"η τέχνη του να μην κυβερνάτε κανείς έτσι"

... Το ζητούμενο της εμμενούς κριτικής της έννοιας της δημοκρατίας είναι ο βαθμός ανταπόκρισης της μορφής με την οποία πραγματώνεται σε αυτό που ή ίδια (και μαζί της όλη η αστική επαναστατική ιδεολογία που την ανέδειξε) υπόσχεται. Είναι δημοκρατία αυτό που υπό τις υφιστάμενες συνθήκες μας προσφέρεται ως τέτοιο; Είναι επαρκώς δημοκρατία; Είναι επαρκής ως προς τις ίδιες τις αρχές που την ορίζουν; Οι αντιφάσεις τροφοδοτούν την κριτική και η κριτική δίνει νέο περιεχόμενο στην έννοια, περιεχόμενο προς κατάκτηση.

Κριτική λοιπόν καλούμαστε πρωτίστως να ασκήσουμε στην "υπαρκτή δημοκρατία". Υπό καμία έννοια, όσο σημαντική και αν είναι η δημοκρατία ως αρχή ή και "αξία" και για εμάς, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι υπεράνω κριτικής, έτσι όπως πραγματώνεται στην αστική κοινωνία και μάλιστα (πράγματι!) ως το "κανονικό" καθεστώς πολιτικής οργάνωσης της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Απέχοντας από μια τέτοια κριτική απλώς τροφοδοτούμε τη δογματική απόρριψη: η "αυτό που είναι" δημοκρατία γίνεται αποτροπιαστική. Το θράσος της αρχικής άρνησης του υπάρχοντος αποτελεί προϋπόθεση της κριτικής στάσης.

Μάκης Κουζέλης, Σύστημα και Δημοκρατία

Οι αναγκαίες [Ανθρωπο-]Θυσίες

Βγείτε από το σπίτι, σταθείτε στο δρόμο και κάντε μια πρόχειρη έρευνα στους περαστικούς με μια και μόνη απλή ερώτηση "ποια είναι η βασική πηγή εσόδων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;". Παρατηρώντας τη μαζική αποτυχία των ερωτώμενων το συμπέρασμα που βγαίνει δεν αφορά το επίπεδο των εγκυκλοπαιδικών τους γνώσεων αλλά την απουσία προβληματισμού πάνω στους βασικούς μας θεσμούς αλλά και την εικόνα που αυτοί οι θεσμοί έχουν τελικά αποκτήσει.

(Η απάντηση είναι οι δασμοί από τρίτες χώρες και αυτή η γνώση αλλάζει κατά πολύ τα πράγματα μιας και υπενθυμίζει αμέσως ότι οι ξεχασμένοι -πλην υπαρκτοί- δασμοί, ήταν από τα κύρια έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού. Η απώλεια του εσόδου των δασμών και η απουσία τους, συνέπεσε χρονικά με 28 χρόνια τεράστιου ετήσιου ελλείμματος και ενός συνολικού χρέους μη πλέον διαχειρίσιμου που αποτελεί νάρκη στα θεμέλια όλων των ευρωπαϊκών κρατών).

Το να σκέφτεται κάποιος τον γιγάντιο οργανισμό στον οποίο εντάσσεται πρωτίστως ως κάτι που δίνει χωρίς να προβληματιστεί ποτέ για το που τα βρίσκει και τα δίνει είναι πλήρως ανορθολογικό. Ακόμα χειρότερα, πρόκειται για θρησκευτικό συναίσθημα αντιμετώπισης του ως μιας υπεράνθρωπης οντότητας που μπορεί να δημιουργεί εκ του μηδενός. Η ΕΕ μπορεί να μη μας αντιπροσωπεύει, αλλά τη λατρεύαμε για την παντοδύναμη ύπαρξή της. Τώρα είναι η εποχή που τρέμουμε την οργή της, μιας και η Ευρωπαϊκή θεότητα εμφανίζεται θυμωμένη μαζί μας, τα μέτρα λοιπόν που όλοι προτάσσουν δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ότι όλοι όσοι παίρνουν τις αποφάσεις είναι δυστυχώς νεοφιλελεύθεροι, αλλά με το ότι τα νεοφιλελεύθερα μέτρα τους εμπεριέχουν τη λογική της θυσίας.

"Στρουκτούρες θα πεθάνετε!"

Χρειάστηκε να περιμένει πολλές δεκαετίες το παμπάλαιο σύνθημα για αυτή τη θλιβερή δικαίωση: ο πατέρας του Στρουκτουραλισμού, φιλόσοφος και ανθρωπολόγος Λεβί Στρός πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 100 ετών. Πρόπερσι, στα 98 του, έλεγε σε μια διαυγέστατη συνέντευξη, ότι δε μπορεί να συνεχίσει να αναλύει έναν κόσμο τόσο διαφορετικό από τον κόσμο στον οποίο μεγάλωσε και έζησε. Έτσι, μπορεί να τον είχε εγκαταλείψει ο κόσμος, όχι όμως και το μοναδικό πνεύμα του. Αντιγράφω στη συνέχεια πολύ παλιές μου σημειώσεις για τον τότε γερασμένο φιλόσοφο (συγχωρέστε το παιδικό πάθος του κειμένου για τις δομές)...

Τι είναι ο στρουκτουραλισμός

Είναι αποδεκτή η παρατήρηση ότι ο άνθρωπος παρατηρεί έναν κόσμο που αποτελείται από δομές όταν τον ανασκευάζει μέσα του, κατασκευάζει συστήματα αυτών των δομών. Το παράδοξο που παρατηρούν οι στρουκτουραλιστές είναι ότι οι δομές αν και εμφανίζουν ανεξάντλητη ποικιλία, συγκροτούνται βάση εξαιρετικά περιορισμένου αριθμού κανόνων. Έτσι στοιχηματίζουν ότι η δημιουργική ικανότητα του ανθρώπου στηρίζεται σε ένα σταθερό, οικουμενικό και ορισμένο αριθμό απλών δομικών λειτουργιών τίς οποίες επεξεργάζεται και διαμορφώνει την πολλαπλότητα της ανθρώπινης σκέψης και πράξης. Η θεωρία αυτής της σχολής, ο στρουκτουραλισμός είναι η εύρεση των κοινών αυτών δομών και των κανόνων συνδυασμού τους. «η προσπάθεια να αναχθούν σε μία μόνο γλώσσα όλες οι πολιτιστικές εκφράσεις» όσο διαφορετικές και αν φαίνονται. Ο Levi-Strauss εξετάζει πρακτικές όπως οι μύθοι, η συγγένεια και η μαγειρική πού είναι φαινομενικά άσχετες, αλλά γι’ αυτόν οι πολιτιστικές εκφράσεις δεν είναι παρά οι διαφορετικές μορφές μιάς κοινής γλώσσας. Η γλώσσα αυτή μπορεί να είναι και η φυσική γλώσσα και αυτό μας στρέφει στη γλωσσολογία. Μεσα σε αυτό το πλήθος δομών αναδεικνύεται λογικά, σαν κυρίαρχη δομή, η δομή της νόησης, αλλιώς του ανθρώπινου εγκέφαλου. Μιας και αυτή είναι η προϋπόθεση γιά την «ύπαρξη» (μέσω της εγελιανής αναγνώρισης) όλων των άλλων δομών. Τα φαινόμενα τα αντιλαμβανόμαστε με χαρακτηριστικά που τους αποδίδουμε λόγω του συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου, της ιδιαίτερης ταξινόμησης και ερμηνείας των εισερχόμενων ερεθίσματα. Κατανέμουμε, για τον δομισμό τα χωροχρονικά συνεχή που μας περιβάλουν σε τμήματα. Οι δομιστές θεωρούν ότι αντιγράφουν και αποκαλύπτουν την διαδικασία της πρόσληψης στον κόσμο δομών με μία διαδικασία τριών σταδίων. Αρχικά ο εγκέφαλος ερμηνεύει το συνεχές των φαινομένων σαν ασυνεχές (είτε χώρο ειτε χρόνο), και αυτό το κάνει a priori, για να το βρούμε εμεις, βρίσκουμε διαδικά ζεύγη αντιστιξης. Στη συνέχεια ορίζουμε τμήματα στον ενδιάμεσο χώρο, με κριτήριο τη διαφορά. Το κύριο στο δομισμό είναι η διαφορά, και αυτό πρέπει να τονιστεί. Μετά τοποθετούμε ολους τους συνδυασμούς των κατηγοριών που μας ενδιαφέρουν σε πίνακα.

Βάσεις/Καταβολές του στρουκτουραλισμού

Το παραπάνω σύστημα εμπνεύστηκε ο Levi-Strauss από τον Saussure και την επανάσταση που αυτός επέφερε στο χώρο της γλωσσολογίας με την έννοια της δομής. Για αυτόν, κάθε σύστημα είναι σύστημα διαφορών που αποκαλούμε δομές. Το σημείο είναι η ελάχιστη μονάδα που έχει σημασία και αποτελείτε από δύο όψεις το σημαίνον (ακουστική εικόνα) και το σημαινόμενο (έννοια). Για ένα σημείο, δεν αρκεί η απομόνωση του και η απόδοση της σημασίας του, πρέπει να διεισδύσουμε στη συμβατική φύση ολόκληρης της δομής που τα διέπει ως σύστημα. Μεθοδολογικά ο Levi-Strauss ξεκινάει από την αρχή «η αληθής πραγματικότητα δεν είναι αναγκαστικά η πιο εμφανής». Η οποία αναδεικνίει τα υπόλοιπα χρέη του δομισμού. Ψυχανάλυση, Μαρξισμός (η επιστήμη δεν βασίζεται σε συμβάντα αλλά σε εννοιακά μοντέλα), και η γεωλογία, όπως μας εξομολογείτε ο ίδιος ο Levi-Strauss. Από την ψυχανάλυση, διδάχτηκε «ότι η πραγματικότητα των λογικών κατηγοριών δεν είναι η μόνη και ότι πέρα και πίσω από αυτήν υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα που ως τότε τη θεωρούσαν α- ή προ- λογική και την αποκαλούσαν σκοτεινό κόσμο των συναισθημάτων και των ορμών. Ο Φρόυντ εξερεύνησε αυτή τη πραγματικότητα –το ασυνείδητο- και έδειξε πώς είναι πολύ πιό σημαντική από την κατανόηση της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς απ’ ότι η πραγματικότητα του συνειδητού». Ο Μαρξισμός του δίδαξε ότι η κοινωνική επιστήμη δεν οικοδομείται στο επίπεδο των γεγονότων, αντικειμενικός σκοπός είναι να χτιστεί ένα μοντέλο και να μελετηθούν οι ιδιότητες του». [ιδέες τις οποίες επεξεργάστηκε αργότερα ο Althusser]. Σ’ αυτή την κατεύθυνση τον επηρέασε και ο σουρεαλισμός, με την ιδιαίτερη εμμονή του να ανακαλύψει «το νόημα πίσω από το ακατανόητο» και να εκφράσει την ουσιαστική ασάφεια των νοημάτων ή των διαφορετικών σημασιακών επιπέδων που υπάρχουν εγγενώς στο εξεταζόμενο υλικό.

Τη γεωλογία την είδε σαν το καλύτερο παράδειγμα μιάς επιστήμης που ανακάλυπτε την τάξη κάτω απο την φαινομενική αταξία της φύσης. Συμπέρανε απ’ αυτές ότι (1) η γνώση είναι η ικανότητα αναγωγής του ενός τύπου σε έναν άλλο και ότι (2) η αληθής πραγματικότητα δεν είναι η πιό εμφανής.

Τέλος, μη αναγνωρισμένη επιροή αποτελεί η κυβερνητική. Πήρε, από αυτή, την φορμαλιστική έννοια της επικοινωνίας και ένα μη-περιεχομενικό πρότυπο ανάλυσης που πρώτος μετέφερε στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Τέλος το στρουκτουραλιστικό μοντέλο μοίαζει με μορφές τέχνης που προηγήθηκαν στην ίδια πόλη, και εκ των υστέρων τις βλέπουμε σαν προάγγελους του. Τέτοιες είναι ο κυβισμός των Πικάσσο και Μπρέκ, και η λογοτεχνία του Μαρσέλ Προύστ.

Ο στρουκτουραλισμός ως φιλοσοφία

Ως επίθετο στη λέξη μέθοδος, ο στρουκτουραλισμός έγινε δεκτός χωρίς αξιώσεις ουσιαστικής θεωρίας, παρά σαν εργαλείο έρευνας. Δηλαδή, ακολουθόντας την ορολογία του Αλτουσέρ, όχι ως γενικότητα 3 αλλά σαν γενικοτητα 2. Έτσι χρησιμοποίησε τη στρουκτουραλιστική μέθοδο σε μελέτες ειδικών θεμάτων, μέχρι το 1962, τότε ανάλαβε το ενδιαφέρον και αμφιλεγόμενο εγχείρημα να γενικεύσει τη θεωρία των δομών και να την εφαρμόσει πέρα πιά απο τον έξω κόσμο και στην ίδια την ανθρώπινη σκέψη που τον αναπαριστά. Εκεί γίνονταί εμφανείς οι θεωρητικές αξιώσεις της θεωρίας, αλλά και οι ιδεολογικές, αφού σκεπτόμενοι Αλτουσσεριανά πρέπει να δεχτούμε ότι κάθε θεωρία προσπαθεί θεσπίζοντας ιδεολογια να καθορίσει την πολιτική πρακτική. Εκεί γεννήθηκε η άγρια σκέψη, που «δεν είναι η σκέψη των αγρίων, ούτε η σκέψη της πρωτόγονης ή αρχαϊκής ανθρωπότητας, αλλά η σκέψη στην άγρια κατάσταση η οποία διακρίνεται από τη σκέψη που καλλιεργήθηκε ή εξημερώθηκε προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερες προσόδους». Ανέλαβε να ψάξει, με από την ανθρωπολογία, «την κοινή ανθρώπινη ουσία» που διατηρείται στην τεράστια ποικιλία των πολιτιστικών μορφών: χιλιάδες κοινωνίες κάθε μιά με το δικό της σύστημα και τα δικά της αναρίθμητα πολιτιστικά δεδομένα, αλλά «μια ουσία που δεν είναι υπερβατική αλλά εντάσσεται στον υλιστικό κόσμο των φυσικοχημικών αντιδράσεων της φύσης». Αυτό μας επιτρέπει να τον θεωρούμε σ’ ένα βαθμό ουσιοκράτη. Ψάχνει, λοιπόν, ένα θεμέλιο στο επίπεδο της εμμένειας. Αυτό κάνει μία επιστήμη. Αντίθετα απορρίπτει ως μη επιστημονικό τον άλλο δρόμο της ανθρωπολογίας, αυτόν της περιγραφής της πολυμορφίας και της κατάρτισης ευρετηρίου της. Ενα πρόβλημα στη σκέψη των πρωτόγονων φωτίζει μια αντίφαση στην σκέψη του Levi-Strauss. Από τη μία μας παρουσιάζει την πολιτισμική ζωή τους σαν απόδειξη των διανοητικών τους ικανοτήτων, απο την άλλη αυτές τις θεωρεί αποκλειστικά σαν αποτέλεσμα της φυσιολογίας του εγκεφάλου. Δέχεταί ότι υπάρχει μια αρχέγονη μυθική μορφή σκέψης που εμφανίζεταί παντου σε νοθευμένες παραλλαγές, δηλαδή, αυτό που κάνει είναι να εμφανίζει τον σκεπτόμενο άνθρωπο ως μια καθολική, φυσική οντότητα και την πρωτόγωνη σκέψη ως καθαρή κατηγορία. Σε όλα αυτά προκύπτει μια αντίφαση και ένας αναγωγισμός, μας επισημαίνει ο Glucksmann. αντίφαση γιατί ενώ απο τη μία πλευρά εξυμνεί την εφευρετικότητα του πρωτόγονου, απο την άλλη θεωρεί την ελευθερία της δημιουργίας ψευδαίσθηση (μόνη δική μας ερμηνεία ο ρομαντισμός και η εξειδανίκευση του πρωτόγονου παρελθόντος και η ανάγκη επιστροφής σε αυτό, που παραπλανά πολλά φιλοσοφικά ρεύματα). Ο αναγωγισμός του είναι ψυχολογικού τύπου και εκδηλώνεται με την αναγωγή των επινοήσεων των ατόμων, ως κοινωνικών μελών, στον εγκέφαλο. Απο την άλλη επιτίθεται στον βιολογικό αναγωγισμό, δηλώνοντας αντινατουραλιστής επειδή υπονοεί οτι η οργάνωση των συλογικοτήτων είναι άμεσο αποτέλεσμα της ανθρωπινης νόησης. «σε τελευταία ανάλυση, η διαφορά ανάμεσα στους δύο νατουραλισμούς είναι αμελιτέα καθώς και οι δύο είναι ντετερμινιστικοί».

Τι γίνεται με το υποκείμενο.

Αν η νεοτερικότητα έχει προσφέρει μια φιλοσοφική κατηγορία, είναι αυτή του καρτεσιανού υποκειμένου, αυτό πού, στον Καρτέσιο, θεμελιώνει εκ της αμφιβολίας του τον κόσμο και στον Έγελο γίνεταί αυτοσυνειδησία εισερχόμενο σε ένα κόσμο αυτοσυνειδησιών και αμοιβαίας αναγνώρισης και φτάνει στόν Sartre ο κόσμος να τίθεταί από και για το υποκείμενο το οποίο παίρνει την ιστορία στα χέρια του. Το υποκείμενο που δεν εντάσσεται στη μακιαβελική fortuna, προσπαθώντας να τη στρέψει προς το μέρος του, αλλά σε μια θέση πέρα από τη συγκυρία, συνώνυμο του θεού. Ξαφνικά εμφανίζεταί κάποιος [ο Levi-Strauss] που αδιαφορεί για το υποκείμενο και γίνεται η αρχή για την επίθεση των δομιστών που θα μιλήσουν για την αποκέντρωσή του, το θάνατο του, τη κενή του θέση ή για προβληματοποίηση του υποκειμένου. Το υποκείμενο στις μελέτες του Levi-Strauss και των άλλων δομιστών βρίσκεταί, όπως θα έλεγε ο Κουν, εκτός πλαισίου ως ασύμμετρη έννοια. Το να μη βλέπουμε το συντακτικό επίπεδο και να ψάχνουμε στο παραδειγματικό «δεν σημαίνει ότι αποκαθίσταται στο βάθρο του ο ανδριάνδρας ενός υποκειμένου ελεύθερου και δημιουργικού πού είχε καθαιρεθεί από τους ιερόσυλους δομιστές: αυτό θα ήταν σαν να έλεγε κανείς ότι ο τρόπος με τον οποίο κάνουν έρωτα οι άνθρωποι είναι δυνατόν να τους απελευθερώσει από την αναγκαιαστική υποταγή τους στον γενετικό κώδικα». Ο στρουκτουραλισμός βάζει τον εαυτό του από την πλευρά μιας εμμενούς ορθολογικότητας που φτάνει στον Alehouse την αυστηρή επιστημονικότητα, άρα εντάσεταί στο ορθολογιστικό πρόγραμμα θεμελιωτισμού του Καρτέσιου. Από την άλλη αρνείται αυτό καθ’ αυτό το κέντρο της καρτεσιανής παράδοσης, το υποκείμενο. Η αντίφασή μπορεί να αρθεί άμα δούμε το ιστορικό πλαίσιο. Ο Levi-Strauss, αντιτίθεταί στο υποκείμενο για το οποίο μιλάει ο Sartre. Αυτό που προέρχεταί από την υπαρξιστική παράδοση και τον σχετικισμό.

Το ασυνείδητο

Το υποκείμενο, που πια δεν κατονομάζεταί αντικαθίσταται από τις έννοιες ασυνείδητο- τυχαιότητα- ιστορία. Ο Levi-Strauss συνήθως εντάσσει στο ασυνείδητο τις άλλες δύο. Το παρομοιάζει με το αντικείμενο της γεωλογίας, που είναι τα ιστορικά και τυχαία διαμορφωμένα στρώματα. «η ασυνείδητη δραστηριότητα του νου συνιστάτε στο να επιβάλει μορφές πάνω στο περιεχόμενο, που είναι ουσιαστικά οι ίδιες για όλους». Αυτό τον αναγώγιμο των πάντων στο ασυνείδητο τον βλέπουμε ξεκάθαρα στην έκφραση του Cressant «όταν λες κοινωνικό εννοείς επικοινωνία, όταν λες επικοινωνία εννοείς συμβολικό σύστημα και όταν λές συμβολικό σύστημα εννοείς ασυνείδητο». Την κυρίαρχη αυτή έννοια την παίρνει απο την ψυχανάλυση αλλά την τροποποιεί για να τη χρησιμοποιήσει ως θεωρητικό εργαλείο. Γι’ αυτόν «το ασυνείδητο είναι ένας όρος με τον οποίο δηλώνουμε μια λειτουργία: τη συμβολική λειτουργία, που είναι χωρίς αμφιβολία, ένα ειδικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αλλά ασκείται σε όλους τους τους ανθρώπους σύμφωνα με τους ίδιους νόμους. Ανάγεται στην ουσία στο σύνολο των νόμων αυτών.» «το ασυνείδητο είναι πάντοτε κενό ή ακριβέστερα, είναι εξίσου ξένο προς τις εικόνες όσο το στομάχι προς τις τροφές που περνούν απο μέσα του. Όργανο μιας ειδικής λειτουργίας περιορίζεται να επιβάλλει δομικούς κανόνες –στους οποίους εξαντλείται η πραγματικότητα του- σε άναρθρα στοιχεία που προέρχονται από αλλού: ορμές, συναισθήματα, παραστάσεις αναμνήσεις».

Η τυχαιότητα

Μη σχετιζόμενες ιστορικά και γεωγραφικά κοινότητες και πολιτισμοί έχουν δομικές ομοιότητες που οφείλονται σε διαφορετικούς συνδυασμούς στοιχείων που προϋπάρχουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο. «ο άνθρωπος δεν είναι απόλυτα εφευρετικός, μπορεί μόνο να επανανακαλήψει δυνατότητες που ήδη υπάρχουν» (έτσι λύνει με ευκολία τα προβλήματα ταυτόχρονων ανακαλύψεων των ιστορικών). Οι ανθρώπινες κοινωνίες και τα μεμονωμένα ανθρώπινα όντα, ποτέ δεν δημιουργούν με την απόλυτη έννοια: το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να επιλέξουν ορισμένους συνδυασμούς από ένα ρεπερτόριο ιδεών, τις οποίες είναι δυνατόν ν’ ανασυγκροτήσουν. Έτσι προκύπτει η σκληρή θέση ότι «η ελευθερία της δημιουργίας είναι ψευδαίσθηση». Αντίθετα, είτε οι δομικές σχέσεις είναι τυχαίες και κάθε κοινωνία ανακαλύπτει, κατά λιγότερο ή περισσότερο τυχαίο τρόπο, ένα συγκεκριμένο σύνολο δομικών περιορισμών, είτε οι ομοιότητες δεν είναι ούτε ψυχολογικές ούτε τυχαίες, αλλά αποτελούν πραγματικές σχέσεις που βασίζονται σε ιστορικές και δημογραφικές διαδικασίες του μακρινού παρελθόντος των συγκεκριμένων λαών. Η δομή των μύθων και της συγγένειας απορρέουν από την ασυνείδητη δομή του εγκεφάλου, αυτό ριζοσπαστικοποιήτε ακόμα περισσότερο λέγοντας ότι «οι μύθοι αυτοεπινοούνται χωρίς την επίγνωση του ανθρώπου», ή τελείως ακραία «οι μύθοι επινοούν τους ανθρώπους». Ακόμα, υπάρχουν σε αυτή τη θεωρία τα σπέρματα του κοινοτισμού, που αφαιρεί από το άτομα κάθε άλλο προσδιορισμό έκτος από την ιδιότητα του του μέλους της κοινότητας στην οποία δεν μπορεί να αντιτίθεται. Ο άνθρωπος που δεν εντάσσεται σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο, όπως οι ίδιοι οι ανθρωπολόγοι «μένει για πάντα ακρωτηριασμένος». Η πατρίδα αποτελεί για Levi-Strauss τον κομμάτι της υποκειμενικής συγκρότησης, και επιπλέον δεν μπορεί να αλλάξει αφού λέει ότι ο ακρωτηριασμός είναι μόνιμος.

Η ιστορία

Το α-συνείδητο διαφέρει από το υποσυνείδητο που αποτελείτε από τις μνήμες, και εκεί εξορίζει την ιστορία ο δομισμός. Η ιστορία υπάρχει μόνο ως ανάμνηση στην ανθρώπινη μνήμη, δηλαδή έχει θέση μόνο ως μέρος του παρόντος. Ο Levi-Strauss τη θεωρεί ως μια έρευνα συμπληρωματική προς τη δική του: «η μία ανοίγει την βεντάλια των ανθρωπίνων κοινωνιών στο χρόνο και η άλλη στο χώρο». Εδώ πρέπει να θυμίσουμε την ανάλυση του Carl Schmitt στην αρχαιοελληνική σημασία της λέξης νόμος και χωρική διάσταση που εμπεριέχει για να καταλάβουμε γατί τους «νομούς» τους θέτουν οι δομές, όπως μας λέει ο Levi-Strauss, και όχι η ιστορία. Η κυρίαρχη ιδέα της ιστορίας «αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο ενός υπερβατικού ανθρωπισμού. Παρόλα αυτά ο Levi-Strauss ανανεώνει την ιστορική έρευνα με τρεις αρχές: (1) η ιδέα της ιστορικής συνέχειας βρίσκεταί μόνο στη φαντασία μας, (2) το ιστορικό προϊόν είναι προϊόν της αφαιρετικής διεργασίας των ιστορικών και (3) η ιστορική γνώση είναι αταξινόμητη. Εξηγεί την κίνηση της ιστορίας με τη μεταφορά του παιχνιδιού της ρουλέτας. Η πιθανότητα, να γίνει μία ανακάλυψή ή εφεύρεση ενυπάρχει στον ίδιο τον πολιτισμό, αλλά το πώς φτάσαμε στο σήμερα δεν μπορεί να προέλθεί απο τα θετικά αποτελέσματα μίας μόνο ρουλέτας, αλλά πρέπει να μηλάμε για πολλές ρουλέτες των πολιτισμών, όπου επιτυγχάνουν τον επιθυμιτό συνδιασμό αποτελεσμάτων. Ετσι αναδεικνύει την αξία της επικοινωνίας ανάμεσα στους πολιτισμούς, και μόνο έτσι τοποθετεί μια έννοια προοδού, που διαβάζεταί όμως πάντα εκ των υστέρων.

Πίσω στο μαρξισμό

Οι θέσεις του έρχονται πολλές φορές σε αντίθεση με το δηλωμένο –και επιβεβλημένο από την εποχή- μαρξισμό του. Για έναν μαρξιστή, η φιλοσοφία πρέπει να βασίζεται στην αρχή ότι ο άνθρωπος πρέπει να διαμορφώνει την ιστορία και είναι σε θέση ν’ ανακαλύψει τους νόμους της ιστορίας και της κοινωνίας, οπότε μπορεί να τους επηρεάσει με συνειδητή πολιτική δράση. Βέβαια ο δομισμός είχε να αντιμετωπίσει εκείνη την εποχή τον υπαρξισμό, που ήταν απο την άλλη πλευρά ακραίος και διακήρυττε την απόλυτη ατομική ελευθερία. Από τις μαρξικές κριτικές αξίζει πάντως να κρατήσουμε αυτή του Goldmann ότι «επειδή ο Levi-Strauss αναζητά τις γενικές πανανθρώπινες δομές κάτω από τα συγκεκριμένα καθέκαστα, αναγκάζεται να παραμερίσει το εμπειρικό βιωματικό επίπεδο σε όφελος του νοητικού. Παραμερίζοντας όμως το περιεχόμενο παραμερίζει και τα συγκεκριμένα προβλήματα της κοινωνικής πραγματικότητας τα οποία συνεπάγονται αξιολογικές κρίσεις. Αρνούμενος να προχωρήσει σε τέτοιες –παραμένοντας στο φορμαλιστικό επίπεδο- ουσιαστικά αρνείται να στρατευτεί». Ο Μαρξ είχε πει ότι ως τότε οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο τώρα οφείλουν να τον αλλάξουν.

Αποτίμηση

Στο έργο του Levi-Strauss βρίσκουν χώρο όλα τα μεγάλα ναρκισσιστικά πλήγματα της ανθρωπότητας – ίσως γι’ αυτό αντιμετώπισε τόσο έντονη πολεμική. Ο άνθρωπος εντάσσεται πάλι ως είδος στη φύση ενώ υπάρχεί και ενός είδους ισότητα των ανθρώπων στο επίπεδο της νόησης. Αλλά δεν είναι μια προσπάθειά υποτίμησης του, αλλά της ανάδειξης της φυσικής του θέσης. Ο Levi-Strauss είναι δογματικός στη βαρύτητα που έχουν οι κώδικές απέναντι στην αυτονομία των υποκειμένων, αλλά είναι λιγότερο δογματικός από τον Αλτουσέρ, τον οποίο επηρέασε. Ο Levi-Strauss δέχεται ότι οι συνταγματικοί κανόνες φωτίζουν το παραδειγματικό, αλλά δεν μπορούμε να το παραγάγουμε απ’ αυτούς, πρέπει να κοιτάξουμε και άλλες επιστήμες. Για τον Althusser το υποκείμενο είναι «αποτέλεσμα παλαιοτέρων από την ύπαρξη του δομών, ιδρυτικών της υπαρξής του. Δηλαδή ως υποκείμενο υποταγμένο ή προσδιορισμένο από τις ιδεολογικές κοινωνικές σχέσεις» έτσι το υποκείμενο δεν χάνεται εδώ όπως στο Levi-Strauss, αλλά αναδεικνύεται ως ο κενός θρόνος. Ο μεταστρουκτουραλισμός, και στον Foucault, δέχεται τον αντιβολινταριστικό χαρακτήρα της πραγματικότητας αλλά θεωρεί αδύνατο να την εγκλωβίσουμε σε κώδικες, γιατί η πραγματικότητα είναι χαώδης ασυνεπής και εύθραυστη.

Περάσματα (ΑΚΑ links) 8.11.09

http://libcom.org/tags/mario-tronti

3 τρομερά κείμενα του Mario Tronti, που δεν τον ήξερα... Πως μπορεί η γνώση να αφήνει στο περιθώριο τέτοιες μορφές;

http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/johann-hari/

Ο Johann Hari αποδεικνύει σε κάθε κείμενο ότι το βραβείο Orwell αξίζει να το κρατήσει σπίτι του.

http://www.amazon.com/Footnotes-Gaza-Graphic-Joe-Sacco/dp/0805073477

Είναι πολεμικές ανταποκρίσεις με το πενάκι, είναι τα κόμιξ ως πραγματική τέχνη, είναι ο Joe Sacco και επιστρέφει στο κατεξοχήν τόπο του εγκλήματος.

http://www.cbsnews.com/stories/2009/11/02/tech/main5495721.shtml

Έρευνα δείχνει ότι τα κουταβάκια είναι που γαμάνε το περιβάλλον... Πίσω σκυλιά του κεφαλαίου!

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5342834&publDate=8/11/2009

Ο κακός ψόφος του κουκουέ. Κρίμα.

the birth of suburban studies... LIVE

Τερατώδης Χρόνος

Ανοίγω και πάλι το διήγημα "η μεταμόρφωση" του Κάφκα. Η αφήγηση ξεκινάει ΜΕ τη μεταμόρφωση. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η ίδια η μορφή του ατόμου, που αν και προσανατολίζεται σωστά στο χώρο, ότι βρίσκεται σε ένα "ανθρώπινο δωμάτιο",αυτό που ο ίδιος είναι εκείνη τη στιγμή, είναι κάτι που δεν είναι σε τίποτα ανθρώπινο. Δεν έχουμε υποθέσεις οι ενδείξεις στο έργο για τη φύση αυτής της ξαφνικής μεταμόρφωσης. Αν δεχτούμε όμως σαν αφετηρία την καντιανή ιδέα, ότι το βαθύτερο θεμέλιο της εσωτερικής εμπειρίας είναι η αίσθηση του χρόνου, έχουμε από κάπου να ξεκινήσουμε. Και είναι στη πρώτη κιόλας σελίδα που ο χρόνος έχει μεταμορφωθεί. Κοιτώντας το ρολόι βλέπει ότι δεν είναι αυτή η σωστή ώρα. Έπρεπε να είχε ξυπνήσει και να είχε φύγει για τη δουλειά πολύ νωρίτερα. Αυτός ο χρόνος, όπου έχει περάσει ήδη μια ώρα και ο ίδιος είναι ακόμα στο κρεβάτι που φαίνεται εξωφρενικά παράξενος και ανοίκειος. Το σοκ της περασμένης ώρας είναι σαφώς πολύ πιο ισχυρό από τη συνειδητοποίηση ότι έχει τη μορφή μιας τεράστιας κατσαρίδας. Αυτό είναι το κύριο από μια σειρά παραδόξων που αποδομούν πλήρως μια φαινομενικά φυσιολογική αφήγηση. Ίσως αυτή είναι και η πραγματική αρχή της καφκικής μεταμόρφωσης, η τερατώδης μορφή της εργάσιμης ημέρας.

Ο Καντ, θα χρησιμοποιούσε την παλιά έννοια του Υψηλού συναισθήματος που συνδέει το σοκ με την αίσθηση της προσωπικής απειλής και αναλαμβάνει τη ταυτόχρονη κατάρευση της ενότητας αυτού που είμαστε με τη κατάρρευση αυτού που συγκρατεί τον κόσμο στη θέση του. Αυτό που μας μεταμορφώνει είναι η αίσθηση του χρόνου και αυτό που μπορεί να κάνει τα πάντα να καταρρεύσουν δεν άλλο από την απώλεια της τάξης αυτού του χρόνου. Εξάλλου με ρολόγια ξεκινάει και η μεταμόρφωση του Κ. σε υπόδικο από την πρώτη κιόλας σελίδα της Δίκης.

GLOBAL NEWS... η αφιλόξενη ελλάδα

Η σειρά UNREPORTED WORD ταξίδεψε στην ελλάδα και πρόβαλε την κατάσταση που επικρατεί στην αφιλόξενη χώρα της μηδενικής ανοχής.

Κατεβάστε το επεισόδιο (από το δίκτυο, το btjunkie, απο το mininova, απο το progressivetorrents το isohunt ή απο το onebigtorrent) και κρίνετε μόνοι σας το παγκόσμιο ενδιαφέρον και την ελληνική αδιαφορία και σε τελική ανάλυση το για ποια πατρίδα είσαστε τελικά τόσο περήφανοι.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΟΛΗ Η ΓΗ

να μας φαν οι δρόμοι

Ιβανομπρουνετισμός, ο σχιζοειδής

Ivan Brunetti, Schizo #1 1985

ποτέ δεν είναι αργά για ένα καλό κυνήγι... της αλήθειας

From The Times

October 29, 2009

The Boere and Demjanjuk trials are about the truth, not punishing old men

Roger Boyes

Hunting Nazis has always needed special skills: a command of international law, a precise sense of the logistics of the Holocaust, a

nose for archival discovery and the readiness to wear down shoes in pursuit of a suspect.

This rare breed seems to be close to extinction.

Public interest is waning and funding is very limited. Simon Wiesenthal, the original Nazi-hunter, operated out of a cramped office in Vienna and conditions have, if anything, become more difficult as his successors struggle to convince a sceptical public that it is morally justified to pursue old criminals to the end of the world.

Two Second World War trials in a month, therefore, are important. The case of Heinrich Boere, now on trial in Aachen, will expose not only the activities of hit squads in occupied countries but also flush out some of the remarkable bureaucratic obstacles that were thrown up by the German judiciary over half a century to prevent him being put in the dock.

The post-war West German justice machine was often very protective of Nazis; indeed, many of the detectives signed up by the West German state had learned their craft in the Third Reich. It takes determination to break through decades of institutional indifference or outright hostility and bring a wartime murderer to justice. That is the measure of the achievement of Ulrich Maass, the prosecutor in

the Boere case who is based at one of the few remaining investigative centres into Nazi-era crimes.Outside Germany the most high profile Nazi hunter is Efraim Zuroff of the Simon Wiesenthal Centre, who has spent the past few years on Operation Last Chance, presenting dossiers on suspects to the governments of the Baltic States, the Balkans and elsewhere, urging action before the defendants are too infirm to be tried. His list of suspects is topped by Albert Heim, the “Doctor Death” of Mauthausen concentration camp, aged 95 if is still alive. Both Mr Boere and John Demjanjuk figure high on his list, too.

The Demjanjuk trial, to start in Munich on November 30, is critical.

It will try to establish the guilt of a concentration camp guard who prodded Jews into gas chambers. Surviving witnesses are old and frail; some were children when the crimes were committed. How does that work within the modern judicial system? What rhetorical tools will the Demjanjuk defence use to demolish witness testimony? What if the evidence is insufficient for a conviction? What kind of signal would the freeing of Mr Demjanjuk send to those on the far Right who already argue that the Holocaust is a fiction? And, if there are convictions, sceptics ask, what will be achieved by putting two old men behind bars?The last question is the easiest to answer. It is the pursuit of truth that counts, not the nature of

the punishment.

It has never been more essential to explain to a wider public the mechanics of mass murder: how orders are given and interpreted, how a sense of duty can mutate into killing someone. There is also a powerful moral obligation to demonstrate that killers, in or out of uniform, should be held responsible for their actions. These are fundamental lessons.

Nazi hunters are not redundant. They are essential in stirring memory and in setting civilisation’s boundaries. That is why the trials are important — and why reporters must sit through them.

Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης

κείμενο: Γεράσιμος Κορωναίος Οκτώβρης 2009

copy-paste απο το indymedia

Στις 23/10/2009 για δεύτερη φορά από τον αύγουστο οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις επισκέφθηκαν το πατρικό μου ψάχνοντας να με βρουν. Από τον φλεβάρη του 2008 έπρεπε να έχω καταταγεί στο στρατό, πράγμα που ηθελημένα δεν το έκανα περιμένοντας την ώρα που θα συντάξω αυτή τη δήλωση. Στην αρχή υπήρξαν κάποια τηλεφωνήματα προς τους συγγενείς μου από το στρατολογικό γραφείο της πάτρας και την αστυνομία, στη συνέχεια έγινε μια επίσκεψη από την αστυνομία στο σπίτι που διαμένουν οι γονείς μου και στις 23/10/2009 έγινε η τελευταία επίσκεψη από τους χακί εξουσιαστές (στρατονόμους) οι οποίοι πιστοί στις ιδέες που έχουν από τα χρόνια της Ε.Σ.Α., απείλησαν χωρίς κανένα νομικό δικαίωμα, πως θα στείλουν στη φυλακή τη μητέρα μου με την κατηγορία ότι ξέρει που είμαι και δεν το λέει. Αυτή η τελευταία τους κίνηση με εξόργισε λόγω του γεγονότος ότι, παρ’όλο το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από το 1967 μέχρι σήμερα, στρατιωτικοί συνεχίζουν και απειλούν απλούς πολίτες παραμένοντας πιστοί στις συνήθειες και επιταγές της εξουσιαστικής τους θέσης η οποία έχει εδραιωθεί από τις περιόδους που ήταν στην εξουσία (’36, ’67) και του ρόλου τους ως σημαντικού παράγοντα για το ελληνικό κράτος διαχρονικά. Δηλώνω ότι δεν επιθυμώ να καταταγώ στον στρατό ούτε να έχω καμία επαφή με αυτήν την δομή του εξουσιαστικού συστήματος, δεν επιθυμώ καμία εναλλακτική θητεία ούτε καν να εμφανιστώ ενώπιον σας για κάποιου είδους απαλλαγή.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε ύστερα από πολλές σκέψεις σχετικά με την ώρα που θα ερχόμουν αντιμέτωπος με αυτό το ζήτημα. Πιστεύω ότι οι δρόμοι είναι δύο: ή πας ή δεν πας. Φυσικά το δεν πας έχει διάφορες προεκτάσεις και τρόπους ώστε να γίνει. Σέβομαι την επιλογή της απαλλαγής Ι5, αλλά δεν υποστηρίζω την εναλλακτική θητεία που επιλέγουν οι αντιρρησίες συνείδησης για το λόγο ότι δε σε αποδεσμεύει ως άτομο από την κράτηση χρόνου και έργου. Επιλέγω το δρόμο της ολικής άρνησης ως αναρχικός που δεν θέλει ούτε να περάσει απ’έξω από κάποιο στρατόπεδο ούτε να‘ρθει σε επαφή με χακί-ζώα για κανένα λόγο παρά μόνο απέναντί τους και πάντα με εχθρική στάση. Είναι μια καθαρά πολιτική επιλογή η οποία δε θα εκφραζόταν αν αποφάσιζα να χρησιμοποιήσω κάποιον άλλον τρόπο ώστε να μην υπηρετήσω. Και όπως κάθε πολιτική επιλογή εμπεριέχει ένα σύνολο σκέψεων και απόψεων, έτσι και αυτή έχει αρκετές προεκτάσεις. Από την κοινωνικοποίηση σε καθεστώς εγκλεισμού στον σεξισμό, από τον εθνικισμό στην υποχρέωση, από τον ιμπεριαλισμό στην οικονομία. Προεκτάσεις και λόγοι που βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις και δομές του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο στρατός σε κάνει άντρα: φυσικά και αρνούμαι το πρότυπο και την ισχυρή θέση που έχει επιβάλει το αρσενικό φύλο στην κοινωνία και που βρίσκει την καλύτερη εκφρασή του στον καπιταλισμό όπου ο σωστός άντρας διαμορφώνεται από κάποιες συγκεκριμένες δομές. Δυνατό παιδί από μικρό να είναι το αγόρι μας, στην εφηβεία να έχει μια γκομενίτσα (διαφορετική κάθε μήνα, κατά προτίμηση του άντρα πατέρα), να πάει στο σχολείο του και όταν φύγει από τα χέρια των γονιών του να πάει στρατό όπου θα ολοκληρώσει την εκπαιδευσή του ως αρσενικό. Που βοηθάει ο στρατός? Μαθαίνεις να ζεις μόνο με άντρες για αρκετό διάστημα με αποτέλεσμα να ισχυροποιούνται τα στερεότυπα που υπάρχουν μέσα σου.Προσπαθείς να γίνεις μυικά πιο δυνατός για να ανταπεξέρθεις ,και καλά, στις δυσκολίες και όχι απλά για να ενισχύσεις την εικόνα σου ως αρσενικό. Έχω σιχαθεί να βλέπω φωτογραφίες φαντάρων με τα σώβρακα να κρατάνε όπλα στους θαλάμους με τσιγάρο στο στόμα και μπουκάλια αλκοόλ τριγύρω. Και στην άδεια πας και σε κανά μπουρδέλο γιατί τώρα που δεν έχεις χρόνο και είσαι μέσα μπορείς να πας να τα ακουμπήσεις για ένα γαμήσι αφού είσαι και πιο άντρας από πριν. Πολλοί έρχονται σε επαφή με τον αγοραίο έρωτα την περίοδο που είναι φαντάροι. Πιστεύω στην ανεξαρτησία του κάθε ατόμου χωρίς διακρίσεις φύλου. Η ανωτερότητα του άντρα είναι αυτή που προωθείται μέσα από το στρατό με σκοπό να συντηρήσει την πατριαρχική δομή της κοινωνίας και να εξυψώσει τις σχέσεις εξουσίας μέσα στο σύνολο.

Γνωρίζεις κόσμο και μένουν δυνατές φιλίες μετά τη θητεία σου: σε συνθήκες εγκλεισμού η μόνη επιλογή που έχεις για να μην σαλτάρεις είναι να προσπαθήσεις να βρεις κάποιους ανθρώπους να συναναστρέφεσαι. Από προηγούμενες εμπειρίες μου δουλεύοντας στα πλοία διαπίστωσα ότι οποιαδήποτε συναναστροφή σε συνθήκες πίεσης σε απομακρύνει από τον εαυτό σου και λειτουργεί ως παραίσθηση κοινωνικότητας. Φυσικά στο στρατό το να συναναστρέφεσαι με ένα πλήθος ατόμων που σε άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζες καν, κάτω από ένα πρίσμα το οποίο απαγορεύει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών διαβιώνοντας κάτω απο συνθήκες άθλιες χωρίς πολλές επιλογές, μόνο κοινωνικοποίηση δεν είναι αλλά αναγκαστική σπατάλη της διάθεσης για συνεύρεση.

Είναι υποχρεωσή σου να υπηρετήσεις την πατρίδα: δεν είμαι έλληνας απλά έτυχε να γεννηθώ σε αυτό τον χώρο, δεν έχω καμία εθνική υπερηφάνεια και δεν νιώθω καμία συγκίνηση κάτω από το γαλανόλευκο πανί το οποίο κάθε φορά που καίγεται λέω <γαμώ τη σημαία σας>. Ο στρατός της ελλάδας που δημιουργήθηκε στις απαρχές του ελληνικού κράτους είναι αναγκαστική συνθήκη για να υπάρξει ένα κράτος (σύνορα-στρατός). Είναι το μέσο που εξασφαλίζει την επέκταση του κράτους μέσα από μαζικές δολοφονίες, επεκτατικούς πολέμους και σύμπραξη συμμαχιών για την οικονομική επέκταση. Δηλαδή όπου η ελλάδα έχει οικονομικά συμφέροντα έχει και στρατό π.χ. σερβία – αφγανιστάν. Στο στρατό εγκολπώνεται η μερίδα αυτή της κοινωνίας που επιθυμεί να συνεισφέρει έμπρακτα σε αυτή τη συνθήκη (φασίστες,χουντοβασιλικοί,μεγαλοιδεάτες). Στο στρατό θα σε διδάξουν πώς στην πράξη θα καταφέρεις να πραγματώσεις όλα αυτά που σου μαθαίνουν στο σχολείο, υποστηρίζοντας την ανωτερότητα της φυλής σου. Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουμε πήξει στους λεβέντες κολοκοτρωναίους, καραισκάκηδες, παλικαράδες του αέρα που με το ένα παπούτσι διέσχισαν την αλβανία. Καθάρματα τούρκους, γερμανούς, ιταλούς που έσφαζαν έλληνες για το κέφι τους μόνο και μόνο για μια σημαία στην ακρόπολη. Οι λεβέντες του ‘21 που έσφαζαν επαναστατημένους έλληνες, αλβανούς, τούρκους υπηρετώντας την εξουσία, τα τάγματα που είχαν φύγει για να πολεμήσουν με τους τσάρους στην επαναστατημένη ουκρανία (μαύρος καβαλάρης), τη θέση των στρατιωτικοπολιτικών που εκφράστηκε στο αποκορύφωμά της με τη χούντα του 1967 δεν την αναφέρουν πουθενά στο στρατό. Λοιπόν επειδή ούτε στην παγίδα του σχολείου έπεσα, άλλο τόσο δεν θα μπώ και στο βούρκο του στρατού αποσκοπώντας στην ενδυνάμωση της πατριωτικής μου συνείδησης. Είμαι εχθρός κάθε κράτους κάθε έθνους και εν δυνάμει καταστροφέας τους.

12 μήνες είναι θα περάσουν: Ζώντας σε μια κοινωνία που ο χρόνος του ατόμου έχει μετατραπεί σε πρόγραμμα, 12 μήνες από τη ζωή φαίνονται λίγοι.!!!!Ε δεν είναι!!!!.Μιλάμε για δώδεκα μήνες κενού, δώδεκα μήνες εκπαίδευσης στο όνομα μιας σάπιας ιδέας, δώδεκα μήνες ομοιογένειας στην εμφάνιση κοινής με αυτή των χακί – δολοφόνων, δώδεκα μήνες μακριά από φίλους και συντρόφους, δώδεκα μήνες αποχής από τον έρωτα, δώδεκα μήνες χωρίς άποψη για την κοινωνική πραγματικότητα λόγω αποχής, δώδεκα μήνες μέσα σε συρματοπλέγματα, δώδεκα μήνες που κρατάς όπλο χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να το στρέψεις στον εχθρό σου (ο εχθρός είναι η εξουσία που σε κουμαντάρει), δώδεκα μήνες κενού. Τους χαρίζω μόνο τις ώρες που γράφω αυτήν την επιστολή. Επιλέγω να διαχειρίζομαι το χρόνο μου δημιουργικά σε ότι θέλω με το λιγότερο κόστος και δεν πετάω στα σκουπίδια ένα χρόνο στον οποίο μπορώ να ζήσω τόσα άλλα πράγματα.

Στρατός – φονιάς: Ο στρατός πέρα απο την εσωτερική του ύπαρξη ως θεσμού δρα και εκτός συνόρων, άλλοτε κρυφά άλλοτε φανερά. Έχει πάντα και ας μην τη χρησιμοποιεί τη δυνατότητα να προκαλέσει μαζικές καταστροφές και δολοφονίες. Έχει συγκεκριμένο επιστημονικό περιεχόμενο που σχετίζεται με την ανακάλυψη τεχνικών και όπλων για ακόμα μεγαλύτερους ολέθρους από αυτούς που ήδη μπορεί να προκαλέσει. Φυσικά για να καλύψει όλες αυτές τις ενεργειές του απομυζά χρήματα από το μόχθο των ιδίων που αυτός σκοτώνει. Εκτός από θανάτους σε καιρό πολέμου ευθύνεται για το θάνατο αρκετών νέων που τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Επίσης ευθύνεται για αρκετές ψυχολογικές διαταραχές που προκαλούνται σε άτομα κατά τη θητεία τους. Είναι ρυθμιστής της κίνησης των συνόρων, άλλοτε σκοτώνοντας μαζικά σε ναρκοπέδιαμετανάστες άλλοτε σκοτώνοντας φαντάρους που τυχαίνει να δουν κάποια σύμπραξη στρατιωτικών με εμπόρους ναρκωτικών-λευκής σάρκας –όπλων. Εκπαιδεύει μαζικά δολοφόνους στις ειδικές δυνάμεις, πολλοί από τους οποίους μετά βρίσκονται στα σώματα ασφαλείας ή απαρτίζουν φασιστικές και παρακρατικές ομάδες. Εν ολίγης είναι μια δεξαμενή θανάτου υπηρετώντας τα σχέδια κρατιστών, καπιταλιστών, και μη.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΟΣ - ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ - ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ

fysika kai gia ola ftaine oi Voulgaroi (patir kai ios)

Λες και δεν υπήρξαν μηχανισμοί που κίνησαν τις μηχανές και τις ψυχές. Λες και δεν υπήρξε η απόφαση να θάψουν στα πτώματα την ουτοπία. Οι πολιτικές δυνάμεις συσκέπτονται με τις συμμαχικές.

Οι Άγγλοι είναι ήδη εδώ και πληρώνουν με το κεφάλι. Και η ιστορία θα πληρώνει για χρόνια στη σιωπή. Η ελευθερία θα μείνει κρυμμένη στα υπόγεια των νέων πολυκατοικιών που ανεγείρονται. Για να κηρύττει τώρα την ελευθερία της μια γραφική τέχνη γραφείων. Οι ιστορικοί συσκέπτονται ακόμα για ισορροπίες.

Λες και στη ζωή πρέπει πάντα να κρατάμε ισορροπία ανάμεσα σε θήτες και θύματα Λες και δεν ήταν συγκεκριμένοι αυτοί με το συγκεκριμένο βλέμμα. Μετά την ήττα του φασισμού.

Φασίστες σε συσκέψεις

με φασίστες.
Μα πως να συσκεφτείς όταν στο διπλανό δωμά κάποιος ουρλιάζει κλαίγοντας; Πιο σιγά αδερφέ μου. Ίσως έγιναν λάθη αδέρφια. Μα οι λέξεις δεκεμβριανά και φασισμός και καταστολή και επικήρυξη κεφαλών ανήκουνε στο μακρινό και ξεχασμένο παρελθόν.

Μα εμένα τα αδέρφια μου είναι κοντά μου και τα καταλαβαίνω στο σκοτάδι. Μπορώ να δω ακόμα στη σκοτεινή αίθουσα τις πολιτικές και τις κοινωνικές συγκρούσεις. Και τα συμφέροντα συγκεκριμένα. Και οι συσκέψεις συγκεκριμένες.

Και οι καλλιτέχνες, κάνοντας ότι πίνουν τσάι στη Ραφήνα σε μινιατούρες, αποφασίζουν παίζοντας να κάνουν τους μεγάλους. Όπως έγραψε η Ελένη Βουλτσίδου, "λες και όπως ξυπνήσαμε ένα πρωί, μετρηθήκαμε με τους φίλους μας και είπαμε: «Παίζουμε πόλεμο;»."

ΥΓ: Έγραψα τους συνειρμούς μου χωρίς να είμαι βέβαιος τι έγραφα. Ανέβασα το κείμενο, και μετά από 30 δευτερόλεπτα ακούω στη τηλεόραση των υπουργό που μας πουλάει προστασία (για να τα σκάει σε χαφιέδες) να λέει:

«Έχουμε πόλεμο, τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε λογική, θα πολεμήσουμε».

Οι Αγγλοι λοιπόν και πάλι σε συσκέψεις με τη κυβέρνηση. Περιμένουμε το σίκουελ του Παντελή.

Τον αδελφό μας, Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ

Του Niko Ago, nago@otenet.gr από την Αυγή

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο - τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα....Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: "Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του".Συνεχίζει ο αδελφός του: "Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια... Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει... Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου...Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις - τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα 'ευχαριστώ' από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος".

οι έξοδοι της Μεσολογγίου

Πορεία διαμαρτυρίας από την πλατεία Εξαρχείων προς τη Βουλή την Πέμπτη 29/10, 6μ.μ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων ενεργοποιείται εδώ και δυο χρόνια σε ζητήματα που αφορούν την ποιότητα της καθημερινής ζωής στη γειτονιά. Ζητήματα όπως η καθαριότητα και η φροντίδα της περιοχής, η συρρίκνωση και υποβάθμιση των ελεύθερων χώρων, η ηχορρύπανση, οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας και η συνεχής παρουσία ειδικών δυνάμεων στην περιοχή με ρίψη χημικών, διαρκείς και αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και χυδαίες προκλήσεις που όχι μόνο δε λύνουν προβλήματα, αλλά δημιουργούν. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τη δολοφονία του μαθητή Αλ. Γρηγορόπουλου από την αστυνομία τον προηγούμενο Δεκέμβρη.

Τις τελευταίες μέρες σε μία γελοία όσο και επικίνδυνη επίδειξη ισχύος στην περιοχή μας οι Ειδικές Δυνάμεις σε συνδυασμό με μονάδες δέλτα κλπ. οργώνουν τα Εξάρχεια προσάγοντας στο τμήμα άτομα που απλώς κυκλοφορούν ή πίνουν το ποτό τους, εκφοβίζοντας και υβρίζοντας χυδαία ανθρώπους κάθε ηλικίας και δη γυναίκες χωρίς κανένα προκάλυμμα. Η κατάσταση την οποία συνεχίζει και εντείνει η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση εις «επίδειξη έργου» έχει δημιουργήσει συναισθήματα αγανάκτησης σε κατοίκους και ανθρώπους που κυκλοφορούν και εργάζονται στα Εξάρχεια, που εμποδίζονται στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Πέρα από το γεγονός ότι οι κινήσεις αυτές προσβάλλουν την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, σε τελική ανάλυση ακυρώνουν τη συλλογική προσπάθεια αλλαγής των

όρων της καθημερινής μας ζωής με ένα κλίμα αποδιοργάνωσης και εκφοβισμού που καλλιεργούν. Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα ότι οι αστυνομικές δυνάμεις καμία υπηρεσία δεν προσφέρουν στους πολίτες των Εξαρχείων όταν καλούνται να επέμβουν για καθημερινές κλοπές,για παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή όταν γίνονται καταγγελίες για εμπόριο ναρκωτικών, επικαλούμενες το «άβατο» το οποίο πολύ εύκολα προσπερνούν όταν κατεβαίνουν ως κομάντο σε «θεαματικές ενέργειες» που (συν)ταράσσουν τη ζωή της γειτονιάς.

Θέλουμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια να κάνουμε τα Εξάρχεια ζωντανή, ανθρώπινη και βιώσιμη γειτονιά, με πράσινο, φροντίδα, καθαριότητα, ελεύθερους χώρους και με συνεχείς δραστηριότητες πολιτισμού και συνεύρεσης, θέλουμε τα Εξάρχεια

να συνεχίσουν να είναι μια γειτονιά ελεύθερης έκφρασης και δημιουργικής δράσης. Δεν θα δεχθούμε, λοιπόν, κλίμα εκφοβισμού από οποιαδήποτε κατεύθυνση, πολύ περισσότερο από το κράτος, και επειδή βαρεθήκαμε τα παχιά λόγια προχωρούμε σε στήριξη και δημοσιοποίηση δικαστικής καταγγελίας κατοίκου που συμμετέχει στην Επιτροπή Πρωτοβουλίας και δέχθηκε χυδαία λεκτική επίθεση από διμοιρία ΜΑΤ στην οδό Μεσολογγίου όταν τους ζήτησε να σταματήσουν τη χυδαιολογία και τις προκλήσεις απέναντι σε νεαρούς. Το επόμενο διάστημα θα προχωρήσουμε επίσης σε μηνύσεις για τα χημικά, καθώς και σε άλλες μορφές διαμαρτυρίας, ώστε να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε τις κινήσεις μας σε όλα τα επίπεδα, για τη διεκδίκηση και προστασία των κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων.

Καλούμε όλες και όλους:

σε συμμετοχή και στήριξη συναυλίας μαθητικών μουσι

κών συγκροτημάτων από σχολεία της γειτονιάς στην πλατεία Εξαρχείων, την Παρασκευή 23/10 το απόγευμα

σε μαζικό μοίρασμα του κειμένου μας και ενημέρωση της γειτονιάς το Σάββατο 24/10, 12.00, στη λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου

σε πορεία διαμαρτυρίας από την πλατεία Εξαρχείων προς τη Βουλή την Πέμπτη 29/10, 6μ.μ.

http://exarchia.pblogs.gr

ξαναβγαίνουμε;

Πέρα απ' τ' άστρα είν' η δικιά μας γειτονιά
Κατεβήκαμε με γέλια και τα όργανα στον ώμο
Έλα κάντε μας λιγάκι συντροφιά
...κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Είχε κρύο από του Δία τη μεριά
Κι η Σελήνη ερημιά καθόλου κόσμο
ʼντε ανάψτε μας μια όμορφη φωτιά
...κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Τέτοια νύχτα μαγεμένη και γλυκιά
Μας θυμίζει ένα φθινόπωρο στον Κρόνο
ʼντε ας παίξουμε μια τελευταία πενιά
Όπου να 'ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο
Στίχοι, Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας

Εικόνα: Warren Ellis

Παιδιά των Βρικολάκων

Αν η νουδού πέρασε ένα μήνα νεκρικής ακινησίας, ίσως θα έπρεπε, διαβάζοντας την ιστορία της ανάποδα, να υποψιαστούμε επιτέλους, ότι δεν έζησε ποτέ.

Σήμερα, το κόμμα αυτό έχει το ένα τρίτο των βουλευτών που όμως στη βουλή είναι ανύπαρκτοι. Έχει με κρατικά λεφτά φτιάξει αμέτρητα κέντρα, γραφεία, ιδρύματα, έντυπα τα οποία είναι επί ένα μήνα επίσης ανύπαρκτα. Συσπείρωσε στις εκλογές το ένα τρίτο της Ελληνικής κοινωνίας το οποίο σήμερα μοιάζει να μην υπήρξε ποτέ. Τα δελτία των ειδήσεων ψάχνοντας κάτι να διασώσουν την θλιβερή ύπαρξη της, αντί για συνεδριάσεις επιτροπών και οργάνων, μας μιλάνε για κάποιες υποτιθέμενες συνεννοήσεις κάποιων στελεχών και για κάποιους επίδοξους αρχηγούς που μονομαχούν εκτός νόμου.

Η νουδού όχι μόνο δε μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι κίνημα, αλλά με το ζόρι μπορεί να πείσει ότι έχει ένα ίχνος Ζώης σαν μηχανισμός. Τότε όμως τι είναι αυτό που κρατάει τόσα χρόνια κυρίαρχο ένα τέτοιο σάπιο κορμί; Μα προφανώς το κεφάλαιο, που για το αμοιβαίο όφελος αφήνει τη νουδού να μπήγει τους κυνόδοντες στο λαιμό του. Αλλά δε φταίνε μόνο οι ισχυροί, αυτή η νεκρή ύπαρξη οφείλεται και στους ανθρώπους που επιτρέπουν σε κάτι τόσο νεκρό να υπάρξει. Είναι το ίδιο νεκρό κομμάτι που κουβαλούν μέσα τους και τους ψιθυρίζει με απόκοσμη φωνή το μίσος για την ίδια την κοινωνία, και για ότι ζωντανό υπάρχει ακόμα μέσα της.

Με την αδιαφορία των ανθρώπων για την υποτιθέμενη ανοιχτή εκλογή του επόμενου παιδιού των βρικολάκων η άδεια κάλπη στο τέλος της μέρας θα ανοίξει σαν ένα φέρετρο που τους καλωσορίζει επιτέλους σε έναν λυτρωτικό πολιτικό θάνατο.

σταζζζζζζζζζζζζζζζζζ

Το ότι μας μαθαίνουν να λέμε σωστά τα στέιτζ, σημαίνει προφανώς ότι θα τα ακούμε για πολύ καιρό ακόμα. Ίσως μάλιστα το μόνο λάθος με τα σταζζζζζ, κατά το πασόκ να βρίσκεται στη πως τα προφέρουμε. Ομως ανεξάρτητα απο τη προφορά, αυτό που ακούγεται είναι το ίδιο πράγμα, "εξευτελιστική εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο", και η πολιτική εκμετάλευση του θέματος κάθεται κι αυτή πάνω στη πλάτη αυτών των ανθρώπων.

για κατέβασμα ακαδημαϊκών βιβλίων

1. Ανοίγουμε ένα λογαριασμό Gmail. Μετά, 2. γραφόμαστε στο http://gigapedia.com και τέλος 3. γραφόμαστε και στο http://ifile.it . Αφού γραφτούμε μπαίνουμε στο gigapedia, αλλά δε κάνουμε ποτέ αναζήτηση με τη μπάρα αναζήτησης που βγαίνει στη μέση της οθόνης αλλά με την μπάρα που βγαίνει στη πάνω δεξιά γωνία. Η επιλογή αναζήτησης είναι αυτόματα στο google, που πρέπει να το αλλάξουμε με την επιλογή gigapedia. Κάνοντας κλικ στο βιβλίο που μας ενδιαφέρει μας μεταφέρει αυτόματα σ’ αυτό αλλά στη καρτέλα "σχόλια". κάνουμε κλικ στη καρτέλα "σύνδεσμοι" και μας δίνει μια λίστα συνδέσμων στους οποίους υπάρχει το κείμενο. Συνήθως είναι σε μορφή pdf ή http, μέσα σε αρχείο rar. Το οποίο τις λίγες φορές που είναι κλειδωμένο δίνει ήδη τον κωδικό από τη σελίδα συνδέσμων. Κάνουμε κλικ στο σύνδεσμο ifile.it αν υπάρχει και αυτό ανοίγει μέσω της σελίδας xinio.info. Στο http://ifile.it/dl αν έχουμε ήδη εγγραφεί κάνουμε κλικ πάνω πάνω στη σελίδα request download ticket και μετά στο download που το αντικαθιστά. Εδώ όσο πιο συχνά το χρησιμοποιούμε τόσο περισσότερα εκνευριστικά κλικ ζητάει.

Άλλες επιλογές για βιβλία είναι το emule, και για torrents το bit che. Υπάρχουν σελίδες με χιλιάδες βιβλία χωρίς copyright όπως το http://www.gutenberg.org και το http://www.ibiblio.org και υπάρχουν και άλλα που δεν βάζουν τέτοια όρια όπως το http://ebooksshares.org. και το http://www.scribd.com/ . Οάσεις βιβλιών αποτελούν και τα http://www.marx2mao.com/ , http://www.marxists.org/ , http://librivox.org/ και πολλά ακόμα που αυτή τη στιγμή δε μπορώ να θυμηθώ. Στο http://elbitz.net γράφτηκα αλλά δεν έχει κάτι αξιόλογο και δε το προτείνω, ενώ για το http://www.bitme.org/ δε γνωρίζω τίποτα γιατί ακόμα δεν έχω βρει πρόσκληση εγγραφής.

Τέλος, για όσους επιμένουν σε τυπωμένα βιβλία μέσα στη σκόνη και αλλόκοτα κουρασμένα βλέμματα σε αναγνωστήρια, το http://zephyr.lib.uoc.gr/ είναι μια πολύ ωραία μηχανή αναζήτησης όλων των βιβλιοθηκών της χώρας σε ένα κλικ. Περιμένω προτάσεις κι απο σας κωλόφυτα.

Τι συγνώμη ρε;

για όλα τα αντίδοτα του Φώτη

Με μια επικοινωνιακή μεταβολή απελευθέρωσαν τους συλληφθέντες της "επικίνδυνης" παρουσίασης βιβλίου, απελευθέρωσαν τους συλληφθέντες της Νίκαιας που κρατούνταν παράνομα, υποσχέθηκαν κατάργηση του ιδιώνυμου της κουκούλας, άλλαξαν την ηγεσία της αστυνομίας και ζήτησαν συγνώμη για τη ταλαιπωρία Και η μέρα ακόμα δεν έχει τελειώσει.

Το πασοκικό θέατρο ξέρει να δίνει μελοδραματικές παραστάσεις για όλη την οικογένεια. Ο κακός του έργου είναι η νουδού που τους παρέδωσε καμένη γη και καμένα μυαλά μπάτσων. Η συνέχεια θα είναι η τελετουργική επανάληψη της ίδιας παράστασης με ακόμα μεγαλύτερη άνεση.

Έτσι, η χούντα του Χρυσοχοϋδη δε ζήτησε καμία συγνώμη από το κόσμο που ταλαιπώρησε τόσες μέρες αλλά μόνο από τους επωνύμους του Συνασπισμού. Δε ζήτησε συγνώμη για όσα ακραία καταγγέλλονται όλες αυτές τις μέρες. Δε ζήτησε συγνώμη από τον Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, που το σκότωσαν με γυμνά χέρια οι φασίστες της ασφάλειας. Που συγκάλυψαν το φόνο που ήρθε μετά από μια σύλληψη λάθος ατόμου.

Στους λάθος νεκρούς να ζητήσεις συγνώμη ρε. Με τη παραίτησή σου και πηγαίνοντας σιωπηρά να κλειστείς στο σπίτι σου και να μη ξανακούσουμε από σένα. Σα τους νεκρούς που είναι οι μόνοι αρμόδιοι πια για τη σωτηρία σου.

(Ξέρω ξέρω, το έγκλημα έγινε όταν αυτός έλλειπε. Μα έγινε από αυτούς που τους είχε εκπαιδεύσει καλά στον φόνο -δεν είναι άλλωστε το μόνο τους φονικό. Και είναι αυτός που τώρα θαύει συνεχώς το θέμα και τις ευθύνες, αφήνοντας το πτώμα άταφο στο βωμό της δημοκρατίας).



Εκατοντάδες κόσμος σήμερα ήταν παρόν στο κέντρο της πόλης, από το συλλαλητήριο το πρωί και τον κόσμο έξω απο τα κρατητήρια μέχρι την απογευματινή πορεία και τη λήξη της κατάληψης της πρυτανείας το βράδυ. Ήταν μια καλή γεύση του επερχόμενου Δεκέμβρη. Ίσως αυτός που πουλάει τη προστασία στο πολίτη, να φοβήθηκε σήμερα και γι' αυτό άρχισε τους θεατρινισμούς. Όμως ούτε η υποκρισία, ούτε τίποτα άλλο μπορεί να σώσει αυτόν και τους ομοίους του απ' τους αμέτρητους Δεκέμβριδες που θα χτυπούν σαν κύματα.

Ανέκφραστοι Απατεώνες

Λένε ότι η παρουσιάστρια των ειδήσεων του μεγαλύτερου επικοινωνιακού συγκροτήματος ήταν τόσο αφόρητα άσχημη που η εταιρία συνεδρίασε και αποφάσισε ότι όντος προκαλούσε σε όλους αηδία και γι’ αυτό θα την πλήρωναν να πάει και να το φτιάξει τη περίοδο των διακοπών. Και πραγματικά, μετά τις διακοπές οι ειδήσεις του καναλιού απέκτησαν ένα νέο πρόσωπο.

Η αλήθεια όμως ήταν άλλη. Δεν ήταν η εφιαλτική ασχήμια της αυτή που πραγματικά ενοχλούσε, και δεν ήταν αυτή που τελικά άλλαξε για να διασωθεί το συγκρότημα. Αυτό που είχε πάψει να είναι ανθρώπινο πάνω της ήταν οι εκφράσεις αυτού του προσώπου. Οτιδήποτε δεν ήταν υπέρ των ισχυρών το αντιμετώπιζε με εκφράσεις εμετικής αηδίας, τους εκπροσώπους των αδυνάτων τους κοιτούσε με απίστευτο σνομπισμό και απέχθεια, όταν συνέβαινε κάτι κακό δε μπορούσε να κρύψει τις χαιρέκακες εκφράσεις κλπ. Το πραγματικό πρόσωπο του συγκροτήματος ήταν πλήρως εκτεθειμένο στο πρόσωπο της.

Αυτό που κάναν λοιπόν ήταν, τραβώντας της χειρουργικά το πρόσωπο να αφαιρέσουν από πάνω του κάθε έκφραση. Τώρα πια ανίκανη να εκφράσει το μίσος, την αηδία, την απέχθεια για το συνάνθρωπο, φαίνεται σχεδόν ανθρώπινη. Όμως η στάση της, και η στάση των ισχυρών που εκπροσωπεί δεν έχει αλλάξει. Ο κόσμος παρακολουθεί και το νοιώθει ότι και με τις πολιτικές αλλαγές που έγιναν είχαμε μπει σε μια εποχή πρωτόγνωρης υποκρισίας. Κολλάνε λοιπόν το βλέμμα τους κάθε βράδυ, στα παγωμένα πρόσωπα τους και περιμένουν να εμφανιστούν ξανά οι ρωγμές και οι πραγματικές τους εκφράσεις που θα κάνουν τα προσωπεία της εξουσίας να καταρρεύσουν.

περιμένοντας τις βιτρίνες του δεκεμβρίου

Αν θέλετε να κάνετε κάτι, αν θέλετε να υλοποιηθούν τα όνειρά για έναν διαφορετικό κόσμο, τότε δράστε σύντροφοι αυτή τη στιγμή. Ξέρω ότι τώρα ξεκουραζόμαστε για να τα σπάσουμε το Δεκέμβρη περιμένοντας τα ανήλικα να μπουν μπροστά. Και αν δε μπουν θα μας φταίει προφανώς η συνείδηση των μαζών. Τόσο μαλάκες είμαστε.

Μα η πρωτοπορία (η επαναστατική φυσικά) δε χρειάζεται μαζικότητα για να στραφεί στη δράση. Αυτά που θα κάνεις θα καθορίσουν στη συνέχεια το πόσοι θα βρίσκονται δίπλα σου όταν κάποια στιγμή χρειαστεί να κοιτάξεις, αλλά και το ποιοι θα βρεθούν απέναντί σου (και φρόντισε αυτοί απέναντι να είναι πολλοί αλλιώς τα κάνεις όλα λάθος). Αντίθετα αυτό που από το Δεκέμβρη και μετά κάνουμε είναι να κοιτάμε συνεχώς πίσω μας να δούμε αν έχουμε αρκετό κόσμο μαζί μας. Ο Σάββας Μιχαήλ παρατηρούσε ότι το ίδιο κάνει και αυτός που θα δούμε πίσω μας, και μετά αυτός πιο πίσω... και ο τελευταίος βλέποντας ότι δεν τον ακολουθεί κανένας, γυρίζει και φεύγει, και σύντομα το έχουμε διαλύσει. Αυτή η στάση δε πρόκειται να φέρει ποτέ αποτελέσματα.

Αυτή τη στιγμή είναι υπαρκτά παντού μέτωπα και δυνατότητες για αμέτρητα κινήματα. Μια κατάληψη στα ναυπηγία Σκαραμαγκά και ένα ταυτόχρονο αίτημα να περάσουν στα χέρια του λαού (και όχι του κράτους) θα ήταν μια ανεπανάληπτη επιτυχία του αναρχοσυνδικαλίσμού. Το ίδιο και με το μέτωπο του λιμανιού του Πειραιά. Άλλη πρόταση που φωνάζει από μόνη της θα ήταν να υπάρξει ακτιβισμός στα κολέγια, αν θέλετε σύντροφοι των πανεπιστήμιων, θα μπορούσε να υπάρξει (και αυτό είναι το στοιχειώδες) ακαδημαϊκός ακτιβισμός. Να μπούμε σε αυτούς τους χώρους σαν επιστήμονες και να δείξουμε τη γύμνια τους. Αλλά αντί για όλα αυτά εμείς περιμένουμε το Δεκέμβρη πίνοντας μπύρες. Αυτές οι προσπάθειες θα ήθελαν συνεχή και κοπιαστική προσπάθεια προπαγάνδισης και δράσης.

Η πρότασή μας: Βγείτε στο μπαλκόνι και φωνάξτε στη παρέα των επαναστατημένων εργατών που περνάει αυτή τη στιγμή από κάτω ότι κατεβαίνετε αμέσως. Ενωθείτε μαζί τους και ακολουθήστε τους στο σωματείο, και από εκεί αναχωρήστε ενωμένοι γι' αμέτρητες ουτοπίες.

Ολοκληρωτισμός Ολοφάνερος (όλα για τον Χρυσοχοΐδη)

Μετά από τις πρώτες δηλώσεις και ενέργειες του υπουργού "προστασίας του πολίτη" μιλήσαμε για συνώνυμα της δεξιάς. Οσο περνούν οι μέρες, ο Χρυσοχοΐδης διεκδικεί ακόμα μεγαλύτερες διακρίσεις αφού άνθρωποι που έχουν ζήσει σε δύσκολες εποχές μιλούν καθημερινά για καταστάσεις χειρότερες απο τη χούντα.

Σε μια κυβέρνηση που κλείνει υποκριτικά το μάτι σε όλες τις πλευρές, ο Χρυσοχοΐδης ανέλαβε απο τη πρώτη μέρα τον ρόλο του ράμπο που δε θα κάνει συμβιβασμούς "και καλά" με κανέναν. Οι εντολές που έλαβε ήταν πρώτον σύνορα φυλακές και δεύτερον κατοχή του "κράτους των Εξαρχείων". Με ρητρορική χρισαυγίτη μιλάει επι 18 μέρες για το δήθεν "άβατο" των εξαρχείων, τις συμμορίες τους και το καθεστός διαρκούς παραβίασης ολόκληρου του ποινικού κώδικα, για τη χώρα που έγινε ξέφραγο αμπέλι, για το ότι κατα τ' άλλα έχει φίλους αναρχικούς (το ίδιο λέει και ο Καρατζαφέρης).

Μέσα σε λίγες μέρες μετέτρεψε τα Εξάρχεια από ένα στέκι σε ένα κατεχόμενο κράτος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που η ασφάλεια καθημερινά ταλαιπωρεί, προκαλεί και εξευτελίζει αθώους στους δρόμους. Μπουκάρει χωρίς άδεια στα σπίτια. Μπουζουριάζει και ανακρίνει με χουντικό τρόπο. Τα ΜΑΤ συνεχώς επιτίθενται σε κινητοποιήσεις και πορείες χρησιμοποιώντας βία και χημική καταστολή. Εφάρμοσε πρώτος τον φασιστικό νόμο του ιδιώνυμου της κουκούλας που είχε περάσει ο Δένδιας. Μπλοκάρει την είσοδο στη χώρα μελών οργανώσεων για τους πρόσφυγες, προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα τρομουστερίας ανασταίνονται πεθαμένες ένοπλες οργανώσεις και κάνει γενικότερα ότι μπορεί όχι μόνο για να δικαιώσει το χαρακτηρισμό του φασίστα αλλά για να φτιάξει ένα κράτος φυλακή.

ξαναβάφοντας τη Φυσική Ιστορία

Ο ιδιοκτήτης του ζωολογικού κήπου Marah, Mohammed Barghouti, ήξερε ότι τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ πραγματική ζέμπρα. Είχε βέβαια κάποτε ζέμπρες αλλά πέθαναν από πείνα στη διάρκεια του ατέλειωτου αποκλεισμού της Γάζας. Στον ζωολογικό του συντηρεί πια μόνο μια γερασμένη τίγρη και μια ποικιλία πουλιών, λαγών και γάτων.

Το να έχει ζέμπρες ήταν πολύ ακριβό, και δύσκολο αφού η μόνη λύση είναι να έρθουν παρανόμως από την Αίγυπτο με κόστος πάνω από 50 χιλιάδες ευρώ. Έτσι προσπάθησε να βάψει γαϊδούρια. Στην αρχή το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό αλλά με τις κατάλληλες βαφές μαλλιών και με έναν ειδικό τώρα μπορεί να προσφέρει στους μικρούς επισκέπτες βόλτες με ζέμπρες που δε ξεβάφουν. Ο Peter Beaumont μιλάει για πλαστά όνειρα στη λωρίδα της Γάζας. Μπορούμε ακόμα να σαχλαμαρίσουμε μιλώντας για πλαστές ελπίδες, για πλαστή μνήμη ή για το ποια είναι πλέον τα πραγματικά γαϊδουριά. Εγώ πάλι θα ήθελα να υπερασπιστώ το πόσο πραγματικές είναι αυτές οι ζέμπρες. Το παραπάνω υλικό είναι σίγουρα τέλειο για τους αναστοχασμούς της πολιτιστικής βιομηχανίας. Και οι φρεσκοβαμμένες ζέμπρες είναι σίγουρες πιο πειστικές από αυτές στη ντίζνειλαντ... με μέτρο πάντα την ευτυχία των παιδιών.

YΓ: Στον αντίποδα θα βρούμε μια άλλη ιστορία της λωρίδας της Γάζας. Ο γνωστός ακτιβιστής Banksy είχε σκαρφαλώσει σε κάποιο σημείο του τείχους αποκλεισμού της Γάζας που τότε κατασκεύαζε το Ισραήλ. Είχε αρχίσει να ζωγραφίζει ψηλούς φοίνικες και ζώα πάνω στο τείχος όταν τον πλησίασε ένας ηλικιωμένος Παλαιστίνιος και του ζήτησε να φύγει. Ο Banksy διαμαρτυρήθηκε ότι προσπαθούσε να κάνει το τείχος πιο όμορφο και πιο υποφερτό για να εισπράξει την απάντηση "δε το θέλουμε όμορφο, θέλουμε να φαίνεται αυτό ακριβώς που είναι".

διαψευσιοκρατεία

Πριν από λίγο ανέβηκα τη Θεμιστοκλέους μέχρι την Κωλέττη, μετά βγήκα στη Μεσολογγίου και από εκεί στη Ναβαρίνου Προς μεγάλη μου έκπληξη, όχι μόνο διέσχισα το άβατο και ήμουν ακόμα ζωντανός, αλλά ούτε καν αιμοραγούσα. Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα, δεν είδα ούτε έναν κουκουλοφόρο! Και μιας και εγώ είμαι ένας διαψευσιοκράτης που ζει στο αιώνιο παρόν του, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η κατάσταση στα Εξάρχεια άλλαξε για τα καλά και δεν υπάρχει πια άβατο. Στα δελτία σήμερα δε θα ακούσουμε για κανιβαλισμούς βρεφών, ούτε και για βιασμούς παρθένων. Τώρα νιώθω πολίτης που προστατεύεται.

Άκουσα από κάποιους για πολίτες που τους ξάπλωσαν στο δρόμο, που τους έβρισαν κάποιοι ένστολοι μαζί με κάποιους χρισαυγίτες. Κάτι πήρε το αυτί μου για προκλήσεις, για εισβολές σε σπίτια και αναίτιες συλλήψεις με ακραίες ανακριτικές μεθόδους. Έφτασα ν' ακούσω ακόμα και για έναν άνθρωπο που τον σκότωσαν οι μπάτσοι στη Κωνσταντινούπολη επειδή διαδήλωνε. Άνοιξα την τηλεόραση και δεν είδα τίποτα απ' όλα αυτά. Αμάν με αυτές τις φήμες και με αυτά τα μπλόγκς που λένε ότι θέλουν. Αλλά δε πρόκειται να μας παρασύρουν. Το σύνολο της χώρας ψάχνει την ελπίδα σε μια νέα κυβέρνηση μιας εντυπωσιακής εκλογικής νίκης. Τα νέα μας αφεντικά θα έχουν όση πίστωση χρόνου χρειαστεί και τίποτα δε πρόκειται να αλλάξει αυτό το κλίμα. Τίποτα δε πρόκειται να διαψεύσει το ψέμα τους. Γιατί όπως η φύση της εξουσίας τους είναι ο φασισμός, έτσι και η φύση των ιθαγενών του Τζορτζ του 3ου είναι η άρνηση της πραγματικότητας για να ζήσουν σ' αυτό το ψέμα που τους είναι πλέον δεύτερη φύση. Μια πραγματικότητα που χωρίς να την επικυρώνει τίποτα, αγνοεί επιδεικτικά τις διαψεύσεις της. Φασισμός.

Orwell as a handbook

Congratulations to president Obama for the Nobel Peace Prize. We are sure that he deserves it. The first principle of our party is accomplished:"War is Peace". Now its time to focus on the other two principles: "Freedom is Slavery" and "Ignorance is Strength".

Winston Smith, Ministry of Truth.

μια "γλυκιά" καλημέρα απο τους ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Η νέα κυβέρνηση των Ελλήνων πρόλαβε να δηλώσει σοσιαλιστική και αντεξουσιαστική. Η χθεσινή επίδειξη φασιστικής αγριότητας στα Εξάρχεια είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής του ποιοι πραγματικά είναι. Ακούστε τη μαρτυρία και κρίνετε μόνοι σας στο κόκκινο.

ανεπίκαιρο υστερόγραφο:

Ο Alan Moore απομακρύνθηκε από τις κινηματογραφικές μεταφορές του έργου του όταν είδε το V for Vendetta (ο καθένας μπορεί πλέον να μεταφέρει ελεύθερα στο κινηματογράφο τα έργα του αρκεί να μην αναφέρει το όνομά του). Αυτό που τον έκανε τόσο έξαλλο είναι ο τρόπος που παρουσίασαν οι αδερφοί Γουατσόφσκι την εξουσία. Το βιβλίο διαφέρει από τη ταινία στο ότι στην ιστορία του Moore η διεφθαρμένη φασιστική εξουσία παρουσιάζει ένα πολύ συμπαθητικό πρόσωπο. Ο στόχος βέβαια των Γουατσόφσκι ήταν τότε να γίνουν οι συνειρμοί με τον Μπους και όχι με την εξουσία εν γένει. Αντιθέτως, ο κατ' επάγγελμα μάγος Alan, γνωρίζει καλά την τέχνη της εξαπάτησης και δε μπορεί παρά να είναι βαθιά αντιεξουσιαστής.

πέρα απο σκυλιά και χωματερές

"Δεν έχω ξανααιστανθεί την αναγκαιότητα να μι-

λήσω για τη δουλειά μου και ελπίζω να μην

ξανασυμβεί, αλλά τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια

γι' αυτές τις ιστορίες. Εκεί μέσα είναι αποτυπω-

μένο ένα μεγάλο κομμάτι του νεώτερου εαυτού

και του κόσμου μου. Άνθρωποι που γνώρισα,

μέρη που βρέθηκα, ιστορίες που περισσότερο

τις είδα, τις άκουσα ή έστω τις αφουγκράστηκα,

παρά τις φαντάστηκα.

Το πανταχού παρόν δύσμορφο τέρας της

διαχρονικά αξιόσπαστης Αθήνας, η φυτευτή

στα Πατήσια, η παλιά Ομόνοια, η Αχαρνών, οι

θλιβερές αλάνες-χωματερές στα Λιόσια και στο

Περιστέρι. Οι χημείες, τα rave τα μπάχαλα στο

κέντρο, οι μπάτσοι και οι μπράβοι, τα ανύπαρ-

κτα λεφτά, η μισθωτή σκλαβιά, η αφόρητη

πλήξη, η αφόρητη πλήξη κι η αφόρητη πλήξη.

Οι νέοι ενάντια στην πόλη, καλωσήρθατε στα

νότια Βαλκάνια.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη μετά τον φόνο

του Γρηγορόπουλου μου υπενθύμισε γιατί και

για ποιους λόγους έφτιαξα αυτές τις ιστορίες. Είναι η

προσωπική μου αφήγηση, πως σιχάθηκα την

τριτοκοσμική μας μπανανία, τους Ελληναράδες

και τον θανατηφόρα βαρετό μικρο κοσμό τους.

Είναι το μίσος, η οργή και η θλίψη μου της

προηγούμενης δεκαετίας. Δεν άλλαξαν

και πολλά απο τότε.

Ελπίζω να ξαναβρεθούμε σύντομα στους

δρόμους, πάλι τόσο ετερόκλητοι και χαοτικά

αυτόνομοι, και αυτή τη φορά να τα σπάσουμε

όλα, ακόμα και τα δικά μας.

Ούτε θεούς, ούτε αφέντες

Λέανδρος

12.1.2009

[εισαγωγή στο βιβλίο: Λέανδρος, Με Μεγάλωσαν Σκυλιά, σ.7 εκδ. Babelart: Αθήνα 2009]