η ελπίδα σε κάθε στιγμή... και οι αιώνοι στόκοι

Νοιώθω ότι δε μπορώ να αποσιωπήσω τη σημερινή επίθεση που δέχτηκα. Όχι γιατί ο πόνος με σακατεύει, αλλά γιατί δε θα ήταν έντιμο να αποσιωπώ φασιστικές πράξεις στο όνομα των συλλογικών στρατηγικών. Δεν ήταν οι μπάτσοι αυτοί που μ' έναν να ντραπώ αλλά κάποιοι σύντροφοι.

Η ιστορία, για όποιον ενδιαφέρει έχει ως εξής: Ακούω στις ειδήσεις ότι η πρυτανική αρχή πάει να κλείσει την ΑΣΟΕ με δικαιολογία τη γρίπη και γίνομαι έξαλλος. Όταν φτάνω εκεί, η σχολή έχει ξανανοίξει θριαμβευτικά και η επίμαχη συνέλευση μόλις τέλειωσε αλλά δε πήρε καμία απολύτως απόφαση. Μπαίνω και έχουν μείνει 40 αναρχικοί που έχουν ξενερώσει και φεύγουν. Λένε πόσο λάθος είναι κατά το Δεκέμβρη που η σχολή θα είναι κλειστή και ντροπή λέει σε όλους που δεν είναι εκεί για να τους βοηθήσουν να κρατήσουν τη σχολή ανοιχτή το Δεκέμβρη. Μια εννιάδα αποφασίζει τελικά να μείνει τουλάχιστον για απόψε που μπορεί να χρησιμεύσει η σχολή σαν καταφύγιο με τόσα πολλά ματ στους δρόμους. Τους λέω ότι θα μείνω μαζί τους. Πιάνω κουβέντα και τους μιλάω για τη δική μου σχολή. Περνώντας από έναν τύπο με ρωτάει αν φεύγω. Του λέω, όχι βρε μην ανησυχείς. Δε θες να φύγεις ρωτάει. Προβληματίζομαι. Ρωτάω αν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης. Μου λέει πως όχι αλλά πως οι άλλοι είναι γνωστοί από τη σχολή. Του λέω, ότι αν θέλει φεύγω αλλά θα μείνουν 9 δεν υπάρχει πίεση. Απομονώνομαι και διαβάζω το κόμιξ μου. Μετά από λίγο σηκώνομαι και τους πλησιάζω αδιάφορα. Μια κοπέλα μου φωνάζει να φύγω όπως θα το έλεγε ένας φασίστας σε κάποιο μετανάστη. Ένας τύπος με πλησιάζει με μια κούπα βραστό νερό και απειλεί ότι θα μου το φέρει στο πρόσωπο. Προφανώς συμπορεύτηκε κάποτε μαζί μου διαμαρτυρόμενος για την περίπτωση Κούνεβα. Οι άλλοι 7 είναι μαζί τους. Με σπρώχνουν εκτός του πανεπιστημίου. Είμαι αποσβολωμένος. Ανήμπορος να μιλήσω. Ανήμπορος να καταλάβω. Στέκομαι έξω από την είσοδο της ΑΣΟΕ με όλη την απορία και όλη τη θλίψη του προηγούμενου Δεκέμβρη. Ρωτάω ξεψυχισμένα για να καταλάβω, τι έγινε. Αυτοί δεν είπαν ότι θέλουν το πανεπιστήμιο ανοιχτό; αυτοί δε ζήτησαν βοήθεια; Δεν είχαμε πει ότι θα φεύγαμε μαζί σε 2 ώρες; Είναι τόσο αντίθετο στη πρακτική της περιφρούρησης να συμμετέχουν άτομα από άλλα ακαδημαϊκά τμήματα; Είναι το ντύσιμό μου ύποπτο; Είναι κάτι που έκανα; Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν παίρνω απαντήσεις, εισπράττω μόνο επιθέσεις. Δε με νοιάζει για μένα, θέλω να μείνω για τις δυνατότητες αυτού του Δεκέμβρη. Φεύγω και δε μπορώ να σταματήσω το κλάμα και την επίπονη θλίψη.

Στο κόσμος έξω από την πύλη δεν έχει θέση η παράνοιά τους. Δεν υπάρχουν "διμοιρίες έτοιμες να εισβάλουν", ούτε "χρισαυγίτες έτοιμοι να τους μαχαιρώσουν", ούτε "ασφαλίτες έτοιμοι να τους αρπάξουν". Ίσως το ότι έφυγα με ασφάλεια να επιβεβαιώνει την λογική τους ότι είμαι με τους άλλους. Υπήρχαν ματ και ασφαλίτες σε άλλα σημεία μακριά από το μαγαζάκι τους και το φαντασιακό τους. Δεν είναι όλα αυτά το θέμα. Το θέμα είναι να μπορείς να κοιτάς στα μάτια έναν άνθρωπο που σε βλέπει σαν αδελφό χωρίς να σκέφτεσαι τον φόνο.

Κατάληψη Εργοστασίου

Το είπα πολλές φορές και θα το ξαναπώ: οι προοπτικές του Δεκέμβρη περιορίστηκαν σημαντικά από το ότι δε σημειώθηκαν καταλήψεις εργοστασίων να μας στεγάσουν όσο ήμασταν στους δρόμους. Γι’ αυτό υποδεχόμαστε με χαρά τέτοιες ειδήσεις όπως η κατάληψη εργοστασίων στην επαρχιακή Βρετανία. Ας γίνει η αρχή για να καταληφθούν εργοστασιακοί χώροι και στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Η είδηση είναι ότι περίπου 200 εργαζόμενοι κατέλαβαν το εργοστάσιο αυτοκινητιστικών εξαρτημάτων στο Belfast, της Βόρειας Ιρλανδίας, ενάντια στις περικοπές θέσεων εργασίας. Τα νέα διαδόθηκαν αστραπιαία και τα άλλα δύο εργοστάσια της εταιρίας ακολούθησαν αμέσως. Ογδόντα εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο της εταιρίας στο Enfield, στο Βόριο Λονδίνο, και εκατό το εργοστάσιο στο Basildon του Essex.

Τη προηγούμενη Τρίτη οι εργοδότες ανακοίνωσαν κυνικά και χωρίς προειδοποίηση στους εργαζόμενους στο ότι το εργοστάσιο κλείνει και να περάσουν την επόμενη για τα προσωπικά τους αντικείμενα. Αλλά ήδη τη Τετάρτη είχε μπει το λουκέτο. Οι εργάτες βρήκαν πέρασμα, μπήκαν και κατέλαβαν το χώρο που μέχρι χθες εργάζονταν. Μέχρι και σήμερα βρίσκονται μέσα στο εργοστάσιο και στην ταράτσα του. Η Visteon έχει αποκτήσει τα εργοστάσια από τη Ford το 2000. Όλα τα εξαρτήματα που κατασκευάζει το εργοστάσιο είναι για τη Ford. Η εργοδοσία δε κάνει βήμα πίσω στις αποφάσεις της και πλέον διακυβεύονται πάνω απο 500 θέσεις εργασίας.

Η ανταρσία ενάντια στη διάσκεψη των G20 στο Λονδίνο, έχει φέρει την κατάληψη στο Enfield στο επίκεντρο (Η κατάληψη βρίσκεται σε κίνδυνο αφού περιμένει σήμερα τις αρχές για την εκκένωση του κτηρίου)και έχει στρέψει πάνω της τα βλέμματα των διαδηλωτών σα μια ουσιαστική και επιθετική απάντηση στη κρίση. Σήμερα το κίνημα μαζεύεται στο Enfield. Και εμείς, οι μικροί, με τη σειρά μας τους στέλνουμε το χαιρετισμό μας.
Enfield: Meeting point: Friday, 3rd of April and Saturday, 4th of April at 10 am at Ponders End Railway Station (the plant is 5 in walk, cross the foot-bridge, walk down main road towards Central London, the next street to the left is Morson Road, the factory situated at the end) Bring along: friends, banners, food, music… Mobile Phone inside the plant: 07799896466 Please text urgent messages of support to: Des Heemskerk (Basildon) 07814432215 John Macquire (Belfast) 07816590380 Kevin Nolan (Enfield) 07808895724

κατάληψη

Τη θλιμμένη διαπίστωση του τέλους του Δεκέμβρη ότι όλα σταμάτησαν επειδή οι εργατικές συλλογικότητες, με κύριο υπεύθυνο το ΚΚΕ, δεν προχώρησαν σε καταλήψεις εργοστασίων, τη διαδέχτηκε η αισιοδοξία απο τις καταλήψεων δημοσίων χώρων το 2009.
Μπορεί να μην κάναμε τις γιορτές εξεγερμένα, σε έναν εργοστασιακό χώρο, αφού το ΚΚΕ ούτε μια φορά δε θυμόμαστε να στήριξε αυτή την αυτονόητη πράξη αντίστασης στο κεφάλαιο, ευτυχώς χιλιάδες νέοι αναρχικοί και θεσμοί αστικοί φρόντισαν για την απελευθέρωση του χώρου: οι δημότες του Ζωγράφου με το info cafe, οι δημοσιογράφοι στο χώρο της ΕΣΗΕΑ, οι καλλιτέχνης στο χώρο της λυρικής σκηνής και άλλες χίλιες καταλήψεις ανθίζουν στη πόλη μας. Το πάθος κοινωνικών ομάδων να εντοπίσουν τους χώρους που θα στεγάσουν τις νέες τους πραγματικότητες, θορύβησε βέβαια την κεντρική εξουσία. Πλέον για να επισκεφτεί κάποιος το υποθηκοφυλάκιο και να ελέγξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς ενός χώρου, είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από δικηγόρο, ο υπάλληλος, κατόπιν εντολής, θα τους παρατηρεί από την κορφή ως τα νύχια καχύποπτα και θα ρωτά για τις προθέσεις τους. Ακόμα κι έτσι, οι χώροι βρίσκονται, η νέα ζωή της Αθήνας αποκτά το χώρο για να αναπτυχτεί. Ο έλεγχος τους, ο εκφοβισμός, τα όργανα καταστολής, δε μπορουν να εμποδίσουν αυτές τις την εξέλιξεις. Η επιθυμία είναι έντονη και μαζική για να μπορέσουν να την ελέγξουν. Η Αθήνα έχει γίνει πάλι ένα συμβολικό πεδίο μάχης. Με ασφαλίτικές μεθόδους ίσως βρίσκουν τρόπους να μάθουν που χτυπάμε, ίσως επιστρατεύουν τις δυνάμεις τους για να μας εμποδίσουν, ίσως να τους παραπλανήσουμε, ίσως να τους παραπλανώ μ’ αυτά που λέω, να τους στελνουμε εκεί που εμείς θέλουμε, ίσως πάλι με κάθε ειλικρίνεια να κοινοποιήσουμε την ακριβή μέρα ώρα και λεπτό που θα μπούμε σ’ ένα χώρο, ίσως η επόμενη κατάληψη αναγγελθεί και γίνει την ώρα μιας μαζικής εκδήλωσης ή ίσως με αντιπερισπασμό. Είμαστε τόσοι πολλοί, έχουμε τόσες επιλογές, η πόλη ολόκληρη είναι μαζί μας. Είναι δικιά μας η Αθήνα, και όχι των μίζερων αρχόντων της ή των κουρασμένων πια φρουρών της. Αυτοί έχουν πια χάσει κάθε δύναμη στα μάτια των ανθρώπων. Ο φόβος της ασφάλειας δεν μετριάζει τη δύναμη των φωνών μας για ελευθερία.
Αλλά μια κατάληψη για να έχει νόημα πρέπει να έρχεται σε σύγκρουση με την ίδια την χωροταξία. Να ανατρέπει την οργάνωση και τη λειτουργία του ίδιου του χώρου (και γιατί όχι, και του χρόνου). Δε μπορούν οι ομάδες να επιλέγουν χώρους που δε θα ενοχλούν, που δε θα προκαλούν τις αρχές, ελπίζοντας να περάσουν απαρατήρητες μέχρι να γίνουν ένα αποδεκτό τμήμα της κοσμικής ζωής της πόλης. Δε μπορούν οι καταληψίες να λένε μικροαστικά ότι επιθυμούν χώρους για δρώμενα καθαρούς και όμορφους, προσβάσιμους από τις οικογένειες με τα παιδία τους. Ή καταληψίες θα είμαστε ή μικροαστοί, αποφασίστε.
Όπως ακριβώς με την τέχνη, η κάθε κατάληψη είναι κοινωνική ερχόμενη σε αντίθεση με τη συγκεκριμένη κοινωνία που υπάρχει γύρω της, η αντικοινωνική της στάση είναι καθορισμένη άρνηση της καθορισμένης κοινωνικής οργάνωσης και λειτουργίας. Ακριβώς σ’ αυτές τις περιοχές που «δεν ενδείκνυνται» πρέπει να βρήσκονται οι χώροι. Σε περιοχές με μετανάστες και εργάτες, σε περιοχές επικίνδυνες ή εγκαταλελειμμένες που δεν υπάρχει άλλη κοινωνική δράση. Σε μέρη που οι αστοί δε πάνε ή σε μέρη που οι αστοί φιλάνε για τον εαυτό τους. Θα προκαλέσουμε και θα μας προκαλέσουν, και μόνο έτσι θα γίνει η ρήξη. Αν γίνει μια κατάληψη σε μια γωνιά της φωτεινής πλευράς της πόλης, στη βιτρίνα που κρύβει τη γενικευμένη έλλειψη δικαιοσύνης, και αν αυτή την κατάληψη τη χαιρετήσουν οι προοδευτικοί αστοί και φροντίσουν να ενταχθεί σε πλαίσια χρηματοδότησης και φαγοπότια, η επόμενη κοινωνική εξέγερση θα στραφεί λογικά και εναντίον της. Όσοι επιθυμούν να δημιουργήσουν συλλογικότητες στο όνομα του Δεκέμβρη, ας έχουν γνώμονα το γενικευμένο αίσθημα απελπισίας εκείνων των ημερών, και ας φροντίσουν να μην προτείνουν μια ακόμα ηλίθια συλλογικότητα που απλώς θα έχει το πρόθεμα αντί-, αλλά κάτι ριζικά νέο.