νομίζω ότι είδα έναν μπατσούλι

Δεν έχει να κάνει μόνο με τη γουρουνίλα που οι μπάτσοι θυμίζουν τον Πορκυ Πίγκ. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών τους εμφανίζουν σαν ήρωες στα παιδικά της Γουόρνερ. Ηλίθιοι και βαριεστημένοι πέφτουν οι ίδιοι στις παγίδες που στήνουν. Μόνο που δε γελάει κανείς με το γκαφατσίδικο τσαμπουκά τους. Ο κουκουλοφόρος Μπακς Μπάνυ πάντα κέρδιζε τη συμπάθειά μου.

παραστάσεις σε θολά τζάμια

Ο τραπεζοϋπάλληλος Βασίλης Παπαθεοδώρου (http://www.juvenilebooks.gr/) κυκλοφόρησε το 2007 το μυθιστόρημα «χνότα στο τζάμι». Γράφει για την ιστορία ενός παιδιού, του 19χρονου Αλεκ, που δολοφονήθηκε από τις Αρχές σε ένα αστυνομοκρατούμενο μέλλον. Φυσικά οι αρχές θάβουν το θέμα, αλλά κάποιοι συμμαθητές μάρτυρες διαδίδουν το μήνυμα στα σχολεία τους αφήνοντας μηνύματα στη πάχνη του τζαμιού. Η είδηση απλώνεται και η εξέγερση ξεσπά.
Τον Ιούλιο του 2007 η Παναγιώτα Φράσκου στον site των εκδόσεων μιλάει για «Ωραίες ιδέες, πρωτότυπες, αληθοφανείς και καλά στημένες… άνετα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη».
Πώς να έβλεπαν οι εκδότες τη μεταφορά του βιβλίου τους στη πραγματικότητα; Εξάλλου στο οπισθόφυλλο γράφουν ότι το βιβλίο είναι για παιδιά μεγαλύτερα από 15. Η κρατική πραγματικότητα δεν έβαλε τέτοια όρια.
Η δολοφονία του 15χρονου κάνει το βιβλίο μακάβρια προφητικό. Αλλά τέτοιες προφητείες δεν είναι υπερβατικές. Αντίθετα, σχετίζονται με μια εμμενή λειτουργία των τεχνουργημάτων να εντοπίζουν δυνητικούς κίνδυνους στο πραγματικό και να τους φωτίζουν αποτρέποντας τους. Εν τέλει οι Δεκέμβρηδες, όπως και μια επερχόμενη επανάσταση,ίσως να έρχονται με μαθηματική ακρίβεια.

ΑΑΑΑΑΡΓΚ!

Πολιτικό κόμμα σχημάτισαν στη Σουηδία οι οπαδοί του ελεύθερου «downloading» από το Internet. Το σουηδικό «Κόμμα των Πειρατών» αποφάσισε να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Ανάμεσα στους στόχους των μελών του νέου κόμματος είναι η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στην πληροφορία και ο περιορισμός των κανόνων. Το ψηφοδέλτιο του Κόμματος των Πειρατών θα έχει 20 υποψήφιους για το Ευρωκοινοβούλιο.«Εάν οι πολιτικοί θέλουν να εμποδίσουν την ανταλλαγή αρχείων μεταξύ των πολιτών, πρέπει να βελτιώνουν συνεχώς τα μέσα παρακολούθησης, καθώς όταν οι αρχές κλείνουν ένα site που επιτρέπει την ανταλλαγή αρχείων, κάποιο άλλο ξεπετάγεται στη θέση του» δήλωσε ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου Κρίστιαν Εγκστρομ.Οι Σουηδοί «Πειρατές» πιστεύουν πως η μάχη για την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία πρέπει να δοθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς από εκεί εκπορεύονται πλέον οι περισσότεροι νόμοι. Ωστόσο, το κόμμα διευκρινίζει πως δεν πρέπει να καταργηθούν όλοι οι κανόνες για τα δικαιώματα πάνω στα βιβλία, τη μουσική και τις ταινίες. Η διαχωριστική γραμμή, λένε, πρέπει να είναι η εμπορική και η μη εμπορική χρήση. Το Κόμμα των Πειρατών σκοπεύει να δράσει και στην πολιτική σκηνή της Σουηδίας, όπου ελπίζει να παίξει ρυθμιστικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης.

ΠΗΓΗ: http://www.inout.gr/showthread.php?t=36571

Διακήρυξη αρχών Κόμματος Πειρατών

Η νύχτα του πατερούλη, the resurrection

Θα μας χαλάσει τη Κυριακή το Κόμμα με τις μαλακίες του. Ψυχραιμία. Ούτε οι πρώτοι φασίστες είναι, ούτε οι τελευταίοι. Αλλά αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι ότι σήμερα, όπως τα τελευταία 30 χρόνια, αυτοί είναι οι σημαιοφόροι της αντίδρασης, ενάντια σε κάθε φωνή που καταγγέλλει το φασισμό, την ανελευθερία και την αδικία. Ο αλλόκοτος καπιταλισμός μας δεν έχει να φοβάται τίποτα όσο είναι εδώ.. ΤΟ ΚΟΜΜΑ.
Προς το παρόν το τζόκερ έκατσε στους φασίστες.

επερχόμενο κάλλος

“…Οι πιο μεγάλες προσδοκίες απλώνονται μπροστά μας κι εμείς βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να αναζητούμε τους τρόπους που θα μας παρασύρουν“

Από τις 8 το πρωί δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε στην κατάληψη του κτιρίου επί της πατησίων και σκαραμαγκά. Ξεκίνησαν οι δουλειές, στήθηκε μικροφωνική και η ανατρεπτική Κάρμεν τραγουδισμένη από την Μαρία Κάλας (που πολλοί ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε σ’ αυτό το κτίριο) αντήχησε στην πολύβουη Πατησίων. Αυτή την ώρα βρίσκεται στο κτίριο πολύς κόσμος που φαίνεται ότι θα πληθαίνει ώρα με την ώρα. Μπορείτε να έρθετε στο πανέμορφο κτίριο και να ατενίσετε την θάλασσα από την ταράτσα.

Η καινούργια κομμούνα της Πατησίων δηλώνει παρουσία. Δυνατή, νηφάλια και άθραυστη.

http://pat61.wordpress.com/

Δένδιας

«Η Ελληνική Δημοκρατία γιορτάζει την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.Η εξέγερση αυτή αποτελεί την κορυφαία στιγμή της αντιδικτατορικής προσπάθειας και συνιστά μνημείο συμπεριφοράς των Ελλήνων γενικά και της νεολαίας, ειδικότερα κατά την περίοδο της δικτατορίας.
Θα ήθελα να θυμίσω ότι η υπεράσπιση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος και άρα η υποχρέωση αντίστασης στη δικτατορία, δεν ήταν πολιτική επιλογή αλλά νομική υποχρέωση, όπως προβλεπόταν στο άρθρο 114 του καταληθέντος Συντάγματος, του γνωστού ως" ένα ένα τέσσερα" που έλεγε επί λέξει:"η τήρηση του παρόντος επαφίεται στον Πατριωτισμό των Ελλήνων".Πράξη Δημοκρατικού Πατριωτισμού λοιπόν αποτελούσε η εξέγερση κατά της δικτατορίας, όπως πράξη Δημοκρατικού Πατριωτισμού αποτελεί και σήμερα η ανάμνηση και ο γιορτασμός της.
Κέρκυρα 15/11/02
ΝΙΚΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ*

*Υπουργός δικαιοσύνης. Ετοιμάζει νομοσχέδιο, με το οποίο η χρήση της κουκούλας μετατρέπει απλά αδικήματα σε κακουργήματα, δηλαδή επιφέρει ποινές 5ετούς κάθειρξης. Στο ίδιο νομοσχέδιο επανέρχεται και ο χουντονόμος της περιύβρισης αρχής.
Δε θέλω να σας υβρίσω αρχή μου και αρχίδι μου αλλά δε συμφωνώ με τη νομική χαρντκορίλα σας. Δηλαδή αν διαπιστώνατε μια μέρα ότι είσαστε χουντικότερος της χούντας θα ήσασταν νομικά υποχρεωμένος να αυτοκτονήσετε. Μην καταφεύγουμε στις ακρότητες φιλε δημοκράτη. Ζωντανοί, και ξεδοντιασμένοι οι δικτάτορες αποτελείτε πάντα απίστευτο υλικό κωμωδίας. Τώρα αν πράγματι θέλατε να εφαρμόσετε το 114 , τη νομική σας υποχρέωση δηλαδή, και να πηγαίνατε στον αγύριστο δε θα σας εμποδίσουμε χαζούλι φασιστάκο, που μόνο η εξουσία σας νοιάζει, που γλύφατε τόσο όμορφα τον Καραμαλάκο στο πανεπιστήμιο για να σας δώσει τώρα και σας ένα κομματάκι εξουσίας.

Αφού οι αδερφοί Παλαοοκώστα αποκάλυψαν τη γελοία φατσούλα σου στα μίντια όλου του πλανήτη έχεις σκυλιάσει και μαστιγώνεις τα σύννεφα. Θα γελάγαμε με την αθλιότητα σου αλλά εκτός απο γελοίος είσαι πια και επικίνδυνος.

Καλημέρα κύριε κουκουλοφόρε

Μετά από χρόνια πήρε τηλέφωνο ο Παππούς μου, ο οποίος μάλιστα δε ξέρει να χρησιμοποιεί τη συσκευή. Είναι ο τελευταίος κάτοικος σε ένα απομονωμένο χωριό που κάποτε ήταν κλεφτοχώρι. Βρίσκεται πάνω απο 300 χιλιόμετρα μακριά και δε χάνει δελτίο ειδήσεων.
«Έλα ρε παιδί μου, τι κάνεις εκεί πάνω στην Αθήνα; Πρόσεχε γαμώ το φιτίλι σου. Μπίτι μη βγεις όξω και σε φάει κανάς κουκουλοφόρος»
«Που να βρεθεί ο κουκουλοφόρος ρε παππού;»
«Γεμάτος είναι ο τόπος. Να τους προσέχεις.»
Για τον Παππού, οι κουκουλοφόροι είναι μέρος της καθημερινότητας μου, κομμάτι του αστικού τοπίου. Τους συναντάς στα ψώνια, στο κινηματογράφο, στα ζαχαροπλαστεία και στις κούνιες.

Το σοβαρό είναι ότι στον αποκομμένο κόσμο του παππού μου φαίνεται να κατοικούν και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν εξουσία.
(ο πίνακας λέγεται "Bonjour Monsieur Courbet" είναι του Gustave Courbet, 1854. Oil on canvas 50 3/4 x 58 5/8 in. (129 x 149 cm) Musee Fabre, Montpellier)

εκτός νόμου (έχουμε πόλεμο... ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ)

Με νέο νόμο τίθενται εκτός νόμου όσοι κρύβουν το πρόσωπό τους, δηλαδή, οι βαριά τραυματίες και άτομα που φορούν μάσκα λόγο παραμόρφωσης, όσες έχουν αλλάξει πρόσωπο απο τα πολλά λίφτιγκ, όσοι έχουν βαφτεί τη σημαία της εθνικής, τα ματ με τα κράνη και τους αναπνευστήρες, όσοι φορούν μάσκα και αναπνευστήρα στη θάλασσα, οι κρανοφόροι μηχανόβιοι, οι βενετσιάνικες μάσκες, οι μασκοφόροι υπερήρωες, οι μπούργκες, οι χήρες και οι νύφες που καλύπτουν το προσωπό τους, ο άγιος βασίλης, ο τζόν ράμπο και όλοι οι λοκατζίδες, οι ινδιάνοι και οι ασφαλίτες.

Στη συνέχεια η κυβέρνηση στον αγώνα της να φέρει την κοινωνική ειρήνη θα καταργήσει τον χαρτοπόλεμο, τα μπαλόνια και τα κομφετι.

Κράτος από Αδιευκρίνιστες Συνθήκες

http://www.keli.gr/

"Η Κατερίνα μας έφυγε. Η Κατερίνα των πειθαρχείων, της απομόνωσης, των αγώνων. Η Κατερίνα φύλακας άγγελος για τις άλλες κρατούμενες. Η Κατερίνα, που πρώτη άρχισε το κύμα της ανυπακοής, που πρώτη αρνήθηκε να υποστεί το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας μέσα στις φυλακές. Η Κατερίνα Γκουλιώνη, ο άνθρωπός μας από την περίοδο της κινητοποίησης των κρατουμένων τον Νοέμβριο. Η Κατερίνα, γλυκιά και αντάρτισσα, ανυπάκουη μέχρι το τέλος. Βρέθηκε νεκρή μέσα στο πλοίο, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, κατά τη διάρκεια εκδικητικής μεταγωγής από τη Θήβα στην Κρήτη. Συγκρατούμενοί της καταγγέλλουν ότι η Κατερίνα βρέθηκε στις 6 το πρωί πισθάγκωνα δεμένη –το υπουργείο το αρνείται- και με αίματα στο πρόσωπό της. Οι ευθύνες του υπουργείου, σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλες. Για τις μεταγωγές και τον τρόπο που αυτές γίνονται, για την αδιαφορία των υπεύθυνων που μεταχειρίζονται το κρατούμενο σαν αντικείμενο...Αχ Κατερίνα δεν πρόλαβες να δεις να καταργείται το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας. Δεν θα πιούμε ποτέ ελεύθεροι ούζα κάτω από τον ζεστό ήλιο. Δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα το όνειρο να συνεδριάσουμε από κοινού στα γραφεία της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Αχ Κατερίνα δεν τα κατάφερες να απεγκλωβιστείς από όσα σε κυνήγαγαν, χρόνια τώρα. Όμως, Κατερίνα δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα μας συντροφεύει η φωνή σου, οι αγωνίες σου, η ευγένεια σου. Οι συγκρατούμενές σου και αυτή τη στιγμή είναι δίπλα σου. Και εμείς εδώ στην Πρωτοβουλία νιώθουμε οργή, αλλά και ακόμη πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι. Την Κυριακή Κατερίνα θα είμαστε έξω από τις φυλακές στη Θήβα. Για να υποκλιθούμε μπροστά σου. Για να τιμήσουμε την προσπάθειά σου, την ανθρωπιά σου, τις αδυναμίες σου, Κατερινάκι!Την Κυριακή, στις 10 το πρωί πούλμαν της Πρωτοβουλίας θα ξεκινήσει από το Πεδίο του Άρεως (Άγαλμα της Αθηνάς) για τις φυλακές της Θήβας. Καλούμε κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη, γυναίκες και άντρες, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας. "

εκ των ων ουκ άνευ

Μου λείπει τόσο το στέκι μου που έχω σταματήσει να πηγαίνω στο Πάντειο από τον Αυγουστο, όταν έμαθα ότι κλείνει. Σήμερα ονειρεύτηκα ότι ήταν στη θέση του. Είχαμε μαζευτεί μέσα και πίναμε ρακόμελα.
Σκέφτομαι τους χώρους που έχουν πραγματική αξία για κάποιον. Υπολογίζω με πόσους χώρους μπορείς να δεθείς. Σε πόσα μέρη μπορείς να γυρίσεις όταν φοβάσαι ότι ξεχνάς ποιος είσαι. Πόσα καταφύγια μπορείς να βρείς. Πως συμβιβαζόμαστε με τόσες απώλειες;

τίποτα

Θυμήσου τις έξι του Δεκέμβρη

Τη Δευτέρα συμπληρώνονται εκατό μέρες από τις έξι Δεκέμβρη, τη μέρα που η Ελληνική Αστυνομία δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πυροδότησε μια εξέγερση που παρακολούθησε για μέρες ολόκληρος ο πλανήτης. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη. Θυμήσου τις έξι Δεκέμβρη.

Θυμ

ήσου τ

ις έ

ξι Δεκέμ

βρη. Tις έξι Δεκέμβρη. Δεκέμβρη. Θυμήσου. Θυμ

Θυμήσου. Πόσα έγιναν από κείνη τη μέρα, πόσο άλλαξε ο κόσμος... πόσο εσύ άλλαξες. Ναι μωρό μου, μας κήρυξαν πόλεμο, οφείλουμε να πολεμήσουμε. Αλλά εμείς χωρίς τα όπλα, χωρίς τις συρράξεις και τις κατασκευασμένες αποδείξεις. Δε θα θρηνήσουμε αν φαγωθούνε μεταξύ τους, αλλά στο όνομα του Αλέξη εμείς δε θα πιάσουμε όπλο. Η δημιουργική βία δεν αφήνει να τρέξει αίμα (ο έμπορος της Βενετίας δεν είναι της δίκης μας πάστας). Είμαστε ο κόσμος της δημιουργίας που πνίγεται αγάπη μου, και έχουμε το μυαλό και τα αρχίδια να ξαναπάρουμε τον κόσμο στα χέρια μας. Δεν ονειροπολώ λατρεία μου. Πραγματιστής είμαι... απλώς θυμήσου την έκτη του Δεκέμβρη.

http://rs301.rapidshare.com/files/174169550/Tragoudia_gia_ton_Aleksi.rar

Ο ήρωας μου, Μιχαήλ Δεκλερής.

Δυστυχώς, τα προβλήματα του περιβάλλοντος, χρόνο με το χρόνο θα γίνονται όλο και πιο έντονα, όλο και πιο ζωτικά. Ανάμεσα στην αδιαφορία του παρελθόντος και τους μουτζαχεντίν που θα γεννήσει η επιτακτικότατα του ζητήματος στο μέλλον (τους αναμένουμε με χαρά τους βαρβάρους) πρέπει να βρεθούν οι αναγκαίες άμεσες δράσεις και να γίνει όσο είναι καιρός μια αποτίμηση των ζητημάτων αυτών με ψυχραιμία και σοβαρότητα. Γι’ αυτό του το έργο, το θεωρητικό και πρακτικό, στις επόμενες γενιές η αναγνώριση της προσωπικότητας του Μιχαήλ Δεκλερή θα έρθει σαν φυσικό φαινόμενο (δυστυχώς τότε θα μας προκαλεί εκείνη την απέχθεια της παγιωμένης ιστορικής κατασκευής που προκαλεί αυτές της μέρες η ψηφοφορία του Σκάι για τον σημαντικότερο Έλληνα).
Στα όσα θα ειπωθούν γι’ αυτή τη περίεργη περίπτωση, που έρχεται από το μέλλον θα ήθελα να ρίξω από τώρα λίγο φως. Γιατί ο Δεκλερής ήταν για μένα, από τα φοιτητικά μου χρόνια, ένα ηρωικό πρότυπο, κάποιος που ενώ συγκέντρωνε τα πυρά όλων των εξουσιαστικών μηχανισμών, παραμένει άγνωστος γιατί αρνούνται να αναφερθούν σ’ αυτόν και να κάνουν γνωστή την ύπαρξη του. Ο Δεκλερής υπήρξε κάποιος που βρέθηκε σε μια υψηλή θέση εξουσίας και κατάφερε να στρέψει ολόκληρο το σύστημα εναντίον του και να αναθεωρηθεί το ίδιο το σύνταγμα της χώρας προκειμένου να αντιμετωπιστεί η περίπτωση του. Απλώς και μόνο επειδή έμενε πιστός στις αρχές του. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που θαύμασα ένα άτομο τόσο θεσμικό:
Αξιοσέβαστο μέλος της μεγαλοαστικής κοινότητας και των ακαδημαϊκών κύκλων, σπούδασε νομικά και κοινωνικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Αθήνας, Λονδίνου και Yale των Η.Π.Α. Έγινε μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας από το 1958 μέχρι το 1999. Το έργο του γίνεται, με μια έννοια επαναστατικό όταν αναλαμβάνει τη προεδρία του Ε΄ τμήματος του ΣτΕ, και συγκέντρωσε την ανώτατη αρμοδιότητα για όλα τα ζητήματα του περιβάλλοντος. Σιγά σιγά με τις αποφάσεις του χτύπησε τη γενικευμένη τσιμεντοποίηση της χώρας. Γρήγορα παγιοποίησε μια πρωτοποριακή νομολογία σ’ αυτά τα θέματα μέσα από την πιστή εφαρμογή των συνταγματικών αρχών με τις οποίες συγκρούονταν όλοι οι σχετικοί νόμοι. Μέσα από τη συνταγματική του ερμηνεία διαμόρφωσε ένα δίκαιο βιώσιμου ανάπτυξης που προστάτευσε και προστατεύει το φυσικό περιβάλλον χωρίς συμβιβασμούς.
Δε περιορίστηκε σ’ αυτό το έργο στο συμβούλιο της επικρατείας, μέσα από οργανισμούς, επιτροπές, πανεπιστήμια και από όπου μπορούσε πάλεψε για τις αρχές του. Εγινε γνωστός ως ο πράσινος δικαστής και προκάλεσε τόσο μίσος στη κεντρική εξουσία που σε κάθε συνταγματική αναθεώρηση προσπαθούσαν να του αφαιρέσουν την ανώτατη αρμοδιότητα για θέματα περιβάλλοντος, ειδικά όταν προέκυψαν οι ολυμπιακές υποχρεώσεις τσιμεντοποίησης της αττικής. Τελικά με τη τελευταία αναθεώρηση το πέτυχαν. Το άρθρο 24 για την προστασία των δασών σχεδόν καταργήθηκε και το 5ο τμήμα, όπως και κανένα άλλο, δε βγάζει πια τελεσίδικη απόφαση για τίποτα αν δε συμφωνεί η πολιτικά ελεγχόμενη ολομέλεια. Αλλά έτσι κι αλλιώς ο Δεκλερής είχε αποχωρήσει από την προεδρία του 5ου τμήματος, το οποίο όμως τηρεί ακόμα στο ακέραιο τη νομολογία του και η πολιτική του κληρονομιά βαραίνει τις αποφάσεις τόσο της ολομέλειας όσο και ολόκληρου του κράτους θέλω να ελπίζω. Αν ο κρατικός μηχανισμός της χώρας, που είναι σήμερα πλήρως απονομιμοποιημένος, επιθυμεί να διατηρίσει κάποιο ρόλο μετά την κρίση και να κερδίσει λίγο σεβασμό, θα όφειλε να διαφοροποιήσει πλήρως το προφίλ του και να αναδείξει τον Δεκλερή στην ανώτατο πολιτιακό αξίωμα.

http://www.openmag.gr/?p=939
http://naftilos.blogspot.com/2008/09/blog-post_8485.html

Ως προς το σημερινό δημοσίευμα του κυρίου Πρετεντέρη ότι οι κρίσεις που κάνει η δικαστική εξουσία οφείλουν να είναι καθαρά νομικές, δηλαδή να εφαρμόζουν το νόμο χωρίς να σκέφτονται και ότι οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να παίρνονται μάλλον μόνο από αυτούς που χρηματοδοτούν τα ολοκληρωτικά του παραληρήματα, η ιστορία ίσως συγκρατήσει την ύπαρξη του ως εξέχουσα περίπτωση κοινωνικού μίσους και ανορθολογικής προπαγάνδας.

right for the wrong reason? or just... super stupid scientific shits?

"Studies show that administering the death penalty is even more expensive than keeping someone in prison for life. The intensive jury selection, trials and appeals required in capital cases can take over a decade and run up a huge tab for the state. Death row, where prisoners facing execution are kept in separate cells under intense observation, is also immensely
costly. A recent study by the Urban Institute, a think-tank, estimates that the death penalty cost Maryland’s taxpayers $186m between 1978 and 1999. According to the report, a case resulting in a death sentence cost $3m, almost $2m more than when the death penalty was not sought. In an age of austerity, every million dollars counts. Proponents of the abolition bills describe the death penalty as an expensive programme with few benefits."

The Economist 14/3/09

Πόσο πάει τελικά το κεφάλι; Για πόσα αξίζει να αφήσεις κάποιον να ζήσει και ίσως... για πόσα θα τον σκότωνες; Μια λογική που βλέπει το χρήμα σα κάτι πραγματικά χρήσιμο και τις ανθρώπινες ζωές σαν ένα απλό ανταλλάξιμο πράμα. Σας αρέσει αυτό το επίπεδο της επιστημονικής έρευνας στην Αμερική; Σας αρέσουν τα μεγάλα αμερικάνικα έντυπα; Σας αρέσει ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα στην αμερική; Σας αρέσει ο τρόπος που σκέφτονται; Θα θέλατε η χώρα μας να ήταν σαν την Αμερική και η ζωή σας να άξιζε επιτέλους κάτι; Οχι πολλά... ίσως ένα πιάτο τη μέρα, ίσως μια σφαίρα και δυό μέτρα γης.

Κορκονέας Νο.2

Ακόμα πιο υστερική η κατάσταση στα σημερινά πρωινάδικα που ασχολούνται αποκλειστικά με το θέμα της ληστείας. Τα ανακοινωθέντα όντως όπως προβλέψαμε χθες αλλάζουν το περιστατικό όλο και περισσότερο, αποσιωπούν, τροποποιούν, φοβίζουν. Οι δημοσιογράφοι βάζουν το περίστροφο στα χέρια των μπάτσων και δείχνουν τους στόχους. Ένας δημοσιογράφος κάνει συνέχεια κουπεπε ρωτώντας τους γύρω του «τι εθνικότητα ήταν ο ληστής, τι εθνικότητα ήταν ο ληστής, τι εθνικότητα…». Αυτό που δε λένε… «Ο μπάτσος προκάλεσε τη συμπλοκή, ο μπάτσος σκότωσε». Ο συγκεκριμένος μπάτσος δε διαφέρει από τον Κορκωνέα, βγάζει το μπιστόλι και σκοτώνει. Οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι είναι εξίσου ένοχοι.

Θα το ξαναπώ και σήμερα, ότι η ληστεία στη παρούσα συγκυρία δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι αποτελεί μια καταδικαστέα πράξη, ή ακόμα περισσότερο μια ληστεία είναι απαράδεχτο να λήγει με τον φόνο του ληστή και το χειροκρότημα των φονιάδων μπάτσων. Μια υπεράσπιση της ληστείας (όχι του φόνου που δεν έκανε), δε θα μίλαγε για ελευθερία αλλά για δικαιοσύνη. Όπως ο νομικός πολιτισμός συνήθιζε να ζητάει την αθώωση για κλοπές μικρών ποσών (...πχ 300 ευρώ), στη παρούσα συγκυρία, θα έκρινε το πλιάτσικο στις τράπεζες δίκαιο και επιβεβλημένο. athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/koinwniki_listeia.doc

http://halastor.blogspot.com/2008/02/blog-post_2793.html

Κλέφτες και Αστυνόμοι;

Άκουγα τους δημοσιογράφους να καλούν τους δεσμοφύλακες να σκοτώνουν όποιο προσπαθεί να αποδράσει και προσπαθούσα να το ξεχάσω. Έλεγα, ηλίθιοι είναι και παρασύρονται, δεν θα έχει συνέχεια η δίψα για αίμα.
Αλλά πριν καμιά βδομάδα έκανα ζάπινγκ χαράματα και ακούω για τη περιγραφή μιας ληστείας, στη Νίκαια νομίζω. Η ρεπόρτερ είπε ότι ένας «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» ακολούθησε τον δράστη για μια μεγάλη απόσταση. Όλα είχαν τελειώσει αλλά τότε του φώναξε ότι αν δε σταματήσει θα τον πυροβολήσει. Βρίσκονταν κι δύο μπροστά από ένα σχολείο. Ο ληστής γυρίζοντας είδε ότι τον σημάδευαν και καλύφθηκε, πυροβόλησε, ο αστυνόμος σκοτώθηκε και έτσι διέφυγε.
Οι παρουσιαστές άρχισαν να λένε ότι η χώρα έχει παραδοθεί στο χάος, αλλά να που υπάρχουν κάποιοι ήρωες, που κάνουν τη δουλειά τους με αυτοθυσία. Ότι δυστυχώς ο φονιάς ληστής έφυγε ζωντανός. Ότι τόλμησε και απάντησε στους πυροβολισμούς του αστυνομικού αγνοώντας ότι βρίσκονταν μπροστά σε παιδιά. Προφανώς έλεγαν ότι ο ληστής όφειλε να περιμένει να τον σκοτώσει ο «αστυνομικός εκτός υπηρεσίας». Έχοντας γνωστούς στην αστυνομία γνωρίζω ότι «Αστυνομικός εκτός υπηρεσίας» μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Αργότερα νεότερο ρεπορτάζ έλεγε ότι «δυστυχώς» ο αστυνομικός δε κατάφερε να πυροβολήσει με το όπλο του, ενώ μπορούσε να τους σκοτώσει όσο απομακρύνονταν. Πραγματικά κρίμα που δε τους σκότωσε νωρίτερα. Ομως τίποτα δεν θα είχε γίνει αν ο αστυνομικός, αρκετά χιλιόμετρα από τον "τόπο του εγκλήματος", και μάλιστα μπροστά σε ένα σχολείο δεν είχε απειλήσει και ανοίξει πυρ.
Ας μην αφήνουμε το μανιχαϊσμό μας να συσκοτίζει απλές λογικές αρχές όπως η αιτιότητα και κεντρικούς πυλώνες του κοινωνικού συμβολαίου όπως και η ιερότητα της κάθε ζωής.
Το θέμα δεν τέλειωσε εκεί, χθες έγινε πάλι ένα ανάλογο περιστατικό. Ληστής αφού βγήκε από κατάστημα κινητών συνάντησε το προτεταμένο όπλο και πάλι «αστυνομικού εκτός υπηρεσίας». Θα είχαν όλα τελειώσει αλλά ο μπάτσος αυτός προκάλεσε συμπλοκή για να πάρει πίσω τα 300 ευρώ. Στη συμπλοκή κατάφερε ο ίδιος να σκοτώσει μια κοπέλα και να τραυματίσει σοβαρά τον ληστή. Βέβαια αυτό τα μμε θα το αποσιωπήσουν αν δε καταφέρουμε να το αλλάξουν. Τα μμε τον ανακηρύξαν κι αυτόν σε ήρωα. Η αστυνομία από ανακοίνωση σε ανακοίνωση, όπως κάθε φόρα, τροποποιεί τα γεγονότα για να αθωώσει τους δικούς της. Για να παρουσιάσει μια πραγματικότητα με σαφή όρια καλών και κακών. Για να παγιώσει το τι είναι καλό και τι είναι κακό με το δικό της σύστημα αξιών. Με το πλιάτσικό που συνεχίζουν να κάνουν οι τραπεζίτες σταματήσαμε και πάλι να ασχολούμαστε. Όποιος μπαίνει μπροστά στη κίνηση των μηχανισμών της αγοράς δεν του αξίζει πια να ζει. Η αγορά παράγει και πάλι αξίες. Έτσι θα ξεπεράσουν κι αυτή η κρίση... ξεπλενοντάς τη με αίμα.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4505479
http://new.enet.gr/?i=news.el.home&id=25330
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=259009
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=80181

Γιατί εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι;

Όταν βρέθηκα μπροστά στην απίστευτη ασχήμια αυτού του αγάλματος, πραγματικά το λάτρεψα και απόρησα με την απόπειρα κατεδάφισης του.. Τοποθετήθηκε στη Σόφια το 1981 για να γιορτάσει τα 1300 χρόνια Βουλγαρικής Ιστορίας. Οι επίσημοι πρέπει να ένιωσαν βαθιά προσβεβλημένοι από αυτό που προβάλει ως η φυσική ιστορία μιας αρχέγονης αγριότητας με την οποία η ποπ κουλτούρα επέμεινε να συμβολίζει το κράτος.

Ίσως, σκέφτομαι, αντί να κάνουν οι σύντροφοι του Περισσού οικονομικές εξορμήσεις, θα μπορούσαν να μετατρέψουν το σπίτι του λαού σε τζουράσικ παρκ, σε ένα θεματικό πάρκο που να συρρέουν οι λαοί της Ευρώπης να δουν τους τελευταίους σταλινικούς, φυσικά έναντι εισιτηρίου. Διαβάστε τις θέσεις του συνεδρίου του κόμματος για τα αίτια της πτώσης του "υπαρκτού σοσιαλισμού" (απο τις οποίες απουσιάζουν αναφορές στην ελευθερία, στον ολοκληρωτισμό και τις δολοφονίες) και θα νιώσετε δικαιωμένοι που βγάλατε με απόλυτη πλειοψηφία την Αλέκα Παπαρήγα νάμπερ ουάν φάσιστ οφ δε γίαρ.

"...then the terrorists win"

Το βήμα σήμερα παρουσίασε μια επίσημη λίστα με τους επόμενους στόχους τρομοκρατών... Τι απέγινε η παλιά αρχή «δε συζητάμε με τρομοκράτες»; Εκεί που κατηγορούσαν το Φιντανίδη που δημοσίευε τις προκυρήξεις τους, τώρα συνεργάζονται με τη τρομοκρατία; Από πότε η τρομοκρατία έγινε ισότιμος συνομιλητής, προβλέψιμος παίχτης στα παιχνίδια της εξουσίας. Από πότε ο τύπος φοβίζει τον κόσμο δημοσιεύοντας λίστες με άτομα που θα σκοτώσει ο εχθρός και από πότε γνωρίζει τις κινήσεις του εχθρού; Γιατί οι τρομοκράτες να τα βάλουν με τον Κουρή και τον Κακαουνάκη και με διάφορους άλλους αστείους; Αποτελεί απλώς πρόταση δράσης, είναι υπόδειξη, μην είναι τέλος διαρροή απο τις ίδιες τις γιάφκες, πληροφόρηση ότι ξέρουμε τους στόχους τους. Δε ξέρω, είναι δύσκολο να πω που τελειώνει η γιάφκα και που αρχίζει η ασφάλεια. Γιατί να γίνει αυτή η δημοσίευση από το παιδί της ΑΣΕΤ, τον κύριο Χατζιδη. Γιατί επιτρέπουν να δημοσιεύει ανταποκρίσεις τρόμου απ' όλη την επικράτεια, γράφοντας κείμενα όπως το ακόλουθο... «το αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας που καλύπτει απ΄ άκρου εις άκρον τη χώρα λαμβάνει πλέον επικίνδυνες διαστάσεις για τον κοινωνικό ιστό της χώρας... Η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.) έχει περιέλθει σε πλήρη ανυποληψία και οι πολίτες βρίσκονται σε πλήρη απόγνωση. Κανείς πλέον δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.... Όλοι εναντίον όλων, σε μια εμφύλια σύρραξη, σε μια έκρηξη οργής, μίσους και βιαιότητας. Είναι στιγμές που η ελληνική κοινωνία δίνει την εντύπωση ότι πολιορκείται από μαφιόζικες συμμορίες, ότι βρίσκεται υπό την ομηρεία εγκληματικών συμμοριών που δρουν ανεξέλεγκτα... Την ίδια στιγμή οι φυλακές της χώρας έχουν περάσει στα χέρια «σκληρών» κρατουμένων, οι οποίοι σε αγαστή συνεργασία με επίορκους δεσμοφύλακες καθορίζουν όχι μόνο τις τύχες των κρατουμένων αλλά και τους συσχετισμούς δυνάμεων των εγκληματικών συμμοριών».
Γιατί οι αρχές να δώσουν μια τέτοια ηλίθια λίστα; Για να προκαλέσουν συμπάθεια για κάποιους; Για να δημιουργήσουν ήρωες; Γιατί η λίστα με τα θύματα είναι τόσο ηλίθια; Κοίταζα για ώρα το άρθρο με ειλικρινή απορία. Κυρίως με βασάνιζε το ερώτημα: τρομοκράτης δεν είναι αυτός που δημιουργεί αίσθημα τρόμου στην κοινωνία προκειμένου να εξυπηρετήσει άλλους σκοπούς; Δε θα αντιδράσουν οι κρατικές αρχές στα αλλεπάλληλα τρομοκρατικά χτυπήματα του κυρίου Χατζίδη;
βλ. Σε κατάσταση πολιορκίας η ελληνική κοινωνία , Οι 82 πιθανοί στόχοι της τρομοκρατίας

«Κινητροποίηση του σχολειού» Αρούλης

Αυτή ήταν η έκφραση του υπουργού παιδείας ανοίγοντας το νέο διάλογο για τη παιδεία. Αριστερά του η Διαμαντοπούλου με τις εγκληματικές της δηλώσεις για τη παιδεία και δεξιά του ο κοινωνικά επικίνδυνος Γεωργιάδης, προφανώς θα ήταν και πάλι παρόντες εκπρόσωποι της εκκλησίας και του ΣΕΒ.

Σε λίγο ξεκινάει και ένα σόου επί του θέματος και ο Μπαμπινιώτης, αυτός ο περίεργος αστέρας, που έκανε καριέρα με το να αρνείται τις κοινωνικές τροποποιήσεις της γλώσσας ως εξ ορισμού λανθασμένες. Ο καθηγητής που βλέποντας ένα σύνθημα που τον βρίζει το μόνο που επισημαίνει είναι τυχόν ορθογραφικά λάθη σ' αυτό.

Αυτή είναι η συμμορία που θέλει να αποσαρθρώσει τις παιδαγωγικές δομές της χώρας. Αυτοί που δεν έχουν ιδέα από παιδεία, ούτε από στοχασμό, ούτε από καλλιέργεια. Στο φινάλε δεν έχουν ιδέα ούτε από τη γλώσσα, ούτε καν από τη πραγματικότητα. Οι νόμοι τους και η πολιτική τους είναι εκ των προτέρων μια γελοιότητα.
Ως προς τη νέα μεταλλαγμένη ΠΟΣΔΕΠ, το ζήτημα δεν είναι μόνο η συμφωνία ή διαφωνία με τον παραλογισμό των πολιτικών αρχών, όσο το να καταφέρει να αρθρώσει τα επιχειρήματα και να αντιστρέψει τις καταστροφικές εξελίξεις. Ήδη η συγκροτητική τους αρχή, «τα μαθήματα δε πρέπει να σταματάνε», είναι εξολοκλήρου λανθασμένη και το αποδεικνύουν καθημερινά με τον παραληρηματικό λόγο τους τα αμερικάνικα πανεπιστήμια.
Οι κινητοποιήσεις και ο δρόμος είναι το καλύτερο σχολείο, η σύγκρουση σ’ αυτή τη πολεμική εποχή κοιλοπονά τις συνειδήσεις «που θα κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα, όχι τόσο μιας κοινωνικής συμφιλίωσης και ενός "περασμένα ξεχασμένα", όσο του ότι για τις ζωές μας η φρίκη δε θα έχει το τελευταίο λόγο».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=258539

Σεβασμός προς το Ληστή

Ισως να υπάρχει και μια ιστορική γραμμή που να συνδέει πράξεις ηρωικές πνευμάτων ελεύθερων, και ίσως ένα κλαδί της να είναι αυτή η κοινή ιστορία της κλεφτουριάς και της ληστείας. Μια σύνδεση βέβαια που δεν έχει να κάνει με τον κατασκευαστή της επίσημης ιστορίας μας, τον Παπαρρηγόπουλο. Έχει όμως παραδόξως να κάνει με τον γιό του, τον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο (1843-1873), αναρχικό, ποιητή και αυτόχειρα:
*το κείμενο έχει τίτλο σκέψεις ενός ληστού (1861), και τα αποσπασμάτα που επέλεξα δεν καλύπτουν το σύνολο των απόψεων του συγραφέα*
...Τι είναι κοινωνία; σωρός κακοηθείας και ραδιουργείας , άθροισμα φθόνου και μίσους εκμαγείον δαιμόνων. Εάν Δε τις εξετάση καλώς και απαθές βλέμμα την κοινωνίαν και τα άτομα αυτή, θέλει ιδεί ότι εις μεν την κοινωνίαν σύμπασαν δεν υπάρχει αρετή... Αλλ’ εγώ είμαι ληστής λέγουσιν οι έννομοι, είμαι κακούργος. Πόσοι εντός της κοινωνίας βασανίζουσι τους ανθρώπους, εκδύωσιν αυτούς, υποσκελίζουσι τους αγαθούς, κακοί αυτοί, και στερούσι πολλών οικογενειών τον άρτον! Και εν τούτοις ζώσιν εντός της κοινωνίας κολακευόμενοι, τιμώνενοι, θαυμαζόμενοι... Ληστής κακούργος! Οι πλούσιοι τους τρέμουσιν οι πτωχοι τους τιμώσι τις του καταφρονέι; ο νόμος; όχι διότι δεν τους ετιμώρει.Καθήκον μέγα επεβλήθη εφ’ ημάς να τιμωρώμεν τους πλουσίους τους διαφεύγοντας το βλέμμα του νόμου να χύνωμεν το αίμα αυτών ομείως, διότι το ερρόφησαν απ΄άλλων. Διατί προσπαθούσι να μας εξολοθρεύωσιν; Άρχοντες των ορέων επιβάλομεν φόρον εις τους διερχομένους εκείθε, καθώς και σες οι εν τη κοινωνία επιβάλλετε χίλιους φόρους διατί μας υβρίζετε; Ο νόμος δεν έπρεπε να προσπαθή να κατατετρέχη ημάς πριν φέρει τα βλέμματα αυτού τόσον μακράν έπρεπε πρώτον να παρατηρήση τους πέριξ αυτού αληθώς κακούργους. Πλην διατί δεν το κάμνει; διότι ημείς φονεύομεν αναφανδόν, εκείνοι δε λάθρα, διότι εμείς εις μίαν στιγμήν απαλλάττομεν τον άνθρωπον του βαρέως της ζωής φορτίου εκείνοι βραδέως και απαθώς ροφώσιν το αίμα των θυμάτων των, διότι ημείς καλλούμεθα λησταί, εκείνη ευγένει, πεπολιτισμένοι, αγαθοί , και ενάρετοι ανθρώποι.Η Δε κοινωνία πριν καταρασθή ημάς, έπρεπε πρώτον φέρουσα τα βλέμματά της ει τους κόπους αυτής να ίδη τα’ αποτελέσματα π’ αυτή παρήγαγε και παράγει... Οι νόμοι εσχηματίσθησαν δια να καταπιέζωσι τους πτώχους, τους άνευ προστάτων, τους αδύνάτους. Σπανίως ο νόμος προστατεύει τον ασθενή, αλλοι εντός της κοινωνίας τοιούτοι είναι πολλοί κι ισχυροί εκτός αυτής και κατοπατούσι των τους ηδίκασε... Δεν είμεθα ήμεις τιμιώτεροι υμών αφού διατηρούμεν τους νόμους ούς έχομεν; δεν είμεθα μυριάκις γενναιότεροι, μυριάκις ανώτεροι υμών αφού δεν έχομεν ανάγκην προστατών; Δεν είμεθα ημείς άνθρωποι τω όντι αφ’ ου δεν είμεθα ουδενός δούλοι!Ερπετά! Τολμάτε ν’ αποσκορακίζητε ημάς τους αετούς... Δεν είμεθα ημείς σκληροί, ως μας νομιζέτε, είς την φωνήν του δυστυχούς δακρύομεν, εις την φωνήν του πένητος ελεούμεν και βοηθούμεν τον αδύνατον. Ανοικτίρμονες είσθε σεις και κακούργοι.Το έλεος και η συμπάθεια δεν καταβιβάζουσι την ανδρειάν του ανθρώπου, κ ως φρονούσι τινες, αλλ’ η έλλιψις αυτών είναι ένδειξις ψυχής διεφθαρμένης και χαμερπούς.Είς την κοινωνίαν υπάρχουσι λησταί νόμιμοι λισταί- τοκογλύφοι, λησταί- εμπόροι, λισταί- χρυσοχόοι, λησταί- ενάρτοι, λησταί – ευσεβείς και πλήθος άλλων... Αλλ’ όλοι αι ληστείαι εκείνου του είδους καθιερώθησαν υφ’ όλων των εθνών και ουδείς τολμά να εκφέρη κατ’ αυτών γνώμην διότι εκλαμβάνεται εχθρός της κοινωνίας... Αποκαλείτε ημάς κακούργους, αλλά τι είναι εκείνοι, οίτινες τα ιερώτερα του ανθρώπου αισθήματα εμπαίζουσι και εμπορεύονται; εκείνοι οίτινες υποκρινόμενοι τους ευσεβείς και θρήσκους ληστεύουσι τους ανθρώπους; είναι τέρατα της φύσεως, είναι αληθινοί κακούργοι, είναι εκτρώματα της εκτρωματικής κοινωνίας.Πλην τα σκέψεις ταύτας δεν τα κάμνουσιν οι εντός της κοινωνίας, ευ ζην μόνον ποθούσι και αδιαφορούσι δια τα μέσα της αποκτήσεως... Δι΄ημάς όμως είναι αδιάφορον, ας μας κατατρέχωσι, το μόνον Δε παράπονον είναι το εξής. Έπρεπεν η κοινωνία ήτις θεωρεί ημάς γαγραίνας αυτής, αντί ν’ αποκόψη αυτάς αφού σχηματισθώσι να προσπαθήση μάλλον να εμποδίση την γένεσίν των, εάν είμεθα γαγγραιναι της κοινωνίας δεν πταίομεν ημείς, πταίει αυτή ήτις εμποδίζει τους κακούς οίτινες μας σχημαατίζουσι... Διατρέχομεν τον δέκατον έννατον αιώνα, ον άπαντες φρονούσι πεπολιτισμένον φέροντες ως απόδειξιν την πρόοδον των επιστημών και την περιστολήν των κακουργημάτων, ο άνθρωπος την σήμερον, λέγουσι, και ηθικώς ανεπτύχθη και υλικώς εκέρδισεν, η βάρβαρος εποχή παρήλθε καθ’ ην οι άνθρωποι εκυλίοντο είς τον βόρβορον της αμαθείας και της κακοηθείας... σήμερον είναι σοφοί, χρηστοί και ενάρετοι!Ημείς, οι λησταί, μη παραδεχόμενοι την κοινήν απάτην θα καταδείξωμεν την πλάνην των φρονούντων ταύτα, ουχί επιθυμούντες να κοινοτομήσωμεν, αλλά χαριζόμενοι εις την αλήθειαν. Εάν ο πολιτισμός συνίσταται εις την εξωτερικήν επίδιξιν ευγενών τρόπων, εις την επίπλαστον γλυκύτητα του χαρακτήρος, εις την μαλθακήν των ανθρώπων ζωήν, εις το άσεμνον του βίου και το γελοίον της ενδυμασίας, τότε παρά πάντα άλλον ο αιών ούτος είναι πεπολιτισμένος. Αλλ’ εάν η εξευγένισις της ψυχής, η αγαθότης των φρονημάτων, η χρηστότης ηθών και εν γένει η αρετή συνίστησιν αυτόν, τότε ευρισκόμεθα πολύ μακράν του πολιτισμού. Όθεν, επειδή υπάρχει ψευδής τις έννοια αυτού, νομίζουσι ότι ο νυν αιών είναι από κεφαλής μέχρι ποδών πεπολιτισμένος ενώ πραγματικώς ο αιών ούτος είναι χείρων του πρώτου μετά τον Αδάμ αιώνος... Πεπολιτισμένος αιών καλείται εκείνος, καθ’όν οι δέκα δεν τρέφονται εκ των αγώνων χίλιων καθ’ ον η ικανότης απολύτως εκτιμάται, καθ’ ον οι άνθρωποι πάντες από περάτων μέχρι περάτων της γης γενήσονται μία ποίμνη, και εις ποιμήν ο Θεός και τα άτομα. Και τοιούτος μεν ο πεπολιτισμένος αιών... μισούμεν και αποστρεφόμεθα την κοινωνίαν δίοτι αυτή είναι δίγμα την σμικρότητος του ανθρώπου, διότι εξαφανίζει την ατομικότητά του, το εγώ, διότι ο άνθρωπος δεν ζη ειμή δι’ αυτήν, μη έχων ούτε θέλησιν ούτε ελευθερίαν.Όστις αποτελεί μέρος μιας κοινωνίας, ενός κράτους, είναι δούλος- διότι δεν ανήκει εις αυτόν, ανήκει εις το έθνος... Τα ζώα δεν περιορίζονται υπό των νόμων ουδέ υπάρχει εις αυτά δια πάσαν πράξιν ην εκλαμβάνει κακήν, και εν τούτοις τις πράττει περισσότερα εγκλήματα ο άνθρωπος ή τα ζώα; είδετε λύκον να φονεύση λύκον τοσούτον συχνά ως άνθρωπος άνθρωπον;... διατί μας πέμετε εις την λαιμητόμον; τις σας έδωκε το δικαίωμα τούτο; ο νόμος; αλλ’ αν ο νόμος δίδει το δικαίωμα του παρανομείν όστις τον παραβαίνει καλείται ενάρετος. Ημάς τιμωρείτε ως φονεύοντας φονεύοντες ημάς- και δεν είναι απίθανον αύριον να παρουσιασθή έτερος νόμος λέγων, ο μεν φονεύς τιμωρείται φονευόμενος , ο Δε κλέπτης κλεπτόμενος. Ιδού νόμοι!Ο ληστής είναι εχθρός της κοινωνίας- μη καταδεχθείς να υποδουλώση την ατομικότητά του, και υποκύψη υπό την κοινωνίαν, ήρε την κεφαλήν του υπέρ τον βόρβορον και, ως υψιπετής αετός φέρει τα βήματά του εκεί όπου δεν μολύνεται η γη υπό της κοινωνίας. Είναι δακεκηρυγμένω πολέμω φόνοι εισί νόμιμοι, επομένως ουδέν πράττει ο ληστής υπερασπιζόμενος την ατομικότητά του. Είναι λοιπόν άξιος τιμωρίας;Ο νόμος συλλαμβάνων αυτόν δεν τον τιμωρεί διότι έπταισε αλλά διότι εκηρύχθη εχθρός της ώστε ουχί χάριν του δικαίου, αλλ’ εκδικήσεως μάλλον χάριν τον πέμπει εις τας αιωνίους μονάς. Μη καυχάσθε λοιπόν δια τους νόμους υμών διότι οικτροί τη αληθεία.Σεις υπερασπιζόμενοι την νομιζομένην ελευθερίαν υμών χύνετε τοσούτον αίμα και ημείς οίτινες είμεθα όντως ελεύθεροι πρέπει να γινώμεθα δούλοι προς χάριν σας; πρέπει να σταυρώσωμεν τας χείρας ημών ίνα γίνωμεν έρμαια της θελησεώς σας; Δεν πρέπει να πολεμήσωμεν, ν’ αντικρούσουμεν, και να φονεύσωμεν ή να φονευθώμεν; Μη τον ληστήν απατάσθε.Ότι πράττει ο ληστής το πράττει εξ ανάγκης και τοσούτω μάλλον πρέπει να θαυμάζηται η γενναιοφροσύνη του, όσον περισσότερους έχει εχθρούς. Έχει Δε την κοινωνίαν πάσαν, τον κόσμον πάντα. Επί των αποτόμων όμως ορέων εις α κατοικεί συνήθως, καθίσταται ισχυρός, και αντί να σμικρύνηται, ως νομίζετε σεις, απομακρυνόμενος της κοινώνιας, μεγαλύνεται και κραταιούται- έχει σύμμαχον τον κεραυνόν , την βροντήν, τας βροχάς και τους βράχους, έχει σύμμαχον τον φόβον, την πλεονεξίαν και τους τοιούτους θεούς οίτινες εισδύοντες εις τας ψυχάς των κατατρεχόντων αυτούς τας εξασθενεί. Της κοινωνίας το βαρύν ζυγόν γνωρίσαντες και την αθλιότητα του κοινωνικού βίου φρονούντες, εφέραμεν τα βήματα ημών προς τα μέρη ένθα δεν απαντάται συχνά άνθρωπος. Έχει μόχθους η ζωή ημών και κινδύνους και θλίψεις αλλ’ έχει και τέρψεις και ηδονάς αγνάς και καθαράς, φέρει τον νου προς το τέλειον και ύψιστον ον, και διδάσκουσα την σμικρότητα του ανθρώπου, δικνύει συγχρόνως, ότιν ούτος έχη αξίαν τινά την έχει διότι εγένετο κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του θεού. Το απέραντον βιβλίον της φύσεως το περιέχον τοσαύτα και τηλικαύτα βασίλεια, είναι το αληθές βιβλίον, είναι η αληθής και μεγάλη επιστήμη διηνεκώς προσφερόμενη προς ημάς, η επιστήμη αυτή είναι υψηλή και τερπνή συνάμα, διδάσκει μεν αφ’ενός ενσπείρει δεν αφ’ ετέρου γενναία και υψηλά φρονήματα. Η επιστήμη αύτη δεν φθείρει την υγέιαν ουδέ τον νουν’ αλλ’ ενδυναμώνει αυτόν το βιβλίον τούτο εν και αμετάβλητον, άναρχον και ατελέυτητον- δεν μεταβάλεται αναλόγων των ιδιοτροπιών εκάστου επιστήμονος... Η ποίησις η υψηλή αύτη επιστήμη η συγγεννωμένη και μη αποκτωμένη είναι έμφυτος εις ημάς, διότι ζώμεν ήδη μεταξύ της ποιήσεως... Μυστήριον είναι ο Θεός, μυστήριον είναι η πλάσις του κόσμου, η πλάσις του ανθρώπου, μυστήριον είναι ο άνθρωπος αυτός, εάν κατανοήσωμεν πάσας αυτού τας ιδιότητας, καταργούμεν μίαν των θεμελιωδών αυτού ιδιοτήτων, το άναρχον, το ατελεύτητον, διότι ταύτα δεν κατανοούνται ενόσω η ψυχή εν τω σώματι υπάρχει- εάν δ’ επίσης ο μυστηριώδης πέπλος της κτίσεως του κόσμου αποσύρθη, ο άνθρωπος θέλει παύσει ων άνθρωπος, ως γνωρίζων πράγματα υπεράνθρωπα. Ο άνθρωπος Δε αυτός εν τη γη διατελών είναι μυστήριον μέγα και ακατανόητον. Πως δια της κοινωνίας προσπαθήτε να καταστρέψητε το μυστηριώδες τούτο; πως δια της φιλοσοφίας και της ιατρικής εξηγείται, επινοούντες πράγματα τα οποία ούτε σεις οι ίδιοι εννοείτε... Ο κύριος ημών επί του σταυρού ευρισκόμενος συγχωρεί τον ληστήν γνωρίζων ότι οι τελώναι και φαρισαίοι είναι χειρότεροι αυτού, ο Δε άνθρωπος τον αθώον φονεύει... Που ζήτε σεις; μεταξύ των έργων των χειρών σας, μεταξύ των οίκων, των λεωφόρων, των πλατειών και των κτιρίων- που ζώμεν ημείς; μεταξύ των έργων του Θεού. των βράχων, των κοιλάδων, των φαράγγων, των δασών. Τις έχει καλλητέρους συντρόφους, ο έχων τα έργα των ανθρώπων ή τα έργα του Θεού; κρίνατε.Τι είσθε σεις; άνθρωποι πεπολιτσιμένοι, δηλαδή άνθρωποι αποβαλόντες την φυσικήν υμών κατάστασιν, διαστρέψαντες την φύσιν ημών, καταπνίξαντες τα γενναία αισθήματα, πεικαλυφθέντες ψευδείς τρόπους, διαπλασθέντες ουχί ως εξήλθετε εκ των χειρών του Θεού, αλλ’ όπως σας εσύμφερε. Τι είμεθα ημείς; άνθρωποι ζώντες εν τω μέσω της φύσεως, δατηρούντες την παλαίγονον κατάστασιν ημών, μη αναπλάσαντες εαυτούς, αλλ’ εμμείναντες εις την φύσιν... Τι σεις; άνρθωποι του δέκατου εννάτου μ. χ αιώνος, τι δ’ ημείς; της πρώτης μετά την γένεσιν εκατοναετήριδος.
http://www.poiein.gr/archives/217/index.html

λίγο πριν το Δεκέμβρη

Φωτογραφίες των δρόμων λίγο πρίν το Δεκέμβρη.

Ο παιδικός φίλος ανέβασε όλη την ομορφιά της Αθήνας στο Ιντερνετ και την έκανε απο εδώ. Τον Δεκέμβρη τον κάναμε να ζηλέψει που μας άφησε. Τώρα, ζηλεύουμε εμείς, που δε μπορούμε να μοιραστούμε τις ουτοπικές του κατασκευές. Μόνο μια ζηλευτή πίστη στην ουτοπία σε αφήνει να δουλεύεις ανέμελα στο ύπόγειο μαγειρείο ενός ξενοδοχείου ενός μακρινού λιμάνιου.

http://picasaweb.google.com/view.from.r.e

the unforgiven (or... hell on earth)

στοv Γιάννη και τον Βασίλη

«Όποιος αναλαμβάνει μια βδελυρή πράξη, πρέπει να φαντάζεται πως την έχει ήδη εκπληρώσει. Πρέπει να επιβάλλει στον εαυτό του ένα μέλλον τόσο αμετάκλητο όσο το παρελθόν».

Μπόρχες

Στο περί του Πολέμου ο Κλάουσβιτς ασκεί κριτική στην κυρίαρχη την εποχή του έννοια της «στρατιωτικής ιδιοφυίας».
Τονίζει το αστάθμητο, και πολύπλοκο των συνθηκών του πολέμου ασκόντας κριτική στη μηχανική εκτέλεση ενός λεπτομερή πολεμικού σχεδιασμού.
Τα προσόντα που απαιτεί... ιδιοφυία, σθένος και ρώμη, καθώς και δύο παράγωγα αυτών: το βλέμμα και την αποφασιστικότητα.
το πρώτο, το coup d’ oeil, είναι η στιγμιαία συμπερίληψη (Zusammenfassung): “Η σχεδόν ενστικτώδης ικανότητα να διακρίνεις μέσα στην ομίχλη του πολέμου τι συμβαίνει και τι είναι απαραίτητο να γίνει, μια διορατικότητα για τα ουσιώδη που καθιστούν ένα στρατιωτικό διοικητή ικανό να διαλέξει το σωστό τρόπο ενέργειας χωρίς σχεδόν δεύτερη σκέψη, και ασφαλώς χωρίς τη λεπτομερή εξέταση της πολύπλοκης διαδικασίας των υπολογισμών των δυνατοτήτων και πιθανοτήτων, που θα παρέλυαν τη τελική κρίση ενός κοινού πνεύματος”.
Αυτή η απόφαση, μέσα στην αυθαιρεσία και τα προβλήματα, όσο λάθος κι αν είναι, δεν πρέπει να αμφισβητηθει, παρότι η αποτιμηση της είναι μια αριθμητική πτωμάτων. Η στρατιωτικές εντολές πρέπει να έχουν τόση αποφασιστικότητα «ως εάν» να ηταν υπερβατικές. Έτσι ο στρατιωτικός χρειάζεται κάτι από την ιερότητα του κλήρου, ίσως γι’ αυτό και ο Kant να θεωρούσε ότι οι στρατηγοί δημιουργούν το συναίσθημα του υψηλού.

Η αρχή και το τέλος της αστυνομίας

Στο Γρηγόρη, τον ευγενή δάσκαλο

Κάθε διακυβέρνηση συγκροτείται και λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, δε μπορούμε να τη παρατηρούμε σαν να υπήρχε πάντα ή σαν να σχετίζεται μόνο με αφηρημένες ιδέες. Η αστυνομία, ως θεσμός, δεν υπήρχε πάντα, και προφανώς κάποια στιγμή θα σταματήσει να υπάρχει.
Την εποχή του Μακιαβέλι, για κάποιους λόγους, η εξουσία προβληματοποιείται και το κοινωνικό πρωτοσυγκροτείται σε μια Ευρώπη που ήταν μέχρι τότε πλήρως αδιάφορη για τον γενικό πληθυσμό, που το μόνο που ένοιαζε τους ισχυρούς της ήταν τα εξωτερικά σύνορα. Αυτός ο πληθυσμός που υπήρχε μόνο σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης άρχισε να ελέγχεται μέσα από δυνάμεις διατήρησης της ευημερίας. Αυτές οι δυνάμεις μας λέει ο Φουκώ, ονομάζονταν τότε "δυνάμεις της αστυνομίας", μάλιστα ο αγαπητός στην Ελλάδα Μπεκαρία είχε ένα μάθημα πολιτικής οικονομίας της Αστυνομίας. Έτσι, οι ισχυροί ενδιαφέρονται για το πληθυσμό και επιτρέπουν τη διαμόρφωση μιας σειράς διαχειριστικών «λόγων» στους οποίους ο πληθυσμός βρίσκεται στο κέντρο, αναγνωρίζεται ως υπαρκτός πέραν των εισπρακτικών αρχών. Οι μηχανισμοί αυτοί που γεννιούνται αναλαμβάνουν τη διευθέτηση, την εναρμόνιση και τον συντονισμό της δράσης. Οι μάζες ενορχηστρώνονται.
Οι επιστήμες αυτές της αστυνομίας, όπως διδάσκονται στα πανεπιστήμια, συγκροτούνται στο κρατικό μόρφωμα και επιβάλλονται στους πληθυσμούς είναι οι ακόλουθες:
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ
ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Αυτές οι τρεις πρακτικές είναι αλληλοεξαρτώμενες και αναγκαίες για τον «αστυνομικό» έλεγχο του γενικού πληθυσμού. Η άλλη όψη της πρωταρχικής επισώρευσης και η επιβεβαίωση ότι τα όρια του τι συγκροτεί συλλογική βία δεν είναι τόσο στενά όσο εμφανίζονται.
Η αστυνομία όπως τη ξέρουμε εμφανίζεται μαζί με τη μαζικοποίηση των φυλακών και γύρω απ’ αυτές. Γρήγορα όμως ο απόλυτος άρχοντας χρησιμοποιεί το γοητευτικό αυτό παιχνίδι για τον έλεγχο όλο και περισσοτέρων πράξεων με σκοπό τον πλήρη έλεγχο και την απόλυτη πειθαρχία. Πως θα διατηρηθεί λοιπόν αυτός ο επικερδής μηχανισμός χωρίς το έγκλημα, το οποίο καθίσταται αναγκαίο, και χωρίς το αίσθημα του φόβου που κάνει αυτό το χοντροκομμένο σώμα ανεκτό στο γενικότερο πληθυσμό.

πω πω... καλούδια!

https://onebigtorrent.org/ is a new place for sharing material that deals with or is relevant to issues of social justice, progressive and radical politics, independent media, ecology. We run a local bittorrent tracker (which we encourage uploaders to use), and we also host torrents from other trackers, as well as ed2K and Magnet links.There cannot be a formal definition of what content we deem appropriate for upload. If the concepts above don't suit you, browse the index -- you'll get the idea quickly. We typically remove obscure stuff dealing with UFOs, mind-control, secret societies, Black Helicopters and what have you. The net is full of this bs anyway.

Γιατί γαμώτο τόσο καιρό δε με είχε ενημερώσει κανένας γι' αυτό το θησαυρό;

Όλα μόνος μου πρέπει να τα βρίσκω;

Αν δε το ξέρατε ούτε εσείς, καλα κατεβάσματα.

Και κοιτάξτε και το http://www.greylodge.org

ε και προφανώς το http://www.black-tracker.gr

ε και αυτό http://www.progressivetorrents.com

Αγία Τριας

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων΄
Φως εκ φωτός Θεόν αληθινόν, εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπίσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα και ταφέντα.
Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς.
Και ανελθόντα εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.
Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.
Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον,το ζωοποιόν,το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον,το λαλήσαν διά των Προφητών.
Εις μίαν αγίαν, καθολικήν, και αποστολικήν Εκκλησίαν.
Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.
Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών.
Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Αμήν.

ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΣΤΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΤΑΞΗ.

the big crash RELOADED

Ο αρχηγός της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της εποχής Σημίτη μας είχε πει κάποτε (1997) σ’ ένα αμφιθέατρο διδάσκοντας Οικονομική Πολιτική:
«κατάρρευση της οικονομίας… μη φανταστείτε τώρα… σχήμα λόγου είναι. Τι θα πει να καταρρεύσει η οικονομία; Πως γίνεται να καταρρεύσει ολόκληρη η οικονομία; Και τι θα είναι μια οικονομία που έχει καταρρεύσει. Είναι τα ακραία όρια στα μαθηματικά μοντέλα αυτά Αφήστε τα. Η πραγματική οικονομία δε καταρρέει ποτέ, δεν υπάρχει τρόπος να καταρρεύσει».
Surprise μαλάκα. Καλά, αυτοί είναι αλαζόνες και ηλίθιοι, ο λαός τι τους φταίει;

ΥΓ: και η Maya μου μου λέει ότι αυτά είναι βλακείες, και πως γίνεται να λέμε αφελώς να πληρώσουν για τη κρίση μόνο αυτοί που φταίνε –οι καπιταλιστές-, ότι αυτό δε γίνεται αφού δεν έχουν πια χρήματα. Η απάντηση: Να τους πάρουμε τις επιχειρήσεις, να πάρουμε πίσω όλα αυτά που μας πήραν και σκοπεύουν να μας παίρνουν και στο μέλλον… τις ζωές μας.

50 με 60 χρόνια κοντεύουμε μ’ αυτές τις δύο οικογένειες. Φτάνει πια με τους μαλάκες.

Ειλικρινή χαρακτήρισε τη σημερινή συνάντηση της με τον πρωθυπουργό η Παπαρήγα, αλλά και ο Αλαβάνος χαρακτήρισε τη δική του, ουσιαστική. Η πρόωρα γερασμένη χώρα, έχει μετατρέψει τη ζωή της σε ένα θλιβερό καρναβάλι, με κεντρικές πομπώδεις συναντήσεις τις οποίες παρακολουθούμε ξεροσταλιάζοντας με τους πουλημένους ρεπόρτερ στα πεζοδρόμια. Κατά τ’ άλλα έχω χρόνια να παρακολουθήσω μια ειλικρινή και ουσιαστική πολιτική συζήτηση.
Ως προς τις 6 θέσεις του πρωθυπουργού, το ότι είναι χωρισμένες και αριθμημένες δε σημαίνει ότι ξεφεύγουν από την αοριστία ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού. Και εκτός από αόριστες είναι ηλίθιες, πρόχειρες, με μια λέξη: (την ίδια λέξη πάλι:) επικίνδυνες. Το ζήτημα είναι ότι του απαντούν και τον κρατούν στο παιχνίδι. Το ότι συνεχίζει να φαίνεται ότι συνομιλεί με την κοινωνία. Ότι μπαίνουν στη διαδικασία οι πολιτικές δυνάμεις να ασχολούνται με τα επικοινωνιακά κόλπα μιας αποτυχημένης και πλήρως απονομιμοποιημένης κυβέρνησης. Προσωπικά δεν έχω τις αντοχές και δε βλέπω το νόημα να ασχολούμαι μαζί τους. Η πολιτική ανάλυση, μιας και έχει το φετίχ με τη κομματική κλεισούρα, ας ασχοληθεί και λίγο με τον επόμενο κίνδυνο, το φιλικός πρίγκιπα με τα σπασμένα ελληνικά που υποδίεται και αυτός με επιτυχία εδώ και δεκαετίες το ρόλο του χάους. Οι νεοφιλελεύθερες εμμονές του και η πλήρης έλλειψη πολιτικής ραχοκοκαλιάς θα είναι ο νέος πάτος πολιτικής κοροϊδίας. Η αποβλακωμένοι πολιτικοί μας αναλυτές ας δούν επιτέλους τον εκβιασμό που κρύβεται πίσω απο τα πολιτικά ερωτήματα με τις έτοιμες απαντήσεις.

50 με 60 χρόνια κοντεύουμε μ’ αυτές τις δύο οικογένειες. Φτάνει πια με τους μαλάκες.

στα Διάφανα Κρίνα

ο πιο φρέσκος κόκκος

Συνθήματα & Επιγραφές No2

ON TIME

Συνθήματα & Επιγραφές No1

homage to Chester Brown

Να σταματήσουμε την έκθεση «σώματα» στο Γκάζι

Ή αλλιώς... και πάλι για το χρέος της Αντιγόνης

Η είδηση στο τύπο:
Μια έκθεση διαφορετική από τις άλλες, που προσφέρει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να παρατηρήσουν από κοντά το σκελετικό, αναπαραγωγικό, αναπνευστικό, μυϊκό, κυκλοφορικό, καθώς και άλλα συστήματα του ανθρώπινου σώματος, εγκαινιάστηκε προχθές στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Γκάζι). Το κοινό, με έντονη διάθεση για εξερεύνηση, ξεναγήθηκε στην ανατομία και στις λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος μέσα από δείγματα σωμάτων διατηρημένων με μια επαναστατική τεχνική η οποία ονομάζεται πολυμερής συντήρηση: ο ανθρώπινος ιστός διατηρείται μόνιμα χάρη στη χρήση υγρής σιλικόνης η οποία, ύστερα από ειδικές επεξεργασίες, στερεοποιείται. Η έκθεση με τίτλο «Βodies» θα φιλοξενείται στην Τεχνόπολη ως τις 10 Μαΐου. Στην Αθήνα παρουσιάζονται 217 εκθέματα, 17 ολόκληρα σώματα και 200 όργανα από τα εργαστήρια του Ιατρικού Πανεπιστημίου Dalian Ρlastination της Κίνας.
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=254141

Η απάντηση:
Σε ποιους ανήκουν αυτά τα παραμορφωμένα πτώματα που τα παρουσιάζουν μπροστά μας σαν απλά πράγματα; Γιατί ο δήμαρχος, οι φορείς, οι καλιτεχνικές στήλες των εφημερίδων μας καλούν να δούμε γδαρμένους πολιτικούς κρατούμενους να κρατάνε ρακέτες; Θα επιτρέψουμε σ’ αυτή τη φρίκη να περάσει και από την Αθήνα; Για να μη γίνει η τέχνη άλλοθι του φασισμού και της χυδαιότητας, οι καλλιτέχνες της απελευθερωμένης Λυρικής Σκηνής συνεδριάζουν για το θέμα τη Τετάρτη στις 7 στο Αμφιθέατρο Γκίνη στο Πολυτεχνείο.
Για να υπογραφές μέσω διαδικτύου στο:
http://mysite.verizon.net/vzexqyla/anti-bodies-virtual-picket-line/id4.html

Foucault:
Βιοπολιτική: Η μορφή πολιτικής στην οποία, "η φυσική ζωή έχει αρχίσει να εγκλίεται στούς μηχανισμούς και τους υπολογισμούς της κρατικής εξουσίας"

Agamben
"Η μοντέρνα πολιτική δεν είναι τόσο ο εγκλεισμός της ζωής στην πόλη, καθεαυτός παλαιότατος, ούτε απλά ότι η ζωή ως τέτοια γίνεται ένα διακεκριμένο αντικείμενο υπολογισμών και προβλέψεων της κρατικής εξουσίας. Πιο αποφασιστικό είναι πρόπάντων ότι, συγχρόνως με τη διαδικασία κατα την οποία η εξαίρεση γίνεται παντού ο κανόνας, ο χώρος της γυμνής ζωής, τοποθετημένος αρχικά στο περιθώριο της τάξης, φτάνει βαθμιαία να ταυτιστεί με τον πολιτικό χώρο και εσωκλεισμός και αποκλεισμός, εσωτερικό και εξωτερικό, βίος και ζωή, δίκαιο και γεγονός, είσέρχονται σε μιά ζώνη μη αναγώγιμής δυσδιακριτότητας"

Όταν ο Λεονάρντο Νταβίντσι σε μια σκοτεινή εποχή έκανε ανατομικά σχέδια το έκανε ερευνώντας και φέρνοντας μια φωτισμένη εποχή στην οποία δε θα μπορούσε να φανταστεί προφανώς ότι θα τον χρησιμοποιούσαν κάποιοι νομιμοποιητικά σε ένα τσίρκο φρίκης ανώνυμων πτωμάτων για χοντρά πορτοφόλια. Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς που χώθηκε μέσα σε κόκκαλα ζώων και τα καθάριζε τραγουδώντας μοιρολόγια μπροστά σ’ ένα έκπληκτο κοινό ήθελε κάτι να πει που δεν είναι καθόλου τυχαίο ως προς τα αναγκαία μέσα που χρησιμοποίησε. Η μοντέρνα τέχνη οφείλει σ’ ένα βαθμό να φτάνει στα όρια αυτή την ιδιόρρυθμη ελευθερία που της δίνουν και να μας σοκάρει, να μας προκαλεί, να μας φέρνει αναγούλα για την φρίκη που συγκαλύπτει η κοινωνική ανελευθερία. Η αρχή δεν μπορεί πάρα να είναι η ελευθερία της τέχνης (όπως και της έκφρασης εν γένει), σε ένα εικονικό επίπεδο μπορείς να είσαι όσο μακάβριος απαιτεί το επιχείρημα σου, το κριτήριο της βαρβαρότητας βρίσκεται στη κοινωνική λειτουργία που επιτελεί το έργο. Παράδειγμα: Το Σάλο του Παζολίνι, αποτυπώνει τις φρικτές παραστάσεις του Μαρκησίου ντε Σαντ, θέλοντας να μεταφέρει την καταγγελία του Σαντ για το μηχανιστικό πρότυπο της εποχής του στη ναζιστική φρίκη. Το αριστουργηματικό αποτέλεσμα δικαιώνει τον καλλιτεχνικό χαρακτήρα του έργου. Λοιπόν, πριν λίγα χρόνια διέρρευσαν φωτογραφίες από τις φυλακές του Ιράκ (Αμπουγκράι) με βασανιστήρια στους αιχμαλώτους. Οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι νεαροί πεζοναύτες για σαδιστική διασκέδαση ήταν συμπτωματικά πανομοιότυπες με σκηνές της ταινίας του Παζολίνι. Αυτές οι φωτογραφίες, δικαίωσαν ακόμα μια φορά την ταινία, όσο για τους βασανιστές φωτογράφους γνώρισαν τη παγκόσμια κατακραυγή. Σκεφτείτε τώρα το ενδεχόμενο αυτές οι φωτογραφίες να παρουσιάζονταν στο δήμαρχο μας ως καλλιτεχνικές και αυτός να αποφάσιζε να τις εκθέσει. Νομίζω ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα.
Μας παρουσιάζουν πτώματα χωρίς ταυτότητα. Γυμνά από πρόσωπο και παρελθόν. Τα βλέπουμε να κρατάνε ρακέτες και μπαστούνια του γκολφ και δε ξέρουμε αν πρόκειται για τους θλιμμένους ήρωες του Σολζενίτσκιν που υπέφεραν για τις πολιτικές τους ιδέες και πέθαναν από εξάντληση σ’ ένα από τα σύγχρονα κινέζικα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι λακωνικές δηλώσεις των υπευθύνων της έκθεσης δε μας βοηθούν να καταλάβουμε πως αγόρασαν αυτά τα πτώματα, αν και πόσοι συναίνεσαν, και με ποιες διαδικασίες συναίνεσης. Πως επιτρέπουν οι αρχές των χωρών που έχουν σαφείς νόμους για το σεβασμό των νεκρών ένα τέτοιο θίασο φρίκης; Δεν με κάνουν θρησκευτικές προκαταλήψεις για τους νεκρούς να συντάσσομαι ενάντια στην έκθεση αλλά το ότι αυτή αποτελεί μια κρίσιμη διαλεκτική στιγμή στο ζήτημα της ελευθερίας της τέχνης, της επιστήμης και της έκφρασης εν γένει. Η τέχνη, που, παρά τις προκηρύξεις για το αντίθετο, δεν είναι νεκρή, οφείλει να υποβάλλεται σε αυτοέλεγχο, όχι για να συμφωνήσει με την επιβαλλόμενη εικόνα του κόσμου, στην οποία οφείλει να εναντιώνεται, αλλά στο να μη καταλήξει κομμάτι αυτού του φρικτού κόσμου. Η ίδιοι οι καλλιτέχνες δε μπορούν να επιτρέπουν αυτή η προσωρινή ελευθερία να γίνεται μια αισθητική θρίλερ που υπόσχεται ψυχαγωγία, ούτε να λειτουργεί ως άλλοθι του απανθρωπισμού του ανθρώπου, της μείωσης των αντανακλαστικών ως προς το τι μπορεί να υποστεί ο άνθρωπος. Αφού η κοινωνία υποφέρει τη χώνεψη αυτού του κρέατος, με τη πρώτη αφορμή θα στραφεί και ενάντια στις πραγματικές καλλιτεχνικές και κοινωνικές αξιώσεις για ελευθερία.
Σε ένα επίπεδο αναπαράστασης η έκθεση δημιουργεί κοινωνική ανοχή σε τέτοιες πραγματικότητες. Σ’ ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι ή σ’ ένα έργο τέχνης είναι σαφές ότι πρόκειται για κάτι εικονικό, άρα δεν σε κάνει να ανέχεσαι π.χ. ένα φόνο, αλλά σου δείχνει πως είναι, αντίθετα με όσα υποστηρίζουν συντηρητικές φωνές το αποτέλεσμα είναι να σε ευαισθητοποιεί. Εδώ όμως, που είναι όλα πέρα για πέρα πραγματικά, το κοινό εκπαιδεύεται να θεωρεί δεδομένες τις εικόνες πτωμάτων. Να εκλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα ως κάτι αναλώσιμο, χρηστικό, να απομακρύνεται από το σώμα που ο μοντερνισμός παλεύει να αποκαταστήσει και να ξαναβρίσκει μέσα από τη μεταμοντέρνα αλλοίωση καταφύγιο και πάλι σε φανταστικές υπερβατικότητες. Τα τεμαχισμένα παιδιά στο σχολείο που βομβάρδισε το Ισραήλ, η σκέψη του τι θα γινόταν αν η χειροβομβίδα πριν τρις μέρες είχε πέσει μέσα στο στέκι μεταναστών είναι οι οριακές παραστάσεις που οφείλουν να μας αγανακτούν και να μας κάνουν να αντιδρούμε. Ότι μας συμφιλιώνει με τη φρίκη, είναι εχθρικό στην κοινωνική μας συγκρότηση και επικίνδυνο.
Μάθαμε στο σχολείο να εκτιμάμε τον αγώνα του Πάτροκλου για το πτώμα του Αχιλλέα, μάθαμε να αγαπάμε την Αντιγόνη που επέλεξε να πάει κόντρα στον νόμο για να θάψει τον αδερφό της. Ας λυτρώσουμε αυτά τα σώματα, ας επιτρέψουμε στο ανθρώπινο σώμα να πεθάνει κανονικά. Κόντρα στον εξουσιαστικό παραλογισμό, ας τους προσφέρουμε μια ανθρώπινη και αξέχαστη κηδεία.

http://en.wikipedia.org/wiki/BODIES..._The_Exhibition
http://www.bodiestheexhibition.com/bodies.html
http://www.bodiesinathens.gr/gr/index-text.php
http://english.ucdavis.edu/people/directory/hlhsu/02%20Hsu_Lincoln.pdf
http://ventetta.blogspot.com/2009/02/bodies.html
http://www.lifo.gr/blogs/u2334/15008
http://mysite.verizon.net/vzexqyla/anti-bodies-virtual-picket-line/id4.html ΄
http://morristsai.com/2008/02/abcs-2020-to-air-investigative.html
http://travel.nytimes.com/2006/08/08/business/worldbusiness/08bodies.html
http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=5637687

Πορεία για την επίθεση στο Στέκι Μεταναστών

Πορεία για την επίθεση στο Στέκι Μεταναστών.
05/03/2009 18:00 Προπύλαια - Αθήνα

να σπάσουμε τη σιωπή
να μην το αφήσουμε να περάσει έτσι

entasifm.org indy diktio



Ως προς το χτύπημα συγχωρέστε μου κάποιες ακόμα σκέψεις…
…αυτό που προσωπικά δεν περίμενα, δεν ήταν η κλιμάκωση του εκφοβισμού και της κρατικής καταστολής, αυτή ήταν αναμενόμενη. Βέβαια η ένταση ήταν απίστευτη, αλλά οριακά έχω τη διεστραμμένη φαντασία να τους έχω ικανούς ακόμα και για ένα τέτοιο χτύπημα. Αυτό που με εξέπληξε πραγματικά ήταν η σιωπή, και εκεί νομίζω ότι πρώτα πρέπει να εστιάσουμε.
Η σιωπή μας διδάσκει πώς λειτουργεί το σύστημα, προϊδεάζει για τα χειρότερα που θα φέρει αυτή η ανοχή, αλλά κυρίως επανανοηματοδοτεί και δικαιώνει την εξέγερση του Δεκέμβρη. Αν το Σάββατο στις έξι του Δεκέμβρη, είχαμε μείνει σπίτια μας, τη Κυριακή τα μέσα δε θα λέγαν κουβέντα για τη κρατική βία, τα λίγα αστυνομικά δελτία θα κατασκεύαζαν μια άλλη πραγματικότητα παραποιώντας τα πρόσωπα και τα γεγονότα, όπως προσπάθησαν να κάνουν απ’ την αρχή. Ο Κορκωνέας τώρα θα ήταν ελεύθερος, το περιστατικό θα καταγραφόταν ως μεμονωμένο, ας το ψάχναμε περισσότερο θα ακούγαμε μόνο άθλιες φήμες για το παρελθόν του αμούστακου παιδιού … όλοι θα δέχονταν ότι ήταν «θέλημα θεού». Η οδός Μεσολογγίου θα αποκτούσε πάλι τη δική της κλούβα. Η καταστολή θα επεκτεινόταν.
Αλλά αντιδράσαμε. Τους δείξαμε ότι δε γίνεται να τους ανεχτούμε. Και όσο προσπαθούσαν να μας επιβληθούν τόσο πεισμώναμε. Ότι έκανε το πλήθος της εξέγερσης ήταν στο σύνολο του ορθό. Ακόμα και σ’ ένα αστικό νομικίστικο πλαίσιο, η εξέγερση του Δεκέμβρη θα δικαιωνόταν στο σύνολο της ως πράξη άμυνας. Για μας ήταν μια στιγμή ηρωισμού.
Το τελικό αποτέλεσμα... είναι αυτή τη στιγμή στα χέρια μας.
Πρέπει άμεσα να εξηγήσουμε αυτή τη σιωπή και να τη σπάσουμε.

Αναδρομικές σκέψεις με αφορμή την επίθεση στο στέκι μεταναστών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Αναδρομικές σκέψεις με αφορμή την επίθεση στο στέκι μεταναστών
απο albaboy

στο decontrol τη πρώτη Μαρτίου του 2009

Ο όρος αναδρομικές που χρησιμοποιώ δεν έχει επιλεχτεί τυχαία. Πρόκειται πράγματι για σκέψεις σχετικές με ένα γεγονός που έγινε και ολοκληρώθηκε τόσο όσον αφορά αυτό καθαυτό όσο και τα παρελκόμενά του.
Και το πρόβλημα έγκειται ακριβώς εδώ. Στο ότι από την αντίδρασή μας φάνηκε ότι δεν καταλάβαμε την ουσία του γεγονότος.
Δεν πρόκειται να μπω σε καμιά είδους σεναριολογία περί των φυσικών αυτουργών της επίθεσης που λίγο εώς πολύ ξέρουμε πού ανήκουν ακόμα κι αν οι απόψεις διχάζονται όσον αφορά το ζήτημα του τρόπου διαπλοκής των επίσημων κατασταλτικών μηχανισμών (αστυνομία, ευπ, στρατός) και του εσμού των παρακρατικών οργανώσεων ακροδεξιάς απόχρωσης.
Δεν πρόκειται ούτε να σταθώ στο αυτονόητο και κοινό τόπο ότι η επίθεση ανέβασε σε πολύ υψηλά επίπεδα –σε σύγκριση με την ιστορία του κοινωνικού ανταγωνισμού των τελευταίων τριάντα ετών- το επίπεδο της ασκούμενης βίας από πλευράς ‘κράτους’.
Αυτό που προκαλεί κατάπληξη είναι η αντίδρασή μας και ειδικότερα των άμεσα πληχθέντων, δηλαδή του στεκιού και του Δικτύου που ανέλαβε όπως ήταν φυσικό την πρωτοβουλία των από δω και πέρα κινήσεων. Μια αντίδραση που δείχνει ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το γεγονός, ή μάλλον ότι το έχουμε προσλάβει με έναν πολύ συγκεκριμένο και καθόλου τυχαίο επίσης τρόπο.
Από την συνολική αντίδρασή λοιπόν φαίνεται ότι το ζήτημα έχει εκληφθεί με έναν τελείως θεαματικό τρόπο, γεγονός που καταλήγει σε μια αντανακλαστική, υπαγορευμένη από την ‘κινηματική ρουτίνα’ αντίδραση: (αντί)πληροφόρηση, καταγγελία, δελτία τύπου, ανακοινώσεις, πορεία. Τελεία.
Όπως υποστήριξα πιο πάνω, το γεγονός κατανοήθηκε ως ένα ακόμα σε μια αλυσίδα με διαρκή γεγονότα που θέτουμε και στα οποία αντιδρούμε λίγο ως πολύ με πανομοιότυπο τρόπο. Από τη δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα, στη σφαγή στη γάζα, στη γενική απεργία στη Γουαδελούπη, στη χειροβομβίδα στα Εξάρχεια. Η απάντηση; Αυτοματισμός. Υπάρχει κι ο κινηματικός, μην έχουμε αυταπάτες. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι. Δεν κάνω κριτική αυτή τη στιγμή στα χρησιμοποιούμενα μέσα. Προφανώς και καλώς γίνονται οι ενημερώσεις, οι εκδηλώσεις, οι διαδηλώσεις κλπ. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι αλλού. Ότι κινούμενοι στο πλαίσιο αυτού του αυτοματισμού εύκολα χάνουμε τη βαθύτερη κατανόηση ενός γεγονότος χάριν του επόμενου που εμφανίζεται (και που πάντα θα εμφανίζεται) και μας επιβάλει τη δράση.
Έτσι και τώρα. Το γεγονός έγινε και η από δω και πέρα κίνησή έχει ήδη μπει στην προκαθορισμένη της ρουτίνα.
Τί είναι αυτό που τελικά που δεν είδαμε (ή δεν μπορέσαμε να δούμε;)
Πολλοί αυτές τις μέρες και με διαφορετικό ύφος και ένταση καταλήξανε στο αυτονόητο ότι κατά τύχη δεν είχαμε νεκρούς. Ότι οι δράστες θέλανε αίμα και τα συναφή. Το διακηρύσσουμε λοιπόν σε διάφορους τόνους αλλά κρίνοντας εκ των πράξεων μάλλον δεν το έχουμε πιστέψει, ή καλύτερα δεν το έχουμε αντιληφθεί. Ας κάνουμε λοιπόν κάποιες υποθέσεις γύρω από αυτό το γιατί.
Η θέση που θα αναπτύξω βασίζεται στο ότι κατά βάση αυτό που θα συνέβη ξεπερνά το εμπειρικό πλαίσιο ερμηνείας και κατανόησής μας. Με λίγα λόγια η όποια σχέση μας με όπλα τύπου χειροβομβίδας είναι ξεκάθαρα διαμεσολαβημένη από τα δελτία ειδήσεων και τις ταινίες. Φανταζόμαστε λοιπόν ότι η έκρηξη μπορεί να πετσόκοβε, να τεμάχιζε και να άφηνε ανάπηρους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα παρόμοιες εικόνες μας έρχονται στο νου μόνο από κάπου ‘μακριά’, από άλλα σημεία του πλανήτη.
Μόνο που εγώ δε γράφω για να κάνω επίδειξη ούτε στρατιωτικών γνώσεων ούτε για να κάνω κριτική αφ’υψηλού. Αλλά για να τονίσω ότι μένοντας σε έναν ανεστραμμένο φετιχισμό της βίας χάνουμε την πολιτική ουσία της φράσης ‘θέλανε νεκρούς’.
Χάνουμε, ή μάλλον αφήνουμε να περάσει έτσι το γεγονός ότι είμαστε ανά πάσα στιγμή αναλώσιμοι. Το αν αφήσουμε τα κόκκαλά μας σε μια οικοδομή, στα ναυπηγεία, στην Πέτρου Ράλλη, σε ένα στρατόπεδο, σε ένα κελί, ή στην Μεσολογγίου ένα Σαββατόβραδο προσδιορίζεται βέβαια από τη θέση μας μέσα σε αυτήν την ιεραρχημένη κοινωνική οργάνωση. Δείχνει όμως για ακόμα μια φορά και με τον πιο κυνικό τρόπο ότι αυτός ο χιλιοειπωμένος κοινωνικός και ταξικός ανταγωνισμός δεν είναι ένα τσιτάτο, ένας βερμπαλισμός άνευ νοήματος. Είναι η συνθήκη μέσα από την οποία προερχόμαστε και μέσα στην οποία ζούμε. Και τα χαρακτηριστικά της είναι πολεμικά με την ευρεία, ενίοτε και με την πιο στενή σημασία του όρου. Και για όσους το ‘ξεχνάνε’ και παραμυθιάζονται με καραμέλες του τύπου ‘καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται’, αυτοί που οργανώνουν τις ζωές μας και τα τσιράκια τους είναι εκεί για να το υπενθυμίζουνε. Γιατί φαίνεται ότι η ροζ αριστερά έχει επιλεκτική μνήμη. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθούν τα νιαουρίσματα στα μμε (ναι ναι σε αυτά που κατηγορούν ότι θάψανε το θέμα) και οι κενές περιεχομένου καταδίκες της κυβέρνησης και του παρακράτους;; Παρακράτος και κυβέρνηση...γιατί κάποιοι ιθύνοντες πιστεύουν ακόμα σε ένα άλλο κράτος τύπου κοινωνικό-προστάτη-πατέρα. Και γιατί άλλωστε να μην το πιστεύουν αφού ο λόγος ύπαρξής της θέσης τους οφείλεται στην ύπαρξη μιας σειράς θεσμισμένων διαμεσολαβήσεων των κοινωνικών υποθέσεων; (βασική λειτουργία του κράτους αλλά δεν είναι ώρα για κοινωνιολογίες..)
Επιπλέον, η επίθεση έκανε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο το ποιοί είναι κατά βάση στο στόχαστρο: προλετάριοι, μετανάστες και όσοι σηκώνουν κεφάλι.
Από τη στιγμή που όντως συνειδητοποιηθούν συλλογικά τα παραπάνω ζητήματα, τότε αλλάζει ριζικά κι η περαιτέρω δράση μας γιατί ακριβώς καταλαβαίνουμε ποιούς έχουμε απέναντί μας και ποιούς δίπλα μας. Πλέον δεν έχουμε να καταγγείλουμε τίποτα σε κανέναν και ούτε να ζητήσουμε τίποτα, αφού δε δεχόμαστε κανέναν διαμεσολαβητή των υποθέσεών μας.
Ακόμα σημαντικότερα συνειδητοποιούμε ότι το ‘δεν υπάρχει επιστροφή’ που ακουγόταν τον Δεκέμβρη δεν μπορεί να είναι ένα ακόμα τσιτάτο αλλά αφετηρία και πυξίδα για την παραπέρα δράση μας. Προφανώς με καμιά δεκαπενταριά τεμαχισμένα άτομα πίσω δύσκολα υπάρχει επιστροφή στην ομαλότητα. Το θέμα όμως είναι να μη φτάσουμε εκεί για να το αντιληφθούμε. Να μη χρειαστεί να γευτούμε το αίμα μας για να καταλάβουμε ότι ο κοινωνικός πόλεμος δεν είναι ένα εναλλακτικό lifestyle στα Εξάρχεια.

Whatcha wanna do when they come for you

Η ραδιοφωνική εκπομπή του Bob Dylan με τίτλο Theme Time Radio Hour, στη τελευταία της μετάδοση έκανε ένα αφιέρωμα σε αστυνομικούς και κλέφτες. Την ανέβασα εδώ για downloading. Περιέχει τα κομμάτια: 01 Opening 02 Call The Police - Nat King Cole Trio 03 "Nat Cole Trio/911" 04 The Highway Patrol - Red Simpson 05 "Way Homer" 06 Dupree Blues - Willie Walker 07 "Crime and Punishment" 08 Against Th' Law - Billy Bragg & Wilco 09 "Laws and Crickets" 10 I Fought The Law - The Crickets 11 "Miranda Rights/Mr. Scarface" 12 "Cop A Plea" 13 This Crooked World - Freddie Hall & His Band 14 "Titanic Thompson,Sheriffs and Marshalls" 15 "About Jesse James" 16 Poor Jesse James - Bascolm Lamar Lunsford 17 "About Pretty Boy" 18 Pretty Boy Floyd - The Byrds 19 Bad Detective - The Coasters 20 "Huntsville Prison Massacre" 21 La Muerta de Federico Garcia - Los Socios 22 "Eddie Grant" 23 Police On My Back - The Equals 24 "House Arrest/More Titanic Thompson" 25 Dirty People - Smilet Lewis 26 "Public Enemies" 27 I'm A Lonesome Fugitive - Merle Haggard 28 Closing/End Credits
Θα επανέλθω με μια πιο σκληροπυρηνική tracklist πάνω στο θέμα.
Το αφιερώνω βέβαια εξαιρετικά στους λαϊκούς ήρωες των ημερών, στους αδερφούς Παλαιοκώστα.
Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά. http://rapidshare.com/files/204030420/TTRH-Season_3-Ep_17.zip