικό του ούτε όμως κι από τους διαχειριστές της εξουσίας – κι αυτό ίσως είναι και το πιο κρίσιμο: η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να απαντήσει με οποιαδήποτε «εξαγορά», με οποιαδήποτε μορφή μέτρων εκτόνωσης παρά μόνο με τη βία των σωμάτων ασφαλείας. Υπό κριτική τέθηκε και η μαζικότητα όσων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συμμετείχαν στην εξέγερση. Μέχρι ποιο σημείο οι αποκεντρωμένες αντιδράσεις ήταν αποτέλεσμα μιμητισμού των πρωτεργατών της μητρόπολης; Και πώς κατάφεραν να είναι ποσοτικά και ποιοτικά σε πολλές περιπτώσεις ανάλογες με τις αντίστοιχες ενέργειες που διέπρατταν οι «επαγγελματίες επαναστάτες – προβοκάτορες» των Αθηνών; Η δημογραφική έκρηξη των «300 γνωστών αγνώστων» που υπάρχουν ως στοχοποιημένος, αποκλειστικός φορέας της μη νόμιμης βίας ήδη από το Νοέμβρη του ’73 φαίνεται να μην εξηγείται με επάρκεια από αναγωγιστικές συλλογιστικές και εκδοχές συνενοχικής παραβατικότητας στιγμιαίου χαρακτήρα από συγγενείς, φίλους και άβουλους μαθητές θύματα προπαγάνδας των εν λόγω «ταραξιών».

Η βία, λοιπόν

Μεγάλο μέρος όσων ειπώθηκαν κινήθηκαν στη λογική της αναθεματιστικής απόρριψης των βίαιων πρακτικών της εξέγερσης με έναν λόγο καταγγελτικό ως προς τους «ταραξίες» και υπερασπιστικό ως προς τις συντεταγμένες δυνάμεις διατήρησης της τάξης. Φυσικά, υπήρχε και η σπανιότερη φωνή της a priori αποδοχής κάθε μορφής βίαιης αντίδρασης μπροστά στη φρικιαστική δολοφονία ως αφορμή και μπροστά σε ορισμένα βαθύτερα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα ως αίτια. Μπορεί όμως το ζήτημα της βίας του Δεκέμβρη να εξαντληθεί στο δίπολο καταδίκης – φετιχοποίησης της βίας; Είμαστε σίγουροι για το αν χρησιμοποιήθηκε η βία αποκλειστικά είτε τυφλά είτε ως μέσο για πολιτικούς σκοπούς; Μήπως μία τόσο απόλυτη διάκριση μας οδηγεί σε μία λανθασμένη ανακατασκευή του φαινομένου;Ας διακρίνουμε επιτέλους τη συμβολική βία των εξεγερμένων (υλικές καταστροφές σε συγκεκριμένους, συμβολικά φορτισμένους στόχους) από την πραγματική, νομιμοποιημένη βία που ασκεί το κράτος (που τρόπον τινά συμπυκνώνεται στο σύνθημα «εργατικά ατυχήματα και σφαίρες στο ψαχνό, τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ»…). Αυτό δεν συνεπάγεται τη νομιμοποίηση μιας άλλης διάκρισης αφενός σε ανώδυνες, συμβολικές πρακτικές και αφετέρου σε βίαιες, καταχρηστικές τερατουργίες. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε εθελοτυφλία, αφού η χρησιμοποίηση συμβολικής βίας εκ μέρους των φορέων δράσης της αποσκοπεί σε πραγματικά αποτελέσματα, όσο πραγματική είναι και η «αναίμακτη» βία εκ μέρους της πολιτείας που βιώναμε με ποικίλους τρόπους και πριν τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Αλλά η τυφλή εμπιστοσύνη στην αυταξία της δημοκρατίας και η πίστη στη νομιμότητα δεν αρκεί για την επιστροφή στην κανονικότητα; Όσο οι κυριότεροι δημοκρατικοί θεσμοί παραμένουν στην εκφυλισμένη κατάστασή τους ως κενά σημαίνοντα, ανίκανοι να προσφέρουν ακόμα και την ψευδαίσθηση ατομικής και κοινωνικής ευδαιμονίας, θα υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που στο φαντασιακό των υποκειμένων τους θα γεννιόνται κάθε λογής εικόνες ανατροπής. Η άρνηση εδώ είναι διττή: αφορά τόσο την επιστροφή σε μία τέτοια (φύσει και θέσει βίαιη) κανονικότητα, όσο και την πίστη σε μία μεταφυσική της νομιμότητας και στην τυφλή εμπιστοσύνη στην «αυταξία» της δημοκρατίας που εκκρέει από αυτήν. Ωστόσο, η απάντηση στη μεταφυσική της νομιμότητας και σε μια πρακτικά τυφλή νομιμοφροσύνη δεν είναι η μεταφυσική της βίας. Αντίθετα, η κατανόηση του εμμενούς χαρακτήρας της αποκλείει προσπάθειες υπερβατολογικής θεώρησής της και έκπτωσής της σε αυτοσκοπό. Οι προσδοκίες, λοιπόνΚαι αν αυτό δεν δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό «κοινωνική εξέγερση» τότε τι; Γιατί δεν μπορεί να ερμηνεύονται οι βίαιες πράξεις μόνον ως η απέλπιδα και κραυγάζουσα ακυρωμένη φωνή μιας συλλογικότητας που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς παρά ως κοινωνική εξέγερση ακριβώς λόγω της πολυμορφίας της και του ετερόκλητου των τάσεων που την απαρτίζουν. Κι αν οι ατομικές προσδοκίες όσων συμμετείχαν, που αναμφίβολα ποικίλουν από την κατάλυση του κράτους μέχρι την απλή «επαναστατική εκτόνωση» ανάλογα με τις ιδεολογικές καταβολές και την πολιτική εκτίμηση του καθένα, δεν είναι εύκολο να συμπυκνωθούν σε ένα ενιαίο πολιτικό αίτημα, η ανάγκη μετουσίωσης της δυναμικής σε θετικά διατυπωμένες διεκδικήσεις εκφράστηκε από τους συμμετέχοντες. Ακόμα και ομάδες (όπως οι μετανάστες και οι μαθητές) που για πρώτη φορά συμμετείχαν τόσο μαζικά σε κινητοποιήσεις γενικότερου κοινωνικού χαρακτήρα, ενσωματώθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε μια λειτουργία τέτοιας τάξεως, δηλαδή του αιτήματος και του σκοπού και όχι της μάταιης έκρηξης υπό τη μορφή ενός απολιτικού acting out συσσωρευμένης οργής. Αυτό ήταν φανερό στις συλλογικές διαδικασίες των εξεγερμένων, κατά κανόνα σε πανεπιστημιακούς χώρους, όπου οι κάθε είδους αποφάσεις ήταν αποτέλεσμα πολιτικής ζύμωσης και συνδιαμόρφωσης, συναινετικού ή αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα. Παράγωγα αυτών των διαδικασιών ήταν και δεκάδες ευφάνταστες και μη βίαιες με την αυστηρή έννοια του όρου παρεμβάσεις, οι οποίες φυσικά δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές αφού δεν προβλήθηκαν, ίσως και επειδή δεν διαθέτουν εμπορεύσιμα από τα ΜΜΕ χαρακτηριστικά σε αντίθεση με τη βία. Εξ ου και η ολιγόλεπτη διακοπή του ζωντανού προγράμματος της δημόσιας τηλεόρασης και η κατάληψη των γραφείων της ΕΣΗΕΑ, ενός χώρου που ενώ δεν προστατεύεται από το πανεπιστημιακό άσυλο, αποτέλεσε εφαλτήριο αντιπληροφόρησης εκ μέρους των εξεγερμένων σε πείσμα της μονόπλευρης και μεροληπτικής παρουσίασης των γεγονότων, κυρίως από πλευράς τηλεόρασης. Η επαναφορά της πολιτικής συζήτησης και η ανάδειξη της ανάγκης άρθρωσης πολιτικού αιτήματος σε μια ασθμαίνουσα και δυσλειτουργική δημοκρατία όπως η δική μας είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Η ριζοσπαστικοποίηση απόψεων και πρακτικών με εξάπλωση σε τοπικό επίπεδο χαρακτήρισε τον τελευταίο μήνα του προηγούμενου χρόνου που είδε τη γενιά των 15ρηδων να βγαίνει στους δρόμους επιδεικνύοντας κοινωνικά και πολιτικά αντανακλαστικά, τα οποία δυστυχώς αποκαλύφτηκαν μόνο μετά την ανθρωποκτονία ενός συνομήλικού τους από αστυνομικό. Αν τα παραπάνω σας δίνουν την εντύπωση μιας καταγραφής των γεγονότων από την σκοπιά των συμμετεχόντων στην εξέγερση τότε σωστά έχετε καταλάβει και το κείμενο έχει πετύχει το σκοπό του που δεν είναι άλλος από το να γίνουν γνωστά γεγονότα και θέσεις που δεν ταυτίζονται με την προβαλλόμενη ως πραγματικότητα από τα media. Τώρα που η εξέγερση ως συγχρονικό φαινόμενο έχει ξεθυμάνει χάνοντας τη δυναμική των πρώτων δύο εβδομάδων, τώρα που η διάχυση της βίας υποχώρησε αφήνοντας ένα σύννεφο σκόνης πίσω της και εμάς με την ελπίδα να αντικρίσουμε κάτι δημιουργικό όταν αυτό κατακάτσει, είναι καιρός να καταγραφούν τα γεγονότα ως τέτοια, να πλαισιωθούν και να ακτινογραφηθούν. Έτσι, ίσως να προκύψουν λιγότερο βεβιασμένες αναλύσεις για το βίαιο χαρακτήρα της εξέγερσης, λιγότερο αφοριστικές. Χωρίς την ενδεχόμενη έπαρση του εξεγερμένου και πολύ περισσότερο χωρίς την αυτόκλητα επικυρωμένη ηθικολογία που προσφέρει η ασφάλεια και η παραπληροφόρηση του καναπέ. Εν τέλει, ας λογιστεί το φαινόμενο της βίας του Δεκέμβρη όχι ως κάτι το ακατάληπτο και άφατο, ως το άλαλο Κακό, αλλά ως κάτι το πραγματικό που χρήζει εμβριθέστερης ανάλυσης και δύναται εκτός των άλλων να πηγάζει από ηθική στάση έχοντας στοιχεία πολιτικής ορθολογικότητας.

Marx with Nietzsche

Σίγουρα το κατάλληλο ανάγνωσμα στην παρούσα συγκυρία είναι το κεφάλαιο του Μαρξ, που αποδεικνύει σε κάθε σελίδα την επικαιρότητά του.
Αλλά μια αναγνωστική συμβουλή: να μη διαβαστεί μόνο του.
Οι παράλληλες αναγνώσεις είναι γόνιμες για τα κείμενα, τα κινητοποιούν. Ετσι, διαβάστε το λοιπόν μαζί με τον Έγελο, παίρνοντας τις απαραίτητες αποστάσεις απ' αυτό το τυφώνα. Ή, μια άλλη πρόταση, διαβάστε τον Μαρξ μαζί με τον Νίτσε.
Ο Ζαρατούστρα δεν είναι ο άνθρωπος του ολοκληρωτισμού. Δεν μιλάει στους φασίστες που τον καπηλεύτηκαν αλλά στους ελεύθερους ανθρώπους. Ας τον ακούσουμε αυτή τη στιγμή για ένα Δεκέμβρη εκατό φορές πιο ισχυρό. Για να μπει επιτέλους τέλος σ' αυτό το σύστημα που παράγει μόνο φρίκη.

"Γιατί είσαι τόσο σκληρό;" είπε κάποτε το κάρβουνο στο διαμάντι΄"δεν είμαστε μήπως συγγενείς;" Κι ετσι εγώ σας ρωτάω, γιατί είσαστε τόσο μαλακοί; αδέρφια: Γιατί εσείς δεν είστε -τ' αδέρφια μου; Γιατί είσαστε τόσο μαλακοί, τόσο υποχωρητικοί, τόσο παραδομένοι; Γιατί είναι στις καρδιές σας τόση άρνηση,τόση εγκατάλειψη; Τόσο ελάχιστα μοιραίες οι ματιές σας; Κι αν δεν γίνετε μοιραίοι, κι αν δεν γίνετε αλύγιστοι: Πως θα μπορέσετε -να νικήσετε μαζί μου; Γιατί όλοι οι δημιουργοί είναι σκληροί. Και θα πρέπει να σας φαίνεται ευτυχία υπέρτατη να πιέζετε το χέρι σας πάνω σε χιλιετίες σαν πάνω σε κερί! Υπέρτατη ευτυχία να γράφετε πάνω στην θέληση χιλιετιών σαν πάνω σε μέταλλο- σκληρότερα από μέταλλο, ευγενέστερα από μέταλλο. Μόνο το υπέρτατα ευγενές είναι τέλεια σκληρό . Αυτή τη νέα εντολή αφήνω στα χέρια σας, αδέρφια: Γίνετε σκληροί!!

Κατάληψη Εργοστασίου

Το είπα πολλές φορές και θα το ξαναπώ: οι προοπτικές του Δεκέμβρη περιορίστηκαν σημαντικά από το ότι δε σημειώθηκαν καταλήψεις εργοστασίων να μας στεγάσουν όσο ήμασταν στους δρόμους. Γι’ αυτό υποδεχόμαστε με χαρά τέτοιες ειδήσεις όπως η κατάληψη εργοστασίων στην επαρχιακή Βρετανία. Ας γίνει η αρχή για να καταληφθούν εργοστασιακοί χώροι και στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Η είδηση είναι ότι περίπου 200 εργαζόμενοι κατέλαβαν το εργοστάσιο αυτοκινητιστικών εξαρτημάτων στο Belfast, της Βόρειας Ιρλανδίας, ενάντια στις περικοπές θέσεων εργασίας. Τα νέα διαδόθηκαν αστραπιαία και τα άλλα δύο εργοστάσια της εταιρίας ακολούθησαν αμέσως. Ογδόντα εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο της εταιρίας στο Enfield, στο Βόριο Λονδίνο, και εκατό το εργοστάσιο στο Basildon του Essex.

Τη προηγούμενη Τρίτη οι εργοδότες ανακοίνωσαν κυνικά και χωρίς προειδοποίηση στους εργαζόμενους στο ότι το εργοστάσιο κλείνει και να περάσουν την επόμενη για τα προσωπικά τους αντικείμενα. Αλλά ήδη τη Τετάρτη είχε μπει το λουκέτο. Οι εργάτες βρήκαν πέρασμα, μπήκαν και κατέλαβαν το χώρο που μέχρι χθες εργάζονταν. Μέχρι και σήμερα βρίσκονται μέσα στο εργοστάσιο και στην ταράτσα του. Η Visteon έχει αποκτήσει τα εργοστάσια από τη Ford το 2000. Όλα τα εξαρτήματα που κατασκευάζει το εργοστάσιο είναι για τη Ford. Η εργοδοσία δε κάνει βήμα πίσω στις αποφάσεις της και πλέον διακυβεύονται πάνω απο 500 θέσεις εργασίας.

Η ανταρσία ενάντια στη διάσκεψη των G20 στο Λονδίνο, έχει φέρει την κατάληψη στο Enfield στο επίκεντρο (Η κατάληψη βρίσκεται σε κίνδυνο αφού περιμένει σήμερα τις αρχές για την εκκένωση του κτηρίου)και έχει στρέψει πάνω της τα βλέμματα των διαδηλωτών σα μια ουσιαστική και επιθετική απάντηση στη κρίση. Σήμερα το κίνημα μαζεύεται στο Enfield. Και εμείς, οι μικροί, με τη σειρά μας τους στέλνουμε το χαιρετισμό μας.
Enfield: Meeting point: Friday, 3rd of April and Saturday, 4th of April at 10 am at Ponders End Railway Station (the plant is 5 in walk, cross the foot-bridge, walk down main road towards Central London, the next street to the left is Morson Road, the factory situated at the end) Bring along: friends, banners, food, music… Mobile Phone inside the plant: 07799896466 Please text urgent messages of support to: Des Heemskerk (Basildon) 07814432215 John Macquire (Belfast) 07816590380 Kevin Nolan (Enfield) 07808895724

Η Ώρα της Κρίσης (Ώρα Λονδίνου)

On 28th March thousands will march through London as part of a global campaign to challenge the G20. Marching for jobs, justice and climate action, a militant workers: direct action bloc has also been called by anarchists, using solidarity as a weapon in the steets whilst putting working class anger first.
A Financial Fools Day Street Party (Reclaim The Streets) and a Climate Camp have been organised for Wednesday April 1st. For the G20 Meltdown initiative, four blocks against the war, climate chaos, financial crimes and land enclosures (borders) will march towards the Bank of England and the financial district, the square mile 'protest exclusion zone' in the City of London.
On the morning of the summit, Thursday 2nd, activists will deliver thier message to capitalism by banging on the doors of the Excel Building, while anti-authoritarians attempt to crash the London Stock Exchange as traders arrive for work. A second march organised by STWC, PSC, BMI and CND to the G20 conference centre is to follow the days events, with further direct action planned against the summit

πηγή: http://www.indymedia.org.uk/en/2009/03/425026.html

παραστάσεις σε θολά τζάμια

Ο τραπεζοϋπάλληλος Βασίλης Παπαθεοδώρου (http://www.juvenilebooks.gr/) κυκλοφόρησε το 2007 το μυθιστόρημα «χνότα στο τζάμι». Γράφει για την ιστορία ενός παιδιού, του 19χρονου Αλεκ, που δολοφονήθηκε από τις Αρχές σε ένα αστυνομοκρατούμενο μέλλον. Φυσικά οι αρχές θάβουν το θέμα, αλλά κάποιοι συμμαθητές μάρτυρες διαδίδουν το μήνυμα στα σχολεία τους αφήνοντας μηνύματα στη πάχνη του τζαμιού. Η είδηση απλώνεται και η εξέγερση ξεσπά.
Τον Ιούλιο του 2007 η Παναγιώτα Φράσκου στον site των εκδόσεων μιλάει για «Ωραίες ιδέες, πρωτότυπες, αληθοφανείς και καλά στημένες… άνετα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη».
Πώς να έβλεπαν οι εκδότες τη μεταφορά του βιβλίου τους στη πραγματικότητα; Εξάλλου στο οπισθόφυλλο γράφουν ότι το βιβλίο είναι για παιδιά μεγαλύτερα από 15. Η κρατική πραγματικότητα δεν έβαλε τέτοια όρια.
Η δολοφονία του 15χρονου κάνει το βιβλίο μακάβρια προφητικό. Αλλά τέτοιες προφητείες δεν είναι υπερβατικές. Αντίθετα, σχετίζονται με μια εμμενή λειτουργία των τεχνουργημάτων να εντοπίζουν δυνητικούς κίνδυνους στο πραγματικό και να τους φωτίζουν αποτρέποντας τους. Εν τέλει οι Δεκέμβρηδες, όπως και μια επερχόμενη επανάσταση,ίσως να έρχονται με μαθηματική ακρίβεια.

Θυμήσου τις έξι του Δεκέμβρη

Τη Δευτέρα συμπληρώνονται εκατό μέρες από τις έξι Δεκέμβρη, τη μέρα που η Ελληνική Αστυνομία δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πυροδότησε μια εξέγερση που παρακολούθησε για μέρες ολόκληρος ο πλανήτης. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη.

Θυμ

ήσου τ

ις έ

ξι Δεκέμ

βρη. Tις έξι Δεκέμβρη. Δεκέμβρη. Θυμήσου. Θυμ

Θυμήσου. Πόσα έγιναν από κείνη τη μέρα, πόσο άλλαξε ο κόσμος... πόσο εσύ άλλαξες. Ναι μωρό μου, μας κήρυξαν πόλεμο, οφείλουμε να πολεμήσουμε. Αλλά εμείς χωρίς τα όπλα, χωρίς τις συρράξεις και τις κατασκευασμένες αποδείξεις. Δε θα θρηνήσουμε αν φαγωθούνε μεταξύ τους, αλλά στο όνομα του Αλέξη εμείς δε θα πιάσουμε όπλο. Η δημιουργική βία δεν αφήνει να τρέξει αίμα (ο έμπορος της Βενετίας δεν είναι της δίκης μας πάστας). Είμαστε ο κόσμος της δημιουργίας που πνίγεται αγάπη μου, και έχουμε το μυαλό και τα αρχίδια να ξαναπάρουμε τον κόσμο στα χέρια μας. Δεν ονειροπολώ λατρεία μου. Πραγματιστής είμαι... απλώς θυμήσου την έκτη του Δεκέμβρη.

http://rs301.rapidshare.com/files/174169550/Tragoudia_gia_ton_Aleksi.rar

Δυνητικό και Πραγματικό

Ποτέ δε συμπάθησα τη δυνητική ιστορία, γι' αυτό και σήμερα θα ασχοληθώ μόνο με τα πραγματικά γεγονότα:
Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου έλαβα μια ανοιχτή πρόσκληση στην εκδήλωση των αντιρρησιών συνείδησης (που μόνο στην Ελλάδα διώκονται με τόση λύσσα από το επίσημο κράτος), με τη σειρά μου έστειλα αυτή τη πρόσκληση σε άλλο κόσμο... πόση αθωότητα. Θα έχετε ακούσει λοιπόν, όχι από τα μίντια, ότι κάποιος έριξε χειροβομβίδα σ’ αυτή τη συγκέντρωση. Ευτυχώς συνέβη το απίθανο η χειροβομβίδα να μην περάσει από το δεύτερο τζάμι και η εντυπωσιακή έκρηξη να γίνει στο δρόμο.
Αν η χειροβομβίδα είχε πέσει μέσα στην αίθουσα (το στέκι μεταναστών στη Τσαμαδού) θα είχαμε τεμαχισμένους νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Οι νεκροί δεν θα ήταν οι καθοδηγητές του αναρχικού κινήματος, αλλά ανένταχτοί εικοσάρηδες που προσήλθαν για μια ενημέρωση ως προς την εξαναγκαστική στράτευση τους. Το μακελειό ως προς τα θύματά του θα ήταν τελείως τυφλό. Αυτή η τυφλότητα δε σημαίνει ότι το χτύπημα δεν ήταν καθαρά πολιτικό, το κάνει τέτοιο ο στόχος του χώρου και της εκδήλωσης. Το θέμα δεν πέρασε στα μίντια, κανένας δεν άκουσε γι’ αυτό και ίσως και να απορείτε για ανέλαβα δημοσιογραφικά καθήκοντα τώρα ενώ αφήνω τόσα σημαντικά ζητήματα να μου ξεφεύγουν. Ο λόγος είναι ότι εδώ δε μιλάμε για δυνητική ιστορία. Η φρίκη δεν βρίσκεται στην υπόθεση του ΑΝ το τζάμι είχε σπάσει και αν η έκρηξη είχε σκοτώσει όσους θα ήθελε η δημοσιογραφία και η ιστορία για να κάνουν τα αφιερώματα τους. Εδώ μιλάμε για ένα πολιτικό έγκλημα που οργανώθηκε και εκτελέστηκε πλήρως. Ο στόχος του ήταν σαφώς η μαζική δολοφονία και η πολιτική τρομοκράτηση και ο μόνος λόγος που δεν παρήγαγε τα αναμενόμενα αποτελέσματα ήταν μόνο η απίστευτη τύχη. Δε φωνάζουμε για τη ζαρντινιέρα που καταστράφηκε έξω από το κτήριο, ούτε για το ότι μας χτύπησαν το τζάμι, ας μην είμαστε ηλίθιοι εμπειριστές, το ασύλληπτο γεγονός είναι η ύπαρξη τέτοιων χασάπηδων που θέλουν να σκορπήσουν στα Εξάρχεια ανθρώπινο κρέας, και αν δεν αντιδράσουμε θα το ξανακάνουν αύριο. Το χτύπημα δεν ήταν δυνητικό αλλά πραγματικό. Όπως ειπώθηκε και στη συνέλευση του δικτύου απ’ όλους τους εκπροσώπους, «το χτύπημα αυτό συνιστά ποιοτική αναβάθμιση της παρακρατικής/ακροδεξιάς τρομοκρατίας». Η σιωπή των μέσων, και ολόκληρου του εξουσιαστικού μηχανισμού πρέπει και πάλι να ακουστεί εκκωφαντικά ως τέτοια, με τον τρόπο που ακούστηκε εκ των υστέρων στη περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα.
Στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, δε πρέπει ένα τέτοιο συμβάν να περάσει χωρίς αντίσταση. Δε χρειάζεται να χυθεί αίμα αθώων για να δείξουμε την ευαισθησία μας απέναντι στο φασισμό. Διδαχτήκαμε από το Δεκέμβρη (και το Γενάρη), ότι τα γρήγορα αντανακλαστικά και ο αυθορμητισμός είναι ισχυρός σύμμαχος στην ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση σε πράξεις άμυνας απέναντι στις φασιστικές επιθέσεις.
Χθες, 24 ώρες μετά το χτύπημα, η συγκέντρωση στο στέκι μάζεψε αυθόρμητα εκατοντάδες άτομα, χωρίς καμία οργάνωση. Ο κόσμος ζητούσε από τη συνέλευση να βγουν όλοι στο δρόμο, να κατέβουν σε πορεία και να μην είναι ήρεμοι. Οι συντονιστές επέμεναν ότι αυτό δε μπορεί να γίνει γιατί όταν ολοκληρωθεί η συνέλευση, το δίκτυο έχει να συνεδριάσει. Και αφού το κόμμα έχει να συνεδριάσει δε μπορούμε να τρέχουμε στα κινήματα. Είναι σαφές ότι η επιθέσεις έχουν παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα, κάποιοι έχουν φοβηθεί και δε θέλουν να κλιμακωθεί η ένταση. Κάποιοι προσπαθούν να μας ηρεμήσουν. Ας μας πουν ειλικρινά τι θέλουν, ας πουν ότι δεν επιθυμούν να εξεγερθούμε αλλά απλώς να συμμετέχουμε στις συνελεύσεις τους. Ότι τα πράγματα πρέπει να ηρεμήσουν και γι’ αυτό το κάλεσμα σε μαζική πορεία θα γίνει για την άλλη Πέμπτη. Επειδή τους φόβισε και αυτούς ο Δεκέμβρης που ξέφυγε από τα χέρια τους, γιατί τι νόημα έχει βρε αδερφέ η αναρχία αν δε μπορούμε να την ελέγξουμε. Σήμερα Πέμπτη θα είμαστε όλοι στη πλατεία των Εξαρχείων, για να τους δείξουμε ότι ο φασισμός δε θα περάσει. Άμεσα, μαζικά, δυναμικά όπως συνηθίζουν τα πλήθη των εξεγέρσεων, όπως όταν η ιστορία γίνεται πραγματική και μπορείς να την αγγίξεις, γι' αυτά τα πραγματικά γεγόνότα σας μίλησα στην αρχή, γι' αυτά που έρχονται με μαθηματική ακρίβεια. Πάμε.

κατάληψη

Τη θλιμμένη διαπίστωση του τέλους του Δεκέμβρη ότι όλα σταμάτησαν επειδή οι εργατικές συλλογικότητες, με κύριο υπεύθυνο το ΚΚΕ, δεν προχώρησαν σε καταλήψεις εργοστασίων, τη διαδέχτηκε η αισιοδοξία απο τις καταλήψεων δημοσίων χώρων το 2009.
Μπορεί να μην κάναμε τις γιορτές εξεγερμένα, σε έναν εργοστασιακό χώρο, αφού το ΚΚΕ ούτε μια φορά δε θυμόμαστε να στήριξε αυτή την αυτονόητη πράξη αντίστασης στο κεφάλαιο, ευτυχώς χιλιάδες νέοι αναρχικοί και θεσμοί αστικοί φρόντισαν για την απελευθέρωση του χώρου: οι δημότες του Ζωγράφου με το info cafe, οι δημοσιογράφοι στο χώρο της ΕΣΗΕΑ, οι καλλιτέχνης στο χώρο της λυρικής σκηνής και άλλες χίλιες καταλήψεις ανθίζουν στη πόλη μας. Το πάθος κοινωνικών ομάδων να εντοπίσουν τους χώρους που θα στεγάσουν τις νέες τους πραγματικότητες, θορύβησε βέβαια την κεντρική εξουσία. Πλέον για να επισκεφτεί κάποιος το υποθηκοφυλάκιο και να ελέγξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς ενός χώρου, είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από δικηγόρο, ο υπάλληλος, κατόπιν εντολής, θα τους παρατηρεί από την κορφή ως τα νύχια καχύποπτα και θα ρωτά για τις προθέσεις τους. Ακόμα κι έτσι, οι χώροι βρίσκονται, η νέα ζωή της Αθήνας αποκτά το χώρο για να αναπτυχτεί. Ο έλεγχος τους, ο εκφοβισμός, τα όργανα καταστολής, δε μπορουν να εμποδίσουν αυτές τις την εξέλιξεις. Η επιθυμία είναι έντονη και μαζική για να μπορέσουν να την ελέγξουν. Η Αθήνα έχει γίνει πάλι ένα συμβολικό πεδίο μάχης. Με ασφαλίτικές μεθόδους ίσως βρίσκουν τρόπους να μάθουν που χτυπάμε, ίσως επιστρατεύουν τις δυνάμεις τους για να μας εμποδίσουν, ίσως να τους παραπλανήσουμε, ίσως να τους παραπλανώ μ’ αυτά που λέω, να τους στελνουμε εκεί που εμείς θέλουμε, ίσως πάλι με κάθε ειλικρίνεια να κοινοποιήσουμε την ακριβή μέρα ώρα και λεπτό που θα μπούμε σ’ ένα χώρο, ίσως η επόμενη κατάληψη αναγγελθεί και γίνει την ώρα μιας μαζικής εκδήλωσης ή ίσως με αντιπερισπασμό. Είμαστε τόσοι πολλοί, έχουμε τόσες επιλογές, η πόλη ολόκληρη είναι μαζί μας. Είναι δικιά μας η Αθήνα, και όχι των μίζερων αρχόντων της ή των κουρασμένων πια φρουρών της. Αυτοί έχουν πια χάσει κάθε δύναμη στα μάτια των ανθρώπων. Ο φόβος της ασφάλειας δεν μετριάζει τη δύναμη των φωνών μας για ελευθερία.
Αλλά μια κατάληψη για να έχει νόημα πρέπει να έρχεται σε σύγκρουση με την ίδια την χωροταξία. Να ανατρέπει την οργάνωση και τη λειτουργία του ίδιου του χώρου (και γιατί όχι, και του χρόνου). Δε μπορούν οι ομάδες να επιλέγουν χώρους που δε θα ενοχλούν, που δε θα προκαλούν τις αρχές, ελπίζοντας να περάσουν απαρατήρητες μέχρι να γίνουν ένα αποδεκτό τμήμα της κοσμικής ζωής της πόλης. Δε μπορούν οι καταληψίες να λένε μικροαστικά ότι επιθυμούν χώρους για δρώμενα καθαρούς και όμορφους, προσβάσιμους από τις οικογένειες με τα παιδία τους. Ή καταληψίες θα είμαστε ή μικροαστοί, αποφασίστε.
Όπως ακριβώς με την τέχνη, η κάθε κατάληψη είναι κοινωνική ερχόμενη σε αντίθεση με τη συγκεκριμένη κοινωνία που υπάρχει γύρω της, η αντικοινωνική της στάση είναι καθορισμένη άρνηση της καθορισμένης κοινωνικής οργάνωσης και λειτουργίας. Ακριβώς σ’ αυτές τις περιοχές που «δεν ενδείκνυνται» πρέπει να βρήσκονται οι χώροι. Σε περιοχές με μετανάστες και εργάτες, σε περιοχές επικίνδυνες ή εγκαταλελειμμένες που δεν υπάρχει άλλη κοινωνική δράση. Σε μέρη που οι αστοί δε πάνε ή σε μέρη που οι αστοί φιλάνε για τον εαυτό τους. Θα προκαλέσουμε και θα μας προκαλέσουν, και μόνο έτσι θα γίνει η ρήξη. Αν γίνει μια κατάληψη σε μια γωνιά της φωτεινής πλευράς της πόλης, στη βιτρίνα που κρύβει τη γενικευμένη έλλειψη δικαιοσύνης, και αν αυτή την κατάληψη τη χαιρετήσουν οι προοδευτικοί αστοί και φροντίσουν να ενταχθεί σε πλαίσια χρηματοδότησης και φαγοπότια, η επόμενη κοινωνική εξέγερση θα στραφεί λογικά και εναντίον της. Όσοι επιθυμούν να δημιουργήσουν συλλογικότητες στο όνομα του Δεκέμβρη, ας έχουν γνώμονα το γενικευμένο αίσθημα απελπισίας εκείνων των ημερών, και ας φροντίσουν να μην προτείνουν μια ακόμα ηλίθια συλλογικότητα που απλώς θα έχει το πρόθεμα αντί-, αλλά κάτι ριζικά νέο.

οι μικροί

Ξέχασαν κιόλας τα μικρά ανθρωπάκια πως είχαν χεστεί πάνω τους βλέποντας το πλήθος να ορθώνεται στο ύψος του, να χτυπάει τις τράπεζες που έστηναν νέο φαγοπότι, να μη δειλιάζει μπροστά στη βίαιη καταστολή. Δε θυμόνται οι μικροί που φώναζαν υστερικά ότι δήθεν κάηκε η μισή Αθήνα και ότι η πόλη έχει παραδοθεί στο χάος. Τώρα, όλοι αυτοί, μικροκαμωμένοι όσο κι ο Κούγιας, μας κάνουν τους καμπόσους, χρησιμοποιούν τις εφημερίδες για να ακουστούν οι αδύναμες στριγκλιές τους, για να δηλώσουν υπεράνω του συμβάντος.
Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα για δυο σημερινά κείμενα. Ο Σπύρος Βούγιας στο Βήμα και ο συνήθης ύποπτος Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στο κύριο άρθρο της ‘λείφω. Περιγράφοντας αυτό που ζουν σήμερα, που τα πράγματα δε δείχνουν να επανέρχονται σ’ αυτό που ήταν πριν, ο πρώτος μιλάει για κάτι φαντασιακό, για μια κουλτούρα εξέγερσης και ο δεύτερος για μια μόδα. Δε γνωρίζω αν τα κείμενα παραγγέλθηκαν μαζί ή αν γράφτηκαν από τον ίδιο, αλλά είναι πανομοιότυπα, και δυστυχώς δεν είναι τα μόνα.
Ο Βούγιας μιλάει πια για «επιτηδευμένο χάος», εκεί που πριν λίγες μέρες έτρεμε το πραγματικό χάος, και άλλοι διανοούμενοι ζητούσαν τη κατάργηση του πανεπιστημιακού θεσμού. Μιλάει για ένα διάλογο μ’ αυτή τη γενιά που δε μπορεί να γίνει γιατί οι νέοι δε το θέλουν. Προφανώς ο κύριος καθηγητής αγνοεί τον μεγαλύτερο φιλοσοφικό διάλογο των τελευταίων δεκαετιών που έγινε πάνω στο ζήτημα του διαλόγου και μ’ επίκεντρο τους Habermas-Lyotard, αλλιώς δεν θα ήταν τόσο απλοϊκά αφελής. Αυτός μεγαλοστέλεχος, με τους μισθούς του, τα βουλευτικά και τα ακαδημαϊκά του βολέματα. Ένας αποτυχημένος πολιτευτής με απεριόριστη πρόσβαση στα μέσα, και στα έξω, που οι σκοτεινοί μηχανισμοί ενός λαϊκίστικου και αντιδημοκρατικού κόμματος του έδωσαν τοπική και κεντρική εξουσία, που γέμισε τη Θεσσαλονίκη με τα θλιμμένα πόστερ του με ευκολοχώνευτα συνθήματα νοιώθει ανεπιθύμητος μες στους θεσμούς. Οι φοιτητές που θα φάνε στη μάπα όλους τους καθηγητές που κάποιο κόμμα τους έβαλε σ’ αυτή τη θέση για ν’ αναπαράγουν την άγνοιά τους, αυτά τα παιδία που ότι και να κάνουν είναι από χέρι χαμένα… χαμένα πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά, οικονομικά , σ’ αυτούς τους φοιτητές βρήκε ο πολιτευτής μας κάτι να προσάψει.«Κουλτούρα εξέγερσης που μόνο στο μυαλό και στη φαντασία βρίσκεται» ή όπως το λέει ο Τσαγκαρουσιάνος «ακτιβιστές του γλυκού νερού… πράξεις μηδέν…». Δεν ξέχασαν τον Δεκέμβρη, ούτε καν τις ταραχές και τις κινητοποιήσεις του Γενάρη, δεν είναι τόσο ξεχασιάρηδες όσο δείχνουν. Γιατί ότι έγινε προκάλεσε στους θεατές του ένα αίσθημα του υψηλού που είναι πιο ισχυρό απ’ το ξεχασιάρικο εγώ τους. Θέλουν όμως απελπισμένα να ξεχαστεί ότι έγινε, να μην επηρεάσει την κίνηση της τροχιάς των ισχυρών ζωών τους. Για ένα φαινόμενο που ήρθε 100% σε σύγκρουση με τους αστούς, ο Τσαγκαρουσιάνος ψάχνει τρόπο να μιλήσει για «αστικά συμπτώματα», ίσως φαντασιωνόμενος ότι το άθλιο ‘λείφω με τον μετά-ταξικό λόγο του, δεν είναι το πιο αστικό έντυπο που κυκλοφορεί. Όταν λέει με έντονη γραμματοσειρά ότι «πάνε πια οι μετανάστες. Τώρα της μόδας είναι τα Greek Riots», έσκυψε έστω και λίγο στο λόγο της εξέγερσης, προσπάθησε ν’ ακούσει όλες αυτές τις κραυγές απελπίσίας του νέου προλεταριάτου; Πως τολμά να διανέμεται δωρεά του συστήματος λέγοντας ότι ο λόγος της εξέγερσης απέκλεισε το λόγο για τους «μετανάστες», για τους «τζάνκι», για τους «άστεγους» και για τους «φυλακισμένους». Αυτοί οι λόγοι ήταν κυρίαρχοι το Δεκεμβρη και είναι περίεργο το ποιες ταραχές παρακολούθησε και έβγαλε τόσο λάθος συμπεράσματα. Τέλος, απέναντι σ’ αυτές τις «επιβολές από περιχαρακωμένες ομάδες» οι συγγραφείς συνηθίζουν να αναφέρονται στο δικό τους αυθεντικό αριστερό παρελθόν, με «αντιπαράθεση επιχειρημάτων σε αμφιθέατρα» και αγώνες για κοινωνικά ζητήματα. Χάρι σ’ αυτό το αριστερό παρελθόν κύλησαν τόσα λεφτά στα χέρια τους . Αυτό το παρελθόν τους έδωσε ένα μισθό, ίσως και δύο, άλλα τους πνίγει το άδικο τώρα που νοιώθουν πως το ξεπούλημα τους θα σταματήσει να τους ζει.
-Ας πούμε ότι είναι μόνο ένα λάιφσταϊλ ή ένα τελετουργικό. Να επιστρέψουμε στην αδρανή κίνηση του Νοέμβρη βρε παιδιά, να τον αφήσουμε αυτό το κακό κακό Δεκέμβρη πίσω μας. Ίσως και να σας δικαιώσουν κάποτε οι ιστορικοί αλλά προς το παρόν μην μας σηκώνετε απ’ τις καρέκλες μας.

"...oι δρόμοι της Ουτοπίας

είναι στρωμένοι με χρυσάφι..."