PROTECTION AGAINST TEAR GAS AND PEPPER SPRAY, 101 The first thing to remember about exposure to these chemical weapons is that it is not the worst thing that could happen to you. The hype and fear surrounding them is enormous, but in reality, if you are careful and smart, you should survive it with little problem. This information is the result of conversations with experts, pepper spray trials done by the Black Cross Health Collective in Portland, Oregon, and our combined experiences of treating lots of people in various actions, including the WTO in Seattle, the IMF/WB in DC, and the actions against the electoral conventions in Philadelphia and Los Angeles. Unfortunately, we have no direct experience with these chemical weapons in Europe, so please be aware that this information is based on research from around the world, but experience only from the US. What They Are:Tear gas (also called CS, CN, or CX) and pepper spray (OC) are chemical compounds that are weapons designed to be used by the military and police to disperse crowds and subdue individuals. They are mucous membrane (the inside of your mouth and nose, among other places, are lined with mucous membranes) and skin irritants. They are mixed with solvents, and delivered through the use of propellants. Some of these solvents are registered with the US Environmental Protection Agency as causing cancer, birth defects and genetic mutations. In Seattle, one batch of tear gas contained methylene chloride, a highly toxic solvent which can cause mental confusion, headache, tingling of the limbs, rapid heartbeat, visual and auditory hallucinations, menstruation cycle disruption, spontaneous abortion, and varying effects on lungs and the digestive system. How They Are Deployed:Tear gas and pepper spray can be sprayed from small hand-held dispensers or large fire-extinguisher size tanks. Pepper spray also comes in plastic projectiles which are fired at the chest to knock the wind out of a person, who then takes a deep breath, of pepper from the burst projectile. Tear gas is most commonly deployed via canisters, which are fired into crowds, sometimes directly at people. It's important that you know not to pick up the canisters without gloves as they are extremely hot. Be aware that the time it takes you to throw it will allow you to be heavily exposed. How They Affect You:Both tear gas and pepper spray are skin irritants, causing burning pain and excess drainage from eyes, nose, mouth and breathing passages. Pepper spray is more popular with authorities as an agent of control because of its immediate pain-causing qualities. It is harder to remove from the skin and has the capacity to cause first degree burns. If you are exposed to either, you may experience:stinging, burning in your eyes, nose, mouth and skinexcessive tearing, causing your vision to blurrunny noseincreased salivationcoughing and difficulty breathingdisorientation, confusion and sometimes panic intense anger from pepper spray exposure is a common response; this can be useful if you are prepared for it and are able to focus it towards recovery and returning to the action. The good news is that this is temporary. Discomfort from tear gas usually disappears after 5-30 minutes, while the worst pepper spray discomfort may take 20 minutes to 2 hours to subside. The effects of both diminish sooner with treatment. Because pepper spray penetrates to the nerve endings, its effects may last for hours after removal from the skin. There are many myths about treatment and prevention. Much of this misinformation is potentially dangerous. Some of it, if applied, could greatly increase or prolong a person's reaction to exposure, or at the very least provide a false sense of security. Prevention:For most healthy people, the effects of tear gas and pepper spray are temporary. However, for some people the effects can be long-lasting and life-threatening. People with the conditions listed below should be aware of these risks and may want to try and avoid exposure. Please be aware that in intense actions, police behavior can be unpredictable, and avoidance is not always possible. Conditions:Folks with respiratory diseases, such as asthma, emphysema, etc. risk exacerbation, or permanent damage if exposed.Vulnerable people such as infants, the elderly, and the immune compromised, risk intensified and possibly life-threatening responses.Anyone with chronic health conditions or those on medications that weaken the immune system, (ie: chemotherapy, Lupus, HIV, radiation, or long-term corticosteroids such as prednisone) risk exacerbation of illness, intensified response and possible delayed recovery.Women who are or could be pregnant, or who are trying to get pregnant, may be at risk of spontaneous abortion, or increased risk of birth defects. Nursing mothers risk passing toxins on to their infant.Folks with skin conditions (ie: severe acne, psoriasis, or eczema) and eye conditions (ie: conjunctivitis or uveitis) risk an intensified response. People wearing contact lenses may experience increased eye irritation and damage due to chemicals being trapped under the lenses. Protection:Avoid use of oils, lotions and detergents because they can trap the chemicals and thereby prolong exposure. Wash your clothes, your hair and your skin beforehand in a detergent-free soap (such as Dr.Bronner's or most eco-friendly products). We recommend using a water or alcohol-based sunscreen (rather than oil-based). If your choice is between oil-based or nothing, we advocate using the sunscreen. Getting pepper sprayed on top of a sunburn is not fun.We also recommend minimizing skin exposure by covering up as much as possible. This can also protect you from the sun, as can a big hat.Gas masks provide the best facial protection, if properly fitted and sealed. Alternatively, goggles (with shatter-proof lenses), respirators, even a wet bandana over the nose and mouth will help. How to deal:STAY CALM. Panicking increases the irritation. Breathe slowly and remember it is only temporary.If you see it coming or get a warning, put on protective gear, if able, try to move away or get upwind.Blow your nose, rinse your mouth, cough and spit. Try not to swallow.If you wear contacts, try to remove the lenses or get someone to remove them for you, with CLEAN, uncontaminated fingers.DO NOT RUB IT IN. RemediesWe have been doing trials with pepper spray to find good remedies and have found some things will definitely help minimize the discomfort. None of these are miracle cures; using these remedies will help people to feel better faster, but it will still take time. For the eyes and mouth: We recommend a solution of half liquid antacid (like Maalox) and half water. A spray bottle is ideal but a bottle that has a squirt cap works as well. Always irrigate from the inside corner of the eye towards the outside, with head tilted back and slightly towards the side being rinsed. It seems from our trials that it needs to get into the eye to help. This means that if the sprayed person says it's okay you should try to open their eye for them. They most likely won't be able/willing to open it themselves, and opening will cause a temporary increase in pain, but the solution does help. It works great as a mouth rinse too. For the skin: We recommend canola oil followed by alcohol. Carefully avoiding the eyes, vigorously wipe the skin that was exposed to the chemical with a rag or gauze sponge saturated with canola oil. Follow this immediately with a rubbing of alcohol. Remember that alcohol in the eyes hurts A LOT. Anyone whose eyes you get alcohol in will not be your friend. Secondary treatments can include: spitting, blowing your nose, coughing up mucous (you don't want to swallow these chemicals!), walking around with your arms outstretched, removing contaminated clothing, and taking a cool shower. In fact, it is essential to shower and wash your clothes (this time in real detergents--no eco-friendly stuff here) as soon as you are able. This shit is toxic, and will continually contaminate you and everyone around you until you get rid of it. Until then, try not to touch your eyes or your face, or other people, furniture, carpets etc. to avoid further contamination. Remember, it is only temporary, and we are extremely strong.8/1/09
Η Τεχνολογία στην Υπηρεσία σας
PROTECTION AGAINST TEAR GAS AND PEPPER SPRAY, 101 The first thing to remember about exposure to these chemical weapons is that it is not the worst thing that could happen to you. The hype and fear surrounding them is enormous, but in reality, if you are careful and smart, you should survive it with little problem. This information is the result of conversations with experts, pepper spray trials done by the Black Cross Health Collective in Portland, Oregon, and our combined experiences of treating lots of people in various actions, including the WTO in Seattle, the IMF/WB in DC, and the actions against the electoral conventions in Philadelphia and Los Angeles. Unfortunately, we have no direct experience with these chemical weapons in Europe, so please be aware that this information is based on research from around the world, but experience only from the US. What They Are:Tear gas (also called CS, CN, or CX) and pepper spray (OC) are chemical compounds that are weapons designed to be used by the military and police to disperse crowds and subdue individuals. They are mucous membrane (the inside of your mouth and nose, among other places, are lined with mucous membranes) and skin irritants. They are mixed with solvents, and delivered through the use of propellants. Some of these solvents are registered with the US Environmental Protection Agency as causing cancer, birth defects and genetic mutations. In Seattle, one batch of tear gas contained methylene chloride, a highly toxic solvent which can cause mental confusion, headache, tingling of the limbs, rapid heartbeat, visual and auditory hallucinations, menstruation cycle disruption, spontaneous abortion, and varying effects on lungs and the digestive system. How They Are Deployed:Tear gas and pepper spray can be sprayed from small hand-held dispensers or large fire-extinguisher size tanks. Pepper spray also comes in plastic projectiles which are fired at the chest to knock the wind out of a person, who then takes a deep breath, of pepper from the burst projectile. Tear gas is most commonly deployed via canisters, which are fired into crowds, sometimes directly at people. It's important that you know not to pick up the canisters without gloves as they are extremely hot. Be aware that the time it takes you to throw it will allow you to be heavily exposed. How They Affect You:Both tear gas and pepper spray are skin irritants, causing burning pain and excess drainage from eyes, nose, mouth and breathing passages. Pepper spray is more popular with authorities as an agent of control because of its immediate pain-causing qualities. It is harder to remove from the skin and has the capacity to cause first degree burns. If you are exposed to either, you may experience:stinging, burning in your eyes, nose, mouth and skinexcessive tearing, causing your vision to blurrunny noseincreased salivationcoughing and difficulty breathingdisorientation, confusion and sometimes panic intense anger from pepper spray exposure is a common response; this can be useful if you are prepared for it and are able to focus it towards recovery and returning to the action. The good news is that this is temporary. Discomfort from tear gas usually disappears after 5-30 minutes, while the worst pepper spray discomfort may take 20 minutes to 2 hours to subside. The effects of both diminish sooner with treatment. Because pepper spray penetrates to the nerve endings, its effects may last for hours after removal from the skin. There are many myths about treatment and prevention. Much of this misinformation is potentially dangerous. Some of it, if applied, could greatly increase or prolong a person's reaction to exposure, or at the very least provide a false sense of security. Prevention:For most healthy people, the effects of tear gas and pepper spray are temporary. However, for some people the effects can be long-lasting and life-threatening. People with the conditions listed below should be aware of these risks and may want to try and avoid exposure. Please be aware that in intense actions, police behavior can be unpredictable, and avoidance is not always possible. Conditions:Folks with respiratory diseases, such as asthma, emphysema, etc. risk exacerbation, or permanent damage if exposed.Vulnerable people such as infants, the elderly, and the immune compromised, risk intensified and possibly life-threatening responses.Anyone with chronic health conditions or those on medications that weaken the immune system, (ie: chemotherapy, Lupus, HIV, radiation, or long-term corticosteroids such as prednisone) risk exacerbation of illness, intensified response and possible delayed recovery.Women who are or could be pregnant, or who are trying to get pregnant, may be at risk of spontaneous abortion, or increased risk of birth defects. Nursing mothers risk passing toxins on to their infant.Folks with skin conditions (ie: severe acne, psoriasis, or eczema) and eye conditions (ie: conjunctivitis or uveitis) risk an intensified response. People wearing contact lenses may experience increased eye irritation and damage due to chemicals being trapped under the lenses. Protection:Avoid use of oils, lotions and detergents because they can trap the chemicals and thereby prolong exposure. Wash your clothes, your hair and your skin beforehand in a detergent-free soap (such as Dr.Bronner's or most eco-friendly products). We recommend using a water or alcohol-based sunscreen (rather than oil-based). If your choice is between oil-based or nothing, we advocate using the sunscreen. Getting pepper sprayed on top of a sunburn is not fun.We also recommend minimizing skin exposure by covering up as much as possible. This can also protect you from the sun, as can a big hat.Gas masks provide the best facial protection, if properly fitted and sealed. Alternatively, goggles (with shatter-proof lenses), respirators, even a wet bandana over the nose and mouth will help. How to deal:STAY CALM. Panicking increases the irritation. Breathe slowly and remember it is only temporary.If you see it coming or get a warning, put on protective gear, if able, try to move away or get upwind.Blow your nose, rinse your mouth, cough and spit. Try not to swallow.If you wear contacts, try to remove the lenses or get someone to remove them for you, with CLEAN, uncontaminated fingers.DO NOT RUB IT IN. RemediesWe have been doing trials with pepper spray to find good remedies and have found some things will definitely help minimize the discomfort. None of these are miracle cures; using these remedies will help people to feel better faster, but it will still take time. For the eyes and mouth: We recommend a solution of half liquid antacid (like Maalox) and half water. A spray bottle is ideal but a bottle that has a squirt cap works as well. Always irrigate from the inside corner of the eye towards the outside, with head tilted back and slightly towards the side being rinsed. It seems from our trials that it needs to get into the eye to help. This means that if the sprayed person says it's okay you should try to open their eye for them. They most likely won't be able/willing to open it themselves, and opening will cause a temporary increase in pain, but the solution does help. It works great as a mouth rinse too. For the skin: We recommend canola oil followed by alcohol. Carefully avoiding the eyes, vigorously wipe the skin that was exposed to the chemical with a rag or gauze sponge saturated with canola oil. Follow this immediately with a rubbing of alcohol. Remember that alcohol in the eyes hurts A LOT. Anyone whose eyes you get alcohol in will not be your friend. Secondary treatments can include: spitting, blowing your nose, coughing up mucous (you don't want to swallow these chemicals!), walking around with your arms outstretched, removing contaminated clothing, and taking a cool shower. In fact, it is essential to shower and wash your clothes (this time in real detergents--no eco-friendly stuff here) as soon as you are able. This shit is toxic, and will continually contaminate you and everyone around you until you get rid of it. Until then, try not to touch your eyes or your face, or other people, furniture, carpets etc. to avoid further contamination. Remember, it is only temporary, and we are extremely strong.
Nous Sommes Tous Grecs - Liberation 11.12.08
...Καλή τύχη στους φορείς της ελπίδας. Οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα πνέει τα λοίσθια, αλλά φοβούνται πολύ, πάρα πολύ μην χάσουν τα προνόμιά τους. Και, αν οι πολιτικοί δεν το παραδεχτούν, τα πρόβατα θα γίνουν λύκοι.Η μοναρχία των πολιτικών: οι νέοι δεν θέλουν πια αυτό το σύστημα. Δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τις τράπεζες, δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για αυτοκίνητα, δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για πολέμους, δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τη διαβίωση των πολιτικών, δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν για να βοηθήσουμε τις εταιρίες που ήδη διέθεταν δισεκατομμύρια, και για τους λαούς ψίχουλα. Ωραία διανομή του πλούτου, ωραία δικαιοσύνη, οι συνταξιούχοι επιβιώνουν, οι νέοι δεν έχουν δουλειά, οι μισθωτοί παραπαίουν. Κανένα πρόβλημα αφού υπάρχουν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια. Τα γεγονότα της Ελλάδας έρχονται στην Ευρώπη. Ας ξαναγράψουμε το κείμενο βάζοντας στη θέση της Ελλάδας τη Γαλλία και έχουμε μια αρκετά ρεαλιστική απεικόνιση όσων μας περιμένουν τα επόμενα χρόνια (μήνες;)... Όλα τα συστατικά στοιχεία της ελληνικής εξέγερσης έχουν συναθροιστεί και εδώ, και ο Σαρκοζί δεν πρέπει να είναι πολύ ήσυχος αυτή τη στιγμή! Από την Ελλάδα στη Γαλλία δεν είναι και πολύ μακριά. Μια σπίθα ίσως είναι αρκετή. Γάλλοι, άλλη μια φορά!
ΚΡΑΠΟΤΚΙΝ "Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΨΩΜΙΟΥ"
για τον Τουλάκη και τον Ντινάκο.
"Το 1871 η Παρισινή Κομμούνα ήταν νεκρή λόγω έλλειψης επαναστατών. Δεν παρέλειψε να διαχωρίσει την εκκλησία από το κράτος, αλλά θυμήθηκε πολύ αργά να εξασφαλίσει το ψωμί για όλους… Καταλάβαμε το λάθος μας τις τελευταίες μέρες και οργανώσαμε συσσίτια, αλλά ήταν ήδη αργά· οι Βερσαλλίες είχαν ήδη ανασυνταχθεί… Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια εργάτες στην Ευρώπη είναι άνεργοι. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί, όταν εκραγεί η Επανάσταση και διαδοθεί όπως η φωτιά σε μια γραμμή πυρίτιδας. Ο αριθμός των ανέργων θα διπλασιασθεί με το στήσιμο των οδοφραγμάτων στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Τι θα κάνουμε για να εξασφαλίσουμε το ψωμί σε αυτά τα πλήθη; ... "Ψωμί, θέλει ψωμί η Επανάσταση!" Ας ασχοληθούν άλλοι με πομπώδεις διακηρύξεις! Ας στολιστούν με όσα γαλόνια σηκώνει ο ώμος τους! Ας λογομαχούν άλλοι περί πολιτικών ελευθεριών! Η δική μας αρμοδιότητα, από τις πρώτες κιόλας ήμερες της Επανάστασής και καθ' όλη τη διάρκειά της, θα είναι να οργανωθούμε έτσι ώστε το ψωμί να μη λείψει από κανένα... Η αστική ιδεολογία βασίζεται στη διακήρυξη μεγάλων αρχών ή μάλλον μεγάλων ψευδών. Η λαϊκή ιδεολογία θα είναι βασισμένη στην εξασφάλιση του ψωμιού για όλους. Και ενώ οι αστοί και οι αστικοποιημένοι εργάτες θα παριστάνουν τους σπουδαίους στα λόγια, ενώ οι "πραγματιστές" θα συζητάνε μέχρι αηδίας για τη μορφή που θα πάρει η κυβέρνηση, εμείς --οι "ουτοπιστές"-- θα πρέπει να έχουμε στη σκέψη μας την εξασφάλιση της τροφής καθημερινά. Τολμούμε να δηλώσουμε πως ο καθένας πρέπει και μπορεί να τρώει μέχρι σκασμού και ότι η Επανάσταση θα νικήσει, όταν εξασφαλίσουμε το ψωμί για όλους. αυτό είναι που δυσαρεστεί τους αστούς, κόκκινους και μπλε. Διότι γνωρίζουν καλά ότι είναι δύσκολο να εξουσιάσεις έναν λαό, όταν αυτός δεν πεινάει. Ωραία! Εμείς λοιπόν επιμένουμε: Πρέπει να εξασφαλίσουμε το ψωμί στον εξεγερμένο λαό και πρέπει το ζήτημα του ψωμιού να έχει προτεραιότητα από όλα τα άλλα ζητήματα. Εάν αυτό επιλυθεί προς το συμφέρον του λαού, η Επανάσταση θα βρίσκεται σε καλό δρόμο, διότι -για να επιλυθεί το ζήτημα των τροφίμων- θα πρέπει ασυζητητί να αποδεχθούμε την αρχή της ισότητας, η οποία θα αποκλείσει τις άλλες λύσεις... Μετά την εξασφάλιση του ψωμιού, η σχόλη θα είναι ο κύριος στόχος. Χωρίς αμφιβολία, σήμερα που εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπων στερούνται το ψωμί, το κάρβουνο, το ρουχισμό και τη στέγη, η σχόλη είναι αδίκημα, ανάγκη που για να ικανοποιηθεί πρέπει να μείνει χωρίς ψωμί το παιδί του εργάτη! Όμως σε μια κοινωνία όπου όλοι θα μπορούν να τρέφονται επαρκώς, ανάγκες τις οποίες σήμερα θεωρούμε πολυτέλειες θα είναι αισθητές ακόμα πιο επιτακτικά."
La Conquête du Pain 1892
HAROLD PINTER
Ο Harold Pinter πέθανε στις 24 Δεκέμβρη του 08. Ηταν ο πιο πιστός μαθητής του Becket και ίσως μόνο αυτό να είναι αρκετό. Στην Αθήνα τον μάθαμε μέσα απο μεγάλες παραστάσεις έργων του όπως το "τέφρα και σκιά" και το αγαπημένο μου "ΝΕΚΡΗ ΖΩΝΗ". Ηταν ένας ανήσυχος άνθρωπος που τα έβαζε με "τους ισχυρούς" που υπάρχουν στο κόσμο και αυτό δεν ήταν μια απλοική πρακτική. Ελεγε "πιστεύω πως υπάρχουν τρομερά ισχυροί άνθρωποι σε διαμερίσματα στις πρωτεύουσες όλων των χωρών, που τελικά ελέγχουν τα γεγονότα που συμβαίνουν στους δρόμους με ορισμένες πολύ διακριτικές, και μερικές φορές όχι και τόσο διακριτικές μεθόδους. Αλλά απαξιούν να μιλήσουν γι' αυτό, γιατί ξέρουν πως αυτοί έχουν την εξουσία". Τα έβαλε πριν λίγους μήνες με το Ισραήλ για τη γενοκτονία των Παλαιστηνίών και πιο πριν μετέτρεψε την τελετή απονομής του Νόμπελ σε ένα πολιτικό μανιφέστο ενάντια στους Μπούς και Μπλέρ http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2005/pinter-lecture-e.html. Ο ίδιος ήθελε να τον θυμούνται σαν ακτιβιστή, γι' αυτό παραθέτω ένα απο τα πολιτικά του ποιηματά.The Old Days (1996) by Harold Pinter
Well, there was no problem.
All the democracies
(all the democracies)
were behind us.
So we had to kill some people.
So what?
Lefties get killed.
This is what we used to say
back in the old days:
Your daughter is a lefty
I'll ram this stinking battering-ram
all the way up and up and up and up
right the way through her lousy lefty body.
So that stopped the lefties.
They may have been the old days
but I'll tell you they were the good old days.
Anyway all the democracies
(all the democracies)
were behind us.
They said: just don't
(just don't)
tell anyone we're behind you.
That's all.
Just don't tell anyone
(just don't)
just don't tell anyone
we're behind you.
Just kill them.
Well, my wife wanted peace.
And so did my little children.
So we killed all the lefties
to bring peace to our little
children.
Anyway there was no problem.
Anyway they're all dead anyway.
μη γεράσετε ποτέ κύριε Φίσκ
Ανθολογώ κάποια απο τα κείμενα των τελευταίων ημερών του Ρόμπερτ Φίσκ απο την Ιντιπέντεντ:http://www.independent.co.uk
27.12.08 If reporting is, as I suspect, a record of mankind's folly, then the end of 2008 is proving my point. Let's kick off with the man who is not going to change the Middle East, Barack Obama... devotes just one sentence to the Arab-Israeli conflict: "And seeing if we can build on some of the progress, at least in conversation, that's been made around the Israeli-Palestinian conflict will be a priority." What is this man talking about? "Building on progress?" What progress?
29.12.08 Quite a lot of the dead this weekend appear to have been Hamas members, but what is it supposed to solve? Is Hamas going to say: "Wow, this blitz is awesome – we'd better recognise the state of Israel, fall in line with the Palestinian Authority, lay down our weapons and pray we are taken prisoner and locked up indefinitely and support a new American 'peace process' in the Middle East!" Is that what the Israelis and the Americans and Gordon Brown think Hamas is going to do?
5.1.09 using the old "enclosed military area" excuse to prevent coverage of its occupation of Palestinian land has been going on for years. But the last time Israel played this game – in Jenin in 2000 – it was a disaster... there was a massacre, but not on the scale that it was originally reported. ... That the Israelis should use an old Soviet tactic to blind the world's vision of war may not be surprising. But the result is that Palestinian voices – as opposed to those of Western reporters – are now dominating the airwaves. The men and women who are under air and artillery attack by the Israelis are now telling their own story on television and radio and in the papers as they have never been able to tell it before, without the artificial "balance", which so much television journalism imposes on live reporting. Perhaps this will become a new form of coverage – letting the participants tell their own story. The flip side, of course, is that there is no Westerner in Gaza to cross-question Hamas's devious account of events: another victory for the Palestinian militia, handed to them on a plate by the Israelis. But there is also a darker side. Israel's version of events has been given so much credence by the dying Bush administration that the ban on journalists entering Gaza may simply be of little importance to the Israeli army. By the time we investigate, whatever they are trying to hide will have been overtaken by another crisis in which they can claim to be in the "front line" in the "war on terror".
7.1.09 So once again, Israel has opened the gates of hell to the Palestinians. Forty civilian refugees dead in a United Nations school, three more in another. Not bad for a night's work in Gaza by the army that believes in "purity of arms". But why should we be surprised? ... And I write the following without the slightest doubt: we'll hear all these scandalous fabrications again. We'll have the Hamas-to-blame lie – heaven knows, there is enough to blame them for without adding this crime – and we may well have the bodies-from-the-cemetery lie and we'll almost certainly have the Hamas-was-in-the-UN-school lie and we will very definitely have the anti-Semitism lie. And our leaders will huff and puff and remind the world that Hamas originally broke the ceasefire. It didn't. Israel broke it, first on 4 November when its bombardment killed six Palestinians in Gaza and again on 17 November when another bombardment killed four more Palestinians…. Twenty Israelis dead in 10 years around Gaza is a grim figure indeed. But 600 Palestinians dead in just over a week, thousands over the years since 1948 – when the Israeli massacre at Deir Yassin helped to kick-start the flight of Palestinians from that part of Palestine that was to become Israel – is on a quite different scale. This recalls not a normal Middle East bloodletting but an atrocity on the level of the Balkan wars of the 1990s. And of course, when an Arab bestirs himself with unrestrained fury and takes out his incendiary, blind anger on the West, we will say it has nothing to do with us. Why do they hate us, we will ask? But let us not say we do not know the answer.
27.12.08 If reporting is, as I suspect, a record of mankind's folly, then the end of 2008 is proving my point. Let's kick off with the man who is not going to change the Middle East, Barack Obama... devotes just one sentence to the Arab-Israeli conflict: "And seeing if we can build on some of the progress, at least in conversation, that's been made around the Israeli-Palestinian conflict will be a priority." What is this man talking about? "Building on progress?" What progress?
29.12.08 Quite a lot of the dead this weekend appear to have been Hamas members, but what is it supposed to solve? Is Hamas going to say: "Wow, this blitz is awesome – we'd better recognise the state of Israel, fall in line with the Palestinian Authority, lay down our weapons and pray we are taken prisoner and locked up indefinitely and support a new American 'peace process' in the Middle East!" Is that what the Israelis and the Americans and Gordon Brown think Hamas is going to do?
5.1.09 using the old "enclosed military area" excuse to prevent coverage of its occupation of Palestinian land has been going on for years. But the last time Israel played this game – in Jenin in 2000 – it was a disaster... there was a massacre, but not on the scale that it was originally reported. ... That the Israelis should use an old Soviet tactic to blind the world's vision of war may not be surprising. But the result is that Palestinian voices – as opposed to those of Western reporters – are now dominating the airwaves. The men and women who are under air and artillery attack by the Israelis are now telling their own story on television and radio and in the papers as they have never been able to tell it before, without the artificial "balance", which so much television journalism imposes on live reporting. Perhaps this will become a new form of coverage – letting the participants tell their own story. The flip side, of course, is that there is no Westerner in Gaza to cross-question Hamas's devious account of events: another victory for the Palestinian militia, handed to them on a plate by the Israelis. But there is also a darker side. Israel's version of events has been given so much credence by the dying Bush administration that the ban on journalists entering Gaza may simply be of little importance to the Israeli army. By the time we investigate, whatever they are trying to hide will have been overtaken by another crisis in which they can claim to be in the "front line" in the "war on terror".
7.1.09 So once again, Israel has opened the gates of hell to the Palestinians. Forty civilian refugees dead in a United Nations school, three more in another. Not bad for a night's work in Gaza by the army that believes in "purity of arms". But why should we be surprised? ... And I write the following without the slightest doubt: we'll hear all these scandalous fabrications again. We'll have the Hamas-to-blame lie – heaven knows, there is enough to blame them for without adding this crime – and we may well have the bodies-from-the-cemetery lie and we'll almost certainly have the Hamas-was-in-the-UN-school lie and we will very definitely have the anti-Semitism lie. And our leaders will huff and puff and remind the world that Hamas originally broke the ceasefire. It didn't. Israel broke it, first on 4 November when its bombardment killed six Palestinians in Gaza and again on 17 November when another bombardment killed four more Palestinians…. Twenty Israelis dead in 10 years around Gaza is a grim figure indeed. But 600 Palestinians dead in just over a week, thousands over the years since 1948 – when the Israeli massacre at Deir Yassin helped to kick-start the flight of Palestinians from that part of Palestine that was to become Israel – is on a quite different scale. This recalls not a normal Middle East bloodletting but an atrocity on the level of the Balkan wars of the 1990s. And of course, when an Arab bestirs himself with unrestrained fury and takes out his incendiary, blind anger on the West, we will say it has nothing to do with us. Why do they hate us, we will ask? But let us not say we do not know the answer.
Μετάλλαγμένη ΕΡΤ
Ανεβαζω ένα mail που έστειλα στους υπεύθυνους της ΕΤ3 αλλά δε μπήκαν στο κόπο να μου απαντήσουν:"Μόλις είδα στην εκπομπή «μαγικός κόσμος» έναν ύμνο στα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Ο Ζαμί έδειχνε ενθουσιασμένος στους μικρους του φίλους το πόσο φυσικά και ακίνδυνα είναι τα μεταλλαγμένα. Εξηγούσε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να χρησιμοποιούμε ακόμα και το ανθρώπινο γονιδίωμα για να βελτιώσουμε τα φυτά και να τα κάνουμε πιο παραγωγικά για τον άνθρωπο και ότι αυτό που συμβαίνει στα εργαστήρια της Αμερικής είναι θαυμάσιο και δεν υπάρχει κανένας κίνδυνός. Και θέλω να σας ρωτήσω αν αυτές οι θέσεις εκφράζουν τη κρατική τηλεόραση και αν όλοι εσείς μπαίνετε στο κόπο να ελέγξετε το περιεχόμενο και την ποιότητα των προγραμμάτων."
Η Σαλώμη στο Στρατό
Η υπουργός των εξωτερικών του Ισραήλ αρνήθηκε θυμωμένα να ζητήσει συγνώμη για το τεμαχισμό των νηπίων. Σαν τη Σαλώμη φαίνεται ότι, ανήμερα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, είπε «Θέλω τα κεφάλια τους σε ασημένιο δίσκο».
Ενω στην Ελλάδα δημιουργεί ερωτήματα το πρωτοσέλιδο της 7ης Ιανουαρίου της ελευθεροτυπίας και προκαλεί αντιδράσεις. Ένα κομμένο κεφάλι παιδιού στο πάτωμα είναι μια εικόνα που μια εφημερίδα δύσκολα δέχεται να βάλει ακόμα και στις μέσα σελίδες της. Μια εικόνα για γερό στομάχι που δύσκολα κοιτάμε και ακόμα πιο δύσκολα ξεχνάμε. Δεν είναι λαϊκισμός που η ελευθεροτυπία επέλεξε να την βάλει στη πρώτη σελίδα της, είναι το έσχατο μέσω ευαισθητοποίησης γι’ αυτό που γίνεται (εξάλλου στις μέσα σελίδες δεν δημοσιεύει άλλες εικόνες τεμαχισμένων πτωμάτων για να ικανοποιήσει τα άγρια ένστικτα μας παρά μόνο αυτή στη πρώτη σελίδα που σοκάρει). Πριν φωνάξουν οι ηθικιστές ότι το παιδί τους μπορεί να πληγωθεί βλέποντας αυτή την εικόνα στο περίπτερο ας σκεφτούν ότι δεν πρόκειται για δημιούργημα της εφημερίδα αλλά του Ισραηλινού στρατού. Αυτός σκοτώνει απροκάλυπτα πια μικρά παιδία επεκτείνοντας μια επιχείρηση γενοκτονίας που κρατάει δεκαετίες. Μόνο συγχαρητήρια έχουμε για τον αγώνα ευαισθητοποίησης που κάνει η εφημερίδα σ' ένα χοντρόπετσο κόσμο
5/1/09
wake up
Φιλοξενούμενος στο πατρικό του για τις διακοπές των Χριστουγέννων δε κατάφερνε να απολαύσει τον πρωινό ύπνο από ένα επίμονο ξυπνητήρι που ήταν κάπου ξεχασμένο. Μια ανεπαίσθητη δόνηση από μια συσκευή ξεχασμένη από παλιά που διαπερνούσε τα πάντα και τα στοίχειωνε. Άρχισε να ψάχνει τα παλιά του κινητά στα συρτάρια, τα ξυπνητήρια και τις ηλεκτρικές συσκευές αλλά δε κατάφερε να βρει τη πηγή όσο κι αν έψαχνε κάθε πρωί. Όλες πια οι συσκευές έχουν ένα μηχανισμό δόνησης αλλά οι περισσότερες είναι εκτός λειτουργίας. Σκεφτόταν σαν νεαρός Ιησούς του Ναυή κι αυτός, οτι πυροβολούσε ρολόγια, έτσι χαλάρωνε, αλλά η δόνηση ήταν επαναλαμβανόμενη σε ανύποπτα διαστήματα ενώ ο ύπνος δεν έλεγε να επιστρέψει. Σηκωνόταν σα φάντασμα και έφτιαχνε τον καφέ του προσπαθώντας να ξεχαστεί με την επικαιρότητα των πρωινάδικών. Σκεφτόταν ότι κάπου ήταν μια συσκευή που με μια μετακίνηση, με ένα τρόπο μαγικό όπως κάποτε έδειχναν κοροϊδευτικά τηλεοπτικοί μάγοι, με κάποιο τρόπο άρχισε να δουλεύει, να δουλεύει εναντίον του.
Το ζήτημα είναι ότι στοιχειώνεται κάθε αυγή, από ένα πνεύμα μηχανικό, από μια δύναμη χωρίς ψυχή που του καταστρέφει τη γαλήνη. Ίσως κάποτε αυτές οι μηχανές, οι παλιές και ξεχασμένες, να αποτελέσουν ένα συλλογικό εφιάλτη. Ίσως βοηθήσουν και οι νέες συσκευές που ποτέ δε μαθαίνουμε και δε κατανοούμε τι ακριβώς κάνουν. Ίσως ένα νευτώνειο μηχανικό σύμπαν, που λειτουργεί ρολόι, να μοιάζει περισσότερο με στοιχειωμένο κάστρο, και ο σύγχρονος άνθρωπος να περιφέρεται φοβισμένος, στοιχειωμένος από το πνεύμα της προόδου.
Το ζήτημα είναι ότι στοιχειώνεται κάθε αυγή, από ένα πνεύμα μηχανικό, από μια δύναμη χωρίς ψυχή που του καταστρέφει τη γαλήνη. Ίσως κάποτε αυτές οι μηχανές, οι παλιές και ξεχασμένες, να αποτελέσουν ένα συλλογικό εφιάλτη. Ίσως βοηθήσουν και οι νέες συσκευές που ποτέ δε μαθαίνουμε και δε κατανοούμε τι ακριβώς κάνουν. Ίσως ένα νευτώνειο μηχανικό σύμπαν, που λειτουργεί ρολόι, να μοιάζει περισσότερο με στοιχειωμένο κάστρο, και ο σύγχρονος άνθρωπος να περιφέρεται φοβισμένος, στοιχειωμένος από το πνεύμα της προόδου.
3/1/09
Ο Μορφέας στη Γάζα
++(Chap+4)+(Was-DCP)+(23).jpg)
++(Chap+4)+(Was-DCP)+(24).jpg)
Κάθε νέα είδηση από τη Παλαιστίνη είναι δύσκολο να θεωρηθεί πραγματική. Εκεί γεγονότα ορμούν στον παρατηρητή με τη βιαιότητα ενός φρικτού ξυπνήματος. Οι ίδιοι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί του Ισραήλ αποτίουν φόρο τιμής στα έργα του Κάφκα ως εάν να ήταν ένας ρεαλιστής συγγραφέας.Ελπίζουν πάντα ότι θα πιάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη στον ύπνο. Ελπίζουν ότι θα πιάσουν τον αντίπαλο τους στον ύπνο. Γιατί σε κατάσταση εγρήγορσης ο παραλογισμός τους, ο αναίτιος τσαμπουκάς τους, οι πρόθυμοι εκτελεστές τους γεννούν τόση απελπισία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε βόμβες.
Στη σελίδα 102 του Palestine o Joe Sacco ζωγραφίζει τον εαυτό του να σκύβει με δημοσιογραφική δυσπιστία πάνω στο Παλαιστίνιο κοιτώντας το μαύρο σημάδι στη μέση της πλάτης του και είναι σαν να πέφτει μέσα σ’ αυτό σαν σ’ ένα σκοτεινό πηγάδι και να μεταφέρεται όχι στον κόσμο των θαυμάτων αλλά στη καφκική πραγματικότητα που εκείνος έζησε. Στο μαγικό κόσμο της Παλαιστίνης όπου η βία εισέρχεται με όλες τις τυπικότητες στις ζωές των ανθρώπων για να τους ξυπνήσει, για να τους απελπίσει, για να χαράξει στα σώματα τους τη τιμωρία και τελικά να τους σκοτώσει.
Όσο για τον ανήσυχο ύπνο των δυτικών, φαίνεται να οφείλεται μόνο στην οργιαστική κατανάλωση των εορτών και όχι σ’ ένα ανθρωπιστικό ξύπνημα.
Κάτι μεγάλο έγινε στην Ελλάδα!
αρθρο του Γιώργου Δελαστίκ απο το "έθνος της Κυριακής"
Βιάζονται, πολύ βιάζονται όλοι στη χώρα μας να αφήσουν πίσω τους τη συγκλονιστική κοινωνική έκρηξη της νεολαίας, με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη από τον αμετανόητο αστυνομικό. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει την αφελή εντύπωση πως, μόλις λήξουν οι κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών, θα έχει απαλλαγεί από έναν εφιάλτη. Το ΠΑΣΟΚ νομίζει ότι του κλήρωσε λαχείο και χωρίς να έχει καμιά επαφή με την εξεγερθείσα νεολαία θα προσέλθει απλώς στο εκλογικό ταμείο να εισπράξει ως δώρο την... κυβερνητική εξουσία! Ούτε που αντιλαμβάνεται καν ότι η έκρηξη των νέων θα στοιχειώσει και τη δική του κυβέρνηση, όποτε στο μέλλον κατορθώσει να τη σχηματίσει!
για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνουν την εικόνα ότι θεωρούν πως η κύρια επίπτωση αυτής της εξέγερσης είναι η αλλαγή του συσχετισμού εκλογικών δυνάμεων στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίζει τα νέα στρώματα της ριζοσπαστικοποιούμενης νεολαίας και το ΚΚΕ να κερδίζει την επιδοκιμασία των «νοικοκυραίων».
Το σύνολο του ελληνικού πολιτικού φάσματος, πάντως, είναι προφανές ότι δεν έχει αντιληφθεί ούτε κατ ελάχιστο πόσο σημαντικό είναι αυτό που έγινε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, με την κοινωνική έκρηξη της νεολαίας στη χώρα μας.
για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνουν την εικόνα ότι θεωρούν πως η κύρια επίπτωση αυτής της εξέγερσης είναι η αλλαγή του συσχετισμού εκλογικών δυνάμεων στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίζει τα νέα στρώματα της ριζοσπαστικοποιούμενης νεολαίας και το ΚΚΕ να κερδίζει την επιδοκιμασία των «νοικοκυραίων».
Το σύνολο του ελληνικού πολιτικού φάσματος, πάντως, είναι προφανές ότι δεν έχει αντιληφθεί ούτε κατ ελάχιστο πόσο σημαντικό είναι αυτό που έγινε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, με την κοινωνική έκρηξη της νεολαίας στη χώρα μας.
Ούτε καν που διαβάζουν οι Ελληνες πολιτικοί πέντε - έξι σοβαρές προσεγγίσεις του διεθνούς Τύπου για τα ελληνικά γεγονότα, μήπως και ανοίξουν κάπως οι ορίζοντες της επαρχιώτικης πολιτικής τους σκέψης.
Κι όμως θα είχαν να κερδίσουν πάρα πολλά, αν διάβαζαν π.χ. το κύριο άρθρο του διευθυντή του δεξιού -το υπογραμμίζουμε, δεξιού!- γαλλικού περιοδικού «Εξπρές». Πρόκειται για όντως συγκλονιστικό κείμενο.
«Ενα φάντασμα γενικευμένης εξέγερσης της ευρωπαϊκής νεολαίας σαν ένα άρωμα άνοιξης των λαών αιωρείται σήμερα, μετά τις βιαιότητες της Αθήνας: ενάντια στην κρίση, ενάντια στους συντηρητισμούς, ενάντια στο καπάκι της τάξης που ασταμάτητα γίνεται πιο βαρύ, ενάντια στις παχύσαρκες αστικές τάξεις που έχουν οδηγήσει τις δυτικές κοινωνίες στο χείλος της αβύσσου και οι οποίες δεν αφήνουν στις γενιές που μεγαλώνουν παρά το αβέβαιο μέλλον ενός άλματος στο κενό», γράφει ο Κριστόφ Μπαρμπιέ στο άρθρο του και συνεχίζει με λυρικό τρόπο:
«Η νεολαία ετοιμάζεται να ιππεύσει το ακόμη άγριο άλογο του 21ου αιώνα και του έχει ήδη πιάσει τη χαίτη: άλογο και καβαλάρης ορμούν μέσα από τα δακρυγόνα με τόση απελπισία όση ελπίδα υπήρχε το 1968... Βεβαίως, σε αυτή την εικονική επανάσταση, ο μηδενισμός των γκρουπούσκουλων χρησιμεύει ως φιτίλι στα κοκτέιλ Μολότοφ, αλλά το μπουκάλι είναι γεμάτο από εξαιρετικά εύφλεκτη αγωνία. Και αν η Ελλάδα παρέχει η ίδια τις καλένδες στις οποίες έχει παραπεμφθεί για μια ακόμη φορά η διεθνής Μεγάλη Ημέρα, η προειδοποίηση πρέπει να κάνει τους Ευρωπαίους ηγέτες να σκεφτούν βαθιά».
Βαθύτατα εντυπωσιασμένος ήταν και ο απεσταλμένος τού ακόμη πιο δεξιού περιοδικού «Πουάν» από την εμφανή εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στην Αστυνομία, την οποία αποδίδει στην τραυματική εμπειρία της δικτατορίας.
«Είναι αλήθεια ότι η κοινή γνώμη έχει ενστικτωδώς τάση να παίρνει θέση εναντίον οποιουδήποτε φορά στολή. Πρέπει να έχει δει κανείς μια μητέρα κατάφορτη από βρισιές εναντίον των αστυνομικών ή έναν καλό αστό να προσπαθεί να τα βάλει σωματικά με ένα είδος Ρόμποκοπ που στεκόταν ατάραχος πίσω από την ασπίδα του για να αντιληφθεί πώς αυτοί που γνώρισαν την εποχή της δικτατορίας συνδέουν ακόμη την τάξη και τους εκπροσώπους της με μια απειλή για τη Δημοκρατία».
Σαρκοζί, «Εξπρές», «Πουάν» - όλοι ομοϊδεάτες της ΝΔ και κατορθώνουν να κάνουν από τη Γαλλία τόσο οξυδερκείς επισημάνσεις. Μόνο που έτσι καθιστούν άθελά τους ακόμη πιο ορατή την κραυγαλέα ανεπάρκεια των εδώ κυβερνώντων... ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΩ«Δεν θα υποκύψουν χωρίς εξεγέρσεις»!
Κι όμως θα είχαν να κερδίσουν πάρα πολλά, αν διάβαζαν π.χ. το κύριο άρθρο του διευθυντή του δεξιού -το υπογραμμίζουμε, δεξιού!- γαλλικού περιοδικού «Εξπρές». Πρόκειται για όντως συγκλονιστικό κείμενο.
«Ενα φάντασμα γενικευμένης εξέγερσης της ευρωπαϊκής νεολαίας σαν ένα άρωμα άνοιξης των λαών αιωρείται σήμερα, μετά τις βιαιότητες της Αθήνας: ενάντια στην κρίση, ενάντια στους συντηρητισμούς, ενάντια στο καπάκι της τάξης που ασταμάτητα γίνεται πιο βαρύ, ενάντια στις παχύσαρκες αστικές τάξεις που έχουν οδηγήσει τις δυτικές κοινωνίες στο χείλος της αβύσσου και οι οποίες δεν αφήνουν στις γενιές που μεγαλώνουν παρά το αβέβαιο μέλλον ενός άλματος στο κενό», γράφει ο Κριστόφ Μπαρμπιέ στο άρθρο του και συνεχίζει με λυρικό τρόπο:
«Η νεολαία ετοιμάζεται να ιππεύσει το ακόμη άγριο άλογο του 21ου αιώνα και του έχει ήδη πιάσει τη χαίτη: άλογο και καβαλάρης ορμούν μέσα από τα δακρυγόνα με τόση απελπισία όση ελπίδα υπήρχε το 1968... Βεβαίως, σε αυτή την εικονική επανάσταση, ο μηδενισμός των γκρουπούσκουλων χρησιμεύει ως φιτίλι στα κοκτέιλ Μολότοφ, αλλά το μπουκάλι είναι γεμάτο από εξαιρετικά εύφλεκτη αγωνία. Και αν η Ελλάδα παρέχει η ίδια τις καλένδες στις οποίες έχει παραπεμφθεί για μια ακόμη φορά η διεθνής Μεγάλη Ημέρα, η προειδοποίηση πρέπει να κάνει τους Ευρωπαίους ηγέτες να σκεφτούν βαθιά».
Βαθύτατα εντυπωσιασμένος ήταν και ο απεσταλμένος τού ακόμη πιο δεξιού περιοδικού «Πουάν» από την εμφανή εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στην Αστυνομία, την οποία αποδίδει στην τραυματική εμπειρία της δικτατορίας.
«Είναι αλήθεια ότι η κοινή γνώμη έχει ενστικτωδώς τάση να παίρνει θέση εναντίον οποιουδήποτε φορά στολή. Πρέπει να έχει δει κανείς μια μητέρα κατάφορτη από βρισιές εναντίον των αστυνομικών ή έναν καλό αστό να προσπαθεί να τα βάλει σωματικά με ένα είδος Ρόμποκοπ που στεκόταν ατάραχος πίσω από την ασπίδα του για να αντιληφθεί πώς αυτοί που γνώρισαν την εποχή της δικτατορίας συνδέουν ακόμη την τάξη και τους εκπροσώπους της με μια απειλή για τη Δημοκρατία».
Σαρκοζί, «Εξπρές», «Πουάν» - όλοι ομοϊδεάτες της ΝΔ και κατορθώνουν να κάνουν από τη Γαλλία τόσο οξυδερκείς επισημάνσεις. Μόνο που έτσι καθιστούν άθελά τους ακόμη πιο ορατή την κραυγαλέα ανεπάρκεια των εδώ κυβερνώντων... ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΩ«Δεν θα υποκύψουν χωρίς εξεγέρσεις»!
Προειδοποιεί σαφώς ο διευθυντής του γαλλικού περιοδικού «Εξπρές» τους πάντες στο κύριο άρθρο του: «Είναι σημαντικό το σύμβολο του να έχει δει κανείς τους νεαρούς Αθηναίους να καίνε το χριστουγεννιάτικο δένδρο που είχε στολίσει η δημαρχία: κανένα δώρο σε μια κοινωνία που δεν κάνει δώρα! Αυτή η "γενιά των 700 ευρώ", υπερδιπλωματούχος και υποαμειβόμενη για αυτό που κάνει, η οποία έχει την εντύπωση ότι χάνει τη ζωή της για να κερδίσει τα προς το ζην, δεν θα αφεθεί να θυσιαστεί χωρίς αλλεπάλληλες εξεγέρσεις»!
MIKE DAVIS
ΣΥΝΕΝΕΤΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟ«Η εξέγερση στην Αθήνα είναι μια καταιγίδα οργής. Δεν υπάρχει χώρος σε αυτήν για ελπιδοφόρα συνθήματα ή αισιόδοξες λύσεις. Λείπουν τα ουτοπικά αιτήματα των κινημάτων του '68 ή τα ευχολόγια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Αυτό ακριβώς τρομάζει τους ηγέτες σε παγκόσμια κλίμακα και όχι οι μολότοφ και οι σπασμένες βιτρίνες. Στη Αθήνα τίποτα δεν θυμίζει τον Μάη του '68. Η κατάσταση μοιάζει με τις χαοτικές ταραχές στη Μονμάρτη το 1890 ή στο Μπάριο Τσίνο της Βαρκελώνης το 1930... Πιστεύω ότι οι κοινωνίες μας έχουν υπερκορεστεί από βαθιά κρυμμένη οργή που μπορεί ξαφνικά να ξεπηδήσει στην επιφάνεια ύστερα από ένα γεγονός που συνοψίζει την αστυνομική αυθαιρεσία ή την κρατική καταστολή. Αν και οι σπόροι μια τέτοιας εξέγερσης έχουν ήδη φυτευτεί, αυτή η κοινωνία σπάνια το αναγνωρίζει. Αυτό συνέβη και εδώ. Αλλά τα παιδιά στους δρόμους έχουν δίκιο όταν λένε "ερχόμαστε από το μέλλον". Αυτή είναι μια αυθεντική εξέγερση που ξεπερνάει τις ταραχές στο Λος Αντζελες το '92 ή στο Παρίσι του 2005. Γιατί ξεκινάει από την ακλόνητη πεποίθηση των νέων ότι το μέλλον τους έχει λεηλατηθεί. Είναι η πρώτη γενιά στην ευρωπαϊκή ιστορία που νιώθει απόλυτα προδομένη από τους πατριάρχες της... Τα μέσα ενημέρωσης στην εξέγερση του Λος Αντζελες είχαν εικόνα μόνο από τα ελικόπτερα. Προσπάθησαν να ελέγξουν την κοινή γνώμη σχετικά με τις ταραχές μέσα από μια απλουστευτική ανάλυση γεμάτη στερεότυπα. Οπως ότι στο δρόμο ήταν συμμορίες μαύρων που καίγανε και λεηλατούσανε. Στην πραγματικότητα ελάχιστοι από τους συλληφθέντες ήταν μέλη συμμοριών και μόνο το ένα τρίτο ήταν Αφροαμερικανοί. Η πλειοψηφία ήταν φτωχοί μετανάστες ή τα παιδιά τους που έκλεβαν βρεφικές πάνες και παπούτσια. Φυσικά η οικονομία στο Λος Αντζελες τότε όπως και τώρα ήταν σε ύφεση. Περισσότερο υπέφεραν οι φτωχογειτονιές των Λατινοαμερικανών, αλλά τα μέσα ενημέρωσης δεν είχαν λάβει υπόψη τους την εκρηκτική κατάσταση. Ούτε συνειδητοποίησαν ότι αυτή η εξέγερση ήταν απλώς ένας αγώνας για την εξασφάλιση βασικών αγαθών. Στην Ελλάδα τώρα, απ' όσο γνωρίζω, μια "συνήθης" αστυνομική υπέρβαση της νομιμότητας εξαπέλυσε μια σειρά ταραχών που εξηγήθηκε πάλι με στερεότυπα ως μια αδικαιολόγητη οργή κάποιων σκοτεινών αναρχικών κύκλων. Εμένα μου φαίνεται ότι ήταν αποτέλεσμα ενός συνεχιζόμενου "εμφυλίου πολέμου χαμηλής έντασης" ανάμεσα στην αστυνομία και μέρους της νεολαίας... Οι σχολιαστές στις ΗΠΑ παραξενεύονται επειδή δεν υπάρχουν συλλογικά αιτήματα. Τι να ζητήσει η ελληνική νεολαία αφού έχουν ήδη συνειδητοποιήσει με σκληρό τρόπο ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν αφήνει καμία πιθανότητα έστω μικρών μεταρρυθμίσεων στο εκπαιδευτικό σύστημα ή στην αγορά εργασίας. Και δεν μπορούν καν να βρούνε στήριξη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που τους έχουν κι αυτά απογοητεύσει... Η Αθήνα ήταν η απάντηση σε όσους ρωτούσαν τι θα γίνει μετά το Σιάτλ. Οι διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας που ξεκίνησαν το 1999 από το Σιάτλ άνοιξαν μια νέα σελίδα στην ιστορία της συλλογικής διαμαρτυρίας και του πολιτικού ακτιβισμού... Ξαφνικά όταν άνοιξε το καπάκι του καζανιού που έβραζε στη Γουόλ Στριτ δημιούργησε καταστάσεις στις οποίες μόνο μια νέα μορφή κινημάτων θα μπορούσε να αντιταχθεί. Οι πρώτες εικόνες αυτών των νέων μορφών κινημάτων φαίνονται στους δρόμους της Αθήνας... προσωπικά θεωρώ ότι όλος ο κόσμος έχει πάρει φωτιά και η Αθήνα είναι η πρώτη σπίθα
28/12/08
Eichman In Jerusalem
Συναντούσαν οι κόρες τις μανάδες τους. Έβαζαν τα κλάματα και τους έδειχναν τις μελανιές… εκείνες ζητούσαν να δοκιμάσουν το μεσημεριανό γεύμα και έκαναν γαστρονομικές παρατηρήσεις. Συναντούσαν τις φίλες τους και τους έλεγαν ότι ο άντρας τους τις απατάει… αυτές τους πρότειναν τρόπους να δείχνουν πιο ελκυστικές. Παράξενοι τρόποι να λες σε κάποιον ότι το μέλλον είναι στα χέρια του και μπορεί να το αλλάξει.
Παράξενος τρόπος να φέρεται η διεθνής κοινότητα σε μια εξελισσόμενη κρατική γενοκτονία. Οι Ευρωπαϊκοί και οι διεθνείς οργανισμοί αντέδρασαν άμεσα και δυναμικά στη δολοφονία εκατοντάδων Παλαιστινίων… ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται… το Ισραήλ να σταματήσει να σκοτώνει και εξίσου οι Παλαιστίνη να σταματήσει να πετάει πέτρες στο τείχος. Οι δύο δράσεις παρουσιάζονται να έχουν ίση βαρύτητα και υπαιτιότητα… Ισότητα και Δικαιοσύνη! Ευτυχώς, στη δίκη της Νυρεμβέργης, το επιχείρημα ότι ευθύνονται και οι Εβραίοι ήταν αδιανόητο.
Στο ιδανικό της Αιώνιας Ειρήνης, ο Kant παρουσιάζει τα κράτη στη ιδανική τέλεια μορφή τους να δρουν σαν ελεύθεροι πολίτες σε μια κοινωνία πολιτών… είναι άλλη μια καντιανή ρυθμιστική ιδέα που η ιστορία πραγμάτωσε αρνητικά. Έτσι, οι κρατικές πολιτικές αποτελούνται από τα υποκριτικά και εξουσιαστικά χαρακτηριστικά που έχουν οι λίγοι που αποτελούν τους πολίτες του κράτους. Οι μειονοτικές καταστολές θυμίζουν τον αστό που δέρνει τη γυναίκα του. Το ήρεμο, ψυχρό του πρόσωπο, που παρακολουθεί πιστά το ημερήσιο το ρολόι για να μην παρεκκλίνει από το ημερήσιο πρόγραμμα, θυμίζει τη τυπικότητα των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Η καθήλωση στη τηλεόραση και η παθητικότητα δεν είναι παρά ο τρόπος που η κοινωνική και πολιτική δράση δεν αποτελείται πια σήμερα παρά από την αυτόματη λειτουργία συλλογικών μηχανισμών.
Πως γίνεται να εξουδετερώσει κάποιος στρατιωτικά τη Χαμάς, μια πολιτική και κοινωνική οργάνωση που κυβερνά δημοκρατικά το κράτος της Παλαιστίνης; Πως γίνεται να βομβαρδίσει χωρίς παρατηρητές και διεθνές πολεμικό δίκαιο, ως εάν να πρόκειται για τυπική αστυνομική επιχείρηση, και η διεθνής κοινότητα να μην αντιδρά; Πως γίνεται με το πρόσχημα της ασφάλειας να κρατούν το τύπο μακριά από τις ζώνες εκκαθάρισης; Πως γίνεται να μαίνεται για χρόνια ένας ολοκληρωτικός αποκλεισμός ακόμα και σε ιατρικά είδη και να μην χαρακτηρίζεται παθητική δολοφονία. Πως γίνεται να σκοτώνουν μαζικά και να παρουσιάζονται αμυνόμενοι; Πως γίνεται ο άνθρωπος που πούλησε την λέξη ελπίδα για τη θέση του ηγέτη του «ελεύθερου κόσμου» να μη μπορεί να μιλήσει (τι είναι πια αυτό το πολυδιαφημιζόμενο –Yes, we can- που μπορεί να κάνει);
Διασώζοντας το Ολοκαύτωμα μόνο σαν ένα επιχειρησιακό επιχείρημα, σαν νομιμοποίηση μιας νέας φρίκης (για την αδιαφορία για το ίδιο το Ολοκαύτωμα αναφέρω ενδεικτικά την αρνητικότητα της Ισραηλινής Πρεσβείας για το αφιέρωμα του υποδειγματικού περιοδικού ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ) στην αμφισημία της φράσης «Ολοκαύτωμα ΤΩΝ Εβραίων» ίσως αύριο το μυαλό κάποιών να πηγαίνει στο Ολοκαύτωμα που συντελείται από τους Εβραίους σε βάρος των Παλαιστινίων (και όχι στο ολοκαύτωμα που είχαν οι ίδιοι υποστεί). Τα μεγέθη της φρίκης, όντας άμετρα, δεν μπορούν να συγκριθούν, αλλά αν η ανθρωπότητα επιτρέψει να συνεχιστεί η κατάσταση, ίσως μετά τη Γάζα να μην υπάρχει Άουσβιτς, γιατί το Άουσβιτς δε θα είναι πια ένα μοναδικό συμβάν αλλά ένας κρίκος μόνο σε μια νέα αλυσίδα της ανθρωπότητας. Μήπως για μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη, το μέλλον των μέλλον της σημερινής Ισραηλινής ηγεσίας δε θα έπρεπε να είναι άλλο από το μέλλον του Αιχμαν; Να κυνηγηθούν σε κάθε γωνιά της γης, να απαχθούν και να συρθούν ενώπιον της δικαιοσύνης του νέου Παλαιστινιακού κράτους για να δικαστούν από την Παλαιστινιακή δικαιοσύνη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
27/12/08
Οι [ιερές] επιχειρήσεις των [αγίων] ημερών
Μόλις είχα φύγει από μια κατάληψη με τον μαύρο-κυνηγό. Περάσαμε με το σοβαρό μας ύφος και την αστική μας αξιοπρέπεια μέσα από μια διμοιρία των ΜΑΤ. «Δηλαδή τώρα εμείς είμαστε αναρχικοί;» ρώτησα κοροϊδευτικά. «Όχι για πολύ. Είναι μια φάση σαν την ίωση» μου απάντησε χαμογελώντας. Ξέρει ότι όλα αυτά τα χρόνια κουβαλάγαμε τον αναρχισμό μας και ότι δε πρόκειται να τον ξεφορτωθούμε.
Τώρα, μέσα στη κοινωνική ειρήνη των φρικτών Χριστουγέννων, η υποκρισία έχει βγει στους δρόμους στολισμένη με λαμπιόνια και νιώθω ότι για τη πλειοψηφία του κόσμου ο Δεκέμβρης του οχτώ ήταν σαν σύμπτωμα μιας ασθένειας που καλό είναι να μη σκεφτόμαστε.
Δε μπορώ να καταλάβω αν όντος επανήλθε η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια. Δεν μπορώ να καταλάβω τι θα μας πουν εκ των υστέρων ότι ζήσαμε. Δε μπορώ να συμφωνήσω με τον Λοστ ότι έγινε ότι ήταν να γίνει και τώρα πια δεν έχει νόημα τι θα ακολουθήσει. Επίσης μισώ τις συγκρίσεις πραγμάτων που δε νιώθω ότι υπόκεινται σε σύγκριση όπως είναι οι «εξεγέρσεις». Άλλα η επετειακή επιστροφή δύο γεγονότων με έβαλε σε κάποιες σκέψεις. Πρώτον, πριν λίγους μήνες παίχτηκε σε κεντρικούς κινηματογράφους με επιτυχία ένα ντοκιμαντέρ για τα 40 χρόνια του ΜΑΗ του ’68 με τίτλο «να πεθαίνεις στα 30». Γεννημένος το 1979, δε τόλμησα να δω τη ταινία… σε λίγα εικοσιτετράωρα θα είμαι τριαντάρης. Το «να πεθαίνεις στα τριάντα» με ακολουθούσε σαν προσταγή στους δρόμους. Αυτή η κατάσταση μ’ έκανε να νιώσω λίγο τι εννοούσαν ζωή οι εξεγερμένοι του Παρισιού και τι εννοεί ο Μπάμπης όταν λέει ότι μετά από μια ηλικία αναζητά έναν ηρωικό θάνατο. Το δεύτερο περιστατικό ήταν πριν από περίπου ένα χρόνο όπου όλοι είχαν ξεχάσει τα ενενήντα χρόνια από την ρωσική επανάσταση. Μου είχε γίνει εμμονή η συγγραφή ενός κειμένου με τίτλο «αλητεία και επανάσταση». Έλεγα σε όλους ότι πρέπει να υμνήσουμε την αλητεία και όχι τον Λένιν αλλά οι επιφυλακτικές και αρνητικές απαντήσεις που πήρα με απέτρεψαν από τη συγγραφή του άρθρου που αυτές τις μέρες θα δικαιωνόταν.
Δεν έγινα ξαφνικά ήρωας ή αλήτης, και δε νομίζω ότι πρόκειται να γίνω όσο και αν με άλλαξαν οι τελευταίες μέρες. Νοιώθω σήμερα, μετά από τόσες μέρες «κοινωνικής ηρεμίας» μεγαλύτερη ένταση από ότι μια βδομάδα πριν. Νοιώθω περίεργα που τα γεγονότα και οι αντιδράσεις που τα συνοδεύουν με αρρωσταίνουν όλο και χειρότερα. Μιλάω για γεγονότα που δε συνδέονται με κάποιο κοινό «εξουσιαστικό» υποκείμενο αλλά που συσσωρεύουν μπροστά μου άμετρα μεγέθη φρίκης και με κάνουν να αναρωτιέμαι πως μπορούν να είναι ανεχτά και να συνυπάρχουν με αυτό που λένε «κοινωνία πολιτών». Χθες στο όνομα των ανύπαρκτων ζημιών στα μαγαζιά, οι εμπορικοί σύλλογοι αποφάσισαν να παραβιάσουν για τους υπαλλήλους τους κάθε χρονικό όριο βάζοντας τους να δουλεύουν χωρίς αργίες και δεν αντέδρασε κανείς. Σήμερα το Ισραήλ δολοφόνησε εν ψυχρό 150 Παλαιστίνιους και δε βγήκε κανείς να τους πει ότι απλά ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ. Ότι η λωρίδα της Γάζας είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης που μαίνεται εδώ και δεκαετίες μια οικονομική, πολιτική και στρατιωτική γενοκτονία. Ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ διαπράττει σε βάρος των Παλαιστινίων απανωτά «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και ότι η σιωπηλή πλειοψηφία του λαού του Ισραήλ δείχνει ότι έχει διδαχτεί καλά από τους θήτες της πως να συμμετέχει σιωπώντας. Πως μπορεί ο κάθε λαός να σιωπά στα εγκλήματα των ισχυρών του; Στα εγκλήματα της κρατικής βίας, στα εγκλήματα του καπιταλισμού. Πως μπορούμε να λέμε ότι επανήλθε η κοινωνική ειρήνη όταν κάποιοι συνεχίζουν να ασκούν τη βία μονομερώς. Πότε θα σταματήσει να πιάνει τόπο το επιχείρημα κάποιων φρικτών εξουσιαστών ότι κάθε βία είναι ίδια και ότι η βία γεννά βία. Ως πότε θα συνεχίσει αυτό το αυτοκρατορικό δίκτυο εξουσίας να ασκεί μονομερώς βία κάνοντας τους λαούς να φοβούνται; Στα φοβισμένα βλέμματα των ισχυρών απέναντι στους άλλοτε υπηκόους τους καθρεφτίζεται κάθε φορά η ελπίδα για ελευθερία και δικαιοσύνη.
Τώρα, μέσα στη κοινωνική ειρήνη των φρικτών Χριστουγέννων, η υποκρισία έχει βγει στους δρόμους στολισμένη με λαμπιόνια και νιώθω ότι για τη πλειοψηφία του κόσμου ο Δεκέμβρης του οχτώ ήταν σαν σύμπτωμα μιας ασθένειας που καλό είναι να μη σκεφτόμαστε.
Δε μπορώ να καταλάβω αν όντος επανήλθε η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια. Δεν μπορώ να καταλάβω τι θα μας πουν εκ των υστέρων ότι ζήσαμε. Δε μπορώ να συμφωνήσω με τον Λοστ ότι έγινε ότι ήταν να γίνει και τώρα πια δεν έχει νόημα τι θα ακολουθήσει. Επίσης μισώ τις συγκρίσεις πραγμάτων που δε νιώθω ότι υπόκεινται σε σύγκριση όπως είναι οι «εξεγέρσεις». Άλλα η επετειακή επιστροφή δύο γεγονότων με έβαλε σε κάποιες σκέψεις. Πρώτον, πριν λίγους μήνες παίχτηκε σε κεντρικούς κινηματογράφους με επιτυχία ένα ντοκιμαντέρ για τα 40 χρόνια του ΜΑΗ του ’68 με τίτλο «να πεθαίνεις στα 30». Γεννημένος το 1979, δε τόλμησα να δω τη ταινία… σε λίγα εικοσιτετράωρα θα είμαι τριαντάρης. Το «να πεθαίνεις στα τριάντα» με ακολουθούσε σαν προσταγή στους δρόμους. Αυτή η κατάσταση μ’ έκανε να νιώσω λίγο τι εννοούσαν ζωή οι εξεγερμένοι του Παρισιού και τι εννοεί ο Μπάμπης όταν λέει ότι μετά από μια ηλικία αναζητά έναν ηρωικό θάνατο. Το δεύτερο περιστατικό ήταν πριν από περίπου ένα χρόνο όπου όλοι είχαν ξεχάσει τα ενενήντα χρόνια από την ρωσική επανάσταση. Μου είχε γίνει εμμονή η συγγραφή ενός κειμένου με τίτλο «αλητεία και επανάσταση». Έλεγα σε όλους ότι πρέπει να υμνήσουμε την αλητεία και όχι τον Λένιν αλλά οι επιφυλακτικές και αρνητικές απαντήσεις που πήρα με απέτρεψαν από τη συγγραφή του άρθρου που αυτές τις μέρες θα δικαιωνόταν.
Δεν έγινα ξαφνικά ήρωας ή αλήτης, και δε νομίζω ότι πρόκειται να γίνω όσο και αν με άλλαξαν οι τελευταίες μέρες. Νοιώθω σήμερα, μετά από τόσες μέρες «κοινωνικής ηρεμίας» μεγαλύτερη ένταση από ότι μια βδομάδα πριν. Νοιώθω περίεργα που τα γεγονότα και οι αντιδράσεις που τα συνοδεύουν με αρρωσταίνουν όλο και χειρότερα. Μιλάω για γεγονότα που δε συνδέονται με κάποιο κοινό «εξουσιαστικό» υποκείμενο αλλά που συσσωρεύουν μπροστά μου άμετρα μεγέθη φρίκης και με κάνουν να αναρωτιέμαι πως μπορούν να είναι ανεχτά και να συνυπάρχουν με αυτό που λένε «κοινωνία πολιτών». Χθες στο όνομα των ανύπαρκτων ζημιών στα μαγαζιά, οι εμπορικοί σύλλογοι αποφάσισαν να παραβιάσουν για τους υπαλλήλους τους κάθε χρονικό όριο βάζοντας τους να δουλεύουν χωρίς αργίες και δεν αντέδρασε κανείς. Σήμερα το Ισραήλ δολοφόνησε εν ψυχρό 150 Παλαιστίνιους και δε βγήκε κανείς να τους πει ότι απλά ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ. Ότι η λωρίδα της Γάζας είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης που μαίνεται εδώ και δεκαετίες μια οικονομική, πολιτική και στρατιωτική γενοκτονία. Ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ διαπράττει σε βάρος των Παλαιστινίων απανωτά «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και ότι η σιωπηλή πλειοψηφία του λαού του Ισραήλ δείχνει ότι έχει διδαχτεί καλά από τους θήτες της πως να συμμετέχει σιωπώντας. Πως μπορεί ο κάθε λαός να σιωπά στα εγκλήματα των ισχυρών του; Στα εγκλήματα της κρατικής βίας, στα εγκλήματα του καπιταλισμού. Πως μπορούμε να λέμε ότι επανήλθε η κοινωνική ειρήνη όταν κάποιοι συνεχίζουν να ασκούν τη βία μονομερώς. Πότε θα σταματήσει να πιάνει τόπο το επιχείρημα κάποιων φρικτών εξουσιαστών ότι κάθε βία είναι ίδια και ότι η βία γεννά βία. Ως πότε θα συνεχίσει αυτό το αυτοκρατορικό δίκτυο εξουσίας να ασκεί μονομερώς βία κάνοντας τους λαούς να φοβούνται; Στα φοβισμένα βλέμματα των ισχυρών απέναντι στους άλλοτε υπηκόους τους καθρεφτίζεται κάθε φορά η ελπίδα για ελευθερία και δικαιοσύνη.
25/12/08
Ράντεβού του Χρόνου.
Βγήκα στο κέντρο κατά τις 3 το πρωί να αποχαιρετήσω την Αθήνα και διαπίστωσα, ότι το πνεύμα των χριστουγέννων φέτος το φυλάνε τρεις κλούβες στη πλατεία συντάγματος... ας μην άνοιγε μπίζνες με τον γέρο Σκρουντζ.
Μόλις η γιορτή των άσκοπων αγορών τελειώσει θα αρχίσουν πάλι οι δικές μας γιορτές. Ραντεβού του Χρόνου λοιπόν... και ο γερό Χρόνος δεν τα ξεχνάει τα ραντεβού του. Μέχρι τότε, μεταλλαγμένοι από τα χημικά που φάγαμε, κάνουμε πάσχα γυμνοί στους αγρούς (εξάλλου οι Αγροφύλακες είναι στις κεντρικές πλατείες και φυλάνε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα). Ποζάραμε για σας, τραγουδόντας με αγάπη:
MARRY CRISIS AND A HAPPY NEW FEAR!!! 
24/12/08
ξένα σώματα
Δούλευα στην γενική αστυνομική διεύθυνση. Σ’ ένα μικρό δωματιάκι δίπλα στα κρατητήρια. Όλη μέρα καθάριζα τις σφαίρες όσο καλύτερα μπορούσα. Έπρεπε το όνομα, που είχε η κάθε μια χαραγμένο πάνω της, να είναι ευδιάκριτο και ευανάγνωστο. Τις γυάλιζα και τις έβαζα στη θέση τους μηχανικά. Μια μέρα διάβασα σε μια σφαίρα το όνομα που είχα για δικό μου. Την έτριψα και αυτή καλά σαν τις άλλες και πέρασα στην επόμενη. Με προβλημάτισε για λίγο το όνομα μου… κόντευα πια να το ξεχάσω. Το ένοιωσα να βυθίζεται μέσα μου σα ξένο σώμα.
Τι θέλει πια η Φιλοσοφία;
Το ερώτημα «προς τι ακόμα η φιλοσοφία» παρουσιάζεται σοβαρό και κρίσιμο. Όσους απασχολεί συχνά, και το θέτουν με αυτούς τους όρους, τους είναι τελικά τόσο ξένο που ίσως κάποτε φτάσουν να ξεσπάσουν ενάντια στα διαρκή αιτήματα της φιλοσοφίας καταγγέλλοντας ότι:
«υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ που χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν και καταστρέφουν. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή και το χάιδεμα κάποιων. Μεταδίδουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ. Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, για να επιβιώσει, πρέπει να βρει εκ νέου τον εαυτό της, δείχνοντας μηδενική ανοχή σε ΚΑΘΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Οι κάθε είδους ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει και μια ανεύθυνη ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Ο κίνδυνος έγκειται σήμερα στο ότι λίγοι απελπισμένοι και αδίστακτοι ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ έδειξαν, ότι μπορούν να χτυπήσουν ατιμώρητα μια απροστάτευτη και διαλυμένη ΕΠΙΣΤΗΜΗ».
Κάποια στιγμή θα κρυφτούν και οι καταγγέλοντες με τη σειρά τους πίσω από το προσωπείο ενός φιλοσόφου για να σπείρουν το τρόμο ενός απόκοσμου μεγαλείου. Έτσι, η φιλοσοφία των κοινωνικών μας επιστημόνων μοιάζει περισσότερο με τα αποκρουστικά τομάρια που φορούσαν κάποτε οι μάγοι.
Όμως, όσοι έχουν εντρυφήσει στην αμφισημία των λόγων, θα καταλάβουν αμέσως το τρόπο που μπορεί να θέσει ο κριτικός στοχασμός ένα τέτοιο ερώτημα. Όταν ο Αντόρνο αναρωτιέται δημοσίως «προς τι ακόμα η φιλοσοφία» το κάνει προφανώς για να παίξει με τους φιλοσοφούντες συναδέλφους του, στήνοντας το ήθος του για να τους ξεγελάσει. Γνωρίζει ήδη όταν τους θέτει το ερώτημά του ότι …τον φιλοσοφικό λόγο «τον μιλούν χιλιάδες υποκείμενα, αλλά δεν τον στηρίζει κανείς. Τον έχουν εγκαταλείψει πλήρως οι περιρρέουσες γλώσσες, οι οποίες ή τον αγνοούν, ή τον υποτιμούν, ή τον χλευάζουν. Έτσι ο λόγος αυτός βρίσκεται αποκομμένος, όχι μόνο από την εξουσία, αλλά και από τους μηχανισμούς της (επιστήμες, γνώσεις, τέχνες)».[παράφραση αποσπάσματος του «ερωτικού λόγου» του Ρ. Μπάρτ από τη Ν.Ν.] Σωστα παρατήρησε η Ν.Ν. ότι η κριτική φιλοσοφία είναι ένας λόγος ερωτικός. Η αντίρρηση του Αντόρνο στην 11η θέση του Μαρξ δεν μονιμοποιείται ποτέ ούτε και γίνεται να χαθεί η ελπίδα ότι τη τελευταία λέξη δεν θα την πουν… τα δικαστήρια.
«υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ που χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν και καταστρέφουν. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή και το χάιδεμα κάποιων. Μεταδίδουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ. Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, για να επιβιώσει, πρέπει να βρει εκ νέου τον εαυτό της, δείχνοντας μηδενική ανοχή σε ΚΑΘΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Οι κάθε είδους ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει και μια ανεύθυνη ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Ο κίνδυνος έγκειται σήμερα στο ότι λίγοι απελπισμένοι και αδίστακτοι ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ έδειξαν, ότι μπορούν να χτυπήσουν ατιμώρητα μια απροστάτευτη και διαλυμένη ΕΠΙΣΤΗΜΗ».
Κάποια στιγμή θα κρυφτούν και οι καταγγέλοντες με τη σειρά τους πίσω από το προσωπείο ενός φιλοσόφου για να σπείρουν το τρόμο ενός απόκοσμου μεγαλείου. Έτσι, η φιλοσοφία των κοινωνικών μας επιστημόνων μοιάζει περισσότερο με τα αποκρουστικά τομάρια που φορούσαν κάποτε οι μάγοι.
Όμως, όσοι έχουν εντρυφήσει στην αμφισημία των λόγων, θα καταλάβουν αμέσως το τρόπο που μπορεί να θέσει ο κριτικός στοχασμός ένα τέτοιο ερώτημα. Όταν ο Αντόρνο αναρωτιέται δημοσίως «προς τι ακόμα η φιλοσοφία» το κάνει προφανώς για να παίξει με τους φιλοσοφούντες συναδέλφους του, στήνοντας το ήθος του για να τους ξεγελάσει. Γνωρίζει ήδη όταν τους θέτει το ερώτημά του ότι …τον φιλοσοφικό λόγο «τον μιλούν χιλιάδες υποκείμενα, αλλά δεν τον στηρίζει κανείς. Τον έχουν εγκαταλείψει πλήρως οι περιρρέουσες γλώσσες, οι οποίες ή τον αγνοούν, ή τον υποτιμούν, ή τον χλευάζουν. Έτσι ο λόγος αυτός βρίσκεται αποκομμένος, όχι μόνο από την εξουσία, αλλά και από τους μηχανισμούς της (επιστήμες, γνώσεις, τέχνες)».[παράφραση αποσπάσματος του «ερωτικού λόγου» του Ρ. Μπάρτ από τη Ν.Ν.] Σωστα παρατήρησε η Ν.Ν. ότι η κριτική φιλοσοφία είναι ένας λόγος ερωτικός. Η αντίρρηση του Αντόρνο στην 11η θέση του Μαρξ δεν μονιμοποιείται ποτέ ούτε και γίνεται να χαθεί η ελπίδα ότι τη τελευταία λέξη δεν θα την πουν… τα δικαστήρια.
20/12/08
κατάσταση έκτακτης μαγείας
The tradition of the oppressed teaches us that the “emergency situation” in which we live is the rule. We must arrive at a concept of history which corresponds to this. Then it will become clear that the task before us is the introduction of a real state of emergency; and our position in the struggle against Fascism will thereby improve. Not the least reason that the latter has a chance is that its opponents, in the name of progress, greet it as a historical norm. – The astonishment that the things we are experiencing in the 20th century are “still” possible is by no means philosophical. It is not the beginning of knowledge, unless it would be the knowledge that the conception of history on which it rests is untenable.
Walter Benjamin. On the Concept of History.
Τα ζώδια όπως ακούστηκαν στην 6η εκπομπή της κατάληψης Ασοεε
ΤΟΞΟΤΗΣ
Φίλε Τοξότη, αυτός είναι ο μήνας σου, και όλοι έχουμε καταλάβει ότι είσαι μεγάλος/η κωλόφαρδος/η που κάνεις γενέθλια μέσα στην καρδιά των εξελίξεων. Εκτός, βέβαια, αν είσαι μπάτσος, οπότε είσαι κάθαρμα όπως πάντα και δεν θα ασχοληθούμε άλλο μαζί σου (τουλάχιστον όχι εδώ). Αν σε κυριεύει ο φόβος, ήρθε η ώρα να στραφείς προς τους άλλους. Αυτοί θα σου δείξουν το δρόμο. Με το τετράγωνο Άρη-Κρόνου, η Πέμπτη μπορεί να είναι από δύσκολη έως πανηγυρική. Από την ομάδα Μεταφυσικής Ερμηνείας της Εξέγερσης, μία συμβουλή: επειδή είναι γνωστό ότι είσαι παρορμητικός/η, φύλαγε τα νώτα σου και κοίτα μπροστά (και πίσω και δίπλα).
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Θέλεις να πάρεις τα ηνία και να ελέγξεις τους πάντες; Λάθος εποχή ψηλέ/η! Το δεκαήμερο δεν είναι ευνοϊκό για όσους/ες επιδίδονται σε ασκήσεις εξουσίας. Σταμάτα να είσαι καρμίρης/ω και μικρόψυχος/η και φέρε κάτι να μοιραστείς με τους υπόλοιπους/ες στις καταλήψεις. Αν δεν έχεις, απαλλοτρίωσε. Η σύνοδος του Ήλιου με τον Πλούτωνα στο ζώδιό σου σού δίνει την αφορμή να ζήσεις όλα όσα θέλησες και δεν μπόρεσες. Εκτός, βέβαια, αν προτιμάς τη ζεστασιά του καναπέ σου ή την ασφάλεια του λευκού κράνους. Σ' αυτή την περίπτωση, μη χάνεις το χρόνο σου αναζητώντας έγκυρες προβλέψεις. Το μέλλον σου διαγράφεται μαύρο και άραχνο, σαν το δέντρο του Κακλαμάνη.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Είσαι τρελαμένος/η, το ξέρουμε και δεν ανησυχούμε. Εκπροσωπείς ένα ζώδιο που φημίζεται για την επαναστατικότητά του, αν και είσαι τόσο τραμπαρίφας/ω που δεν τελειώνεις ποτέ τίποτα. Ήρθε η ώρα να αλλάξεις σύντροφε/ισσα!!! Κάψε πια ολοκληρωτικά αυτό που άρχισες να καις, σήκωσε ολόκληρο το σούπερ-μάρκετ, γράψε αυτό το κείμενο πια, μην τρομπάρεις! Η εποχή για μισοδουλειές παρήλθε ανεπιστρεπτί. Αν πάλι βρίσκεσαι στην πλευρά της καταστολής, ήρθε η ώρα να μιμηθείς τους πραίτωρες της Κομοτηνής: ρίξε κάτω της ασπίδα και τρέξε λεύτερος στους καμένους δρόμους. Είναι η ευκαιρία σου!
ΙΧΘΥΕΣ
Καλή μου κουτσομούρα, μη μασάς με αυτά που σου λένε ότι είσαι εσωστρεφής και ονειροπόλα. Άσε την ασφάλεια του ενυδρείου και πέσε με ορμή στον ωκεανό. Επειδή τείνεις να κάνεις τη βρομοδουλειά και να αφήνεις τους άλλους να καρπώνονται τη δόξα, φτύσε την καθοδήγηση στα μούτρα, πάρε μία πέτρα και σπάσε μία τράπεζα. Μπροστά στο δέος του καρχαρία, να θυμάσαι ότι τα πιράνχας κάνουν τη διαφορά.
ΚΡΙΟΣ
Μας έχεις φάει τα συκώτια με την ανυπομονησία σου ρε φίλε/η! Αφού τώρα γίνονται όλα, τι άλλο θέλεις; Πάψε να γκρινιάζεις για τα πράγματα που δεν γίνονται όπως πρέπει και ανάπνευσε τη στάχτη που αιωρείται (παίζει να 'ναι η στάχτη του γνωστού δέντρου, τι χαρά!), ακόμη κι αν σου φέρνει φτάρνισμα. Αν είσαι μπάτσος, ΕΚΑΜίτης, Ειδικός Φρουρός ή κάτι συναφές, μάθε πως φέτος μεταφέραμε το παραδοσιακό σούβλισμα κατά Χριστούγεννα μεριά, οπότε πάρε τα μέτρα σου (παραιτήσου, αυτομόλησε, πάρε αναρρωτική στην τελική. εμείς δεν μπορούμε να σου εγγυηθούμε τίποτα. Αστρολόγοι είμεθα, όχι θεοί).
ΤΑΥΡΟΣ
Θυμάσαι τη γνωστή ρήση «Ωσάν ταύρος εν υαλοπωλείο»; Ήρθε η ώρα να την κάνεις πραγματικότητα. Άσε την εικόνα του καλού παιδιού, του καλού μαθητή, του καλού φοιτητή. Δεν είσαι ο Brandon Walsh και, εξάλλου, οι τηλεοράσεις σπάσανε, τα δέντρα (του Κακλαμάνη) καήκανε. Επίσης, πρέπει να σου θυμίσουμε ότι η αυτοοργάνωση δεν είναι μαγική, οπότε πλύνε κανένα ταψί, οργάνωσε καμιά συντροφική κουζίνα, κάνε καμιά αφισοκόλληση. Ξεκούνα αγαπητέ/η σύντροφε/ισσα: ο Κρόνος από τον Αιγόκερω σου κουνάει το δάχτυλο. Πιάστο του και δάγκωσέ το.
ΔΙΔΥΜΟΣ
Πότε γλυκιά μου καρδιά θα καταλάβεις ότι πρέπει οι απόψεις σου, οι τοποθετήσεις σου , ειδικά στις συνελεύσεις, πρέπει να είναι συνοπτικές, περιεκτικές και να περικλείουν ένα ρημάδι πρόταγμα, μια θέση ξεκάθαρη, για μια δράση, για κάτι ρε αδερφέ! Έχει μπει ο πλούτωνας στον αιγόκερω κι εσύ αγρόν αγοράζεις. Μπερδεύεις τον κόσμο, μια έτσι μια γιουβέτσι, πρέπει οι θέσεις σου αγαπητέ να είναι συγκροτημένες και διεξοδικές. Αν πάλι είσαι από τους 'άλλους' τους κακούς, συνέχισε έτσι, ρίξε τους στάχτη στα μάτια!
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Άχου το μωρέ! Ας σού πει κάποιος, με τρόπο να μη σε πληγώσει, πως δε μπορούν όλοι να είναι αγαπημένοι, αδελφωμένοι, μια οικουμενική οικογένεια, ειδικά σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε! Ξέρουμε, καταλαβαίνουμε, πως περιμένεις πώς και πώς να αλλάξει αυτή η κοινωνία, να είμαστε όλοι μες τις αγκαλίτσες και τα χαδάκια, αλλά περίμενε κι εσύ λίγο ρε παρορμητικούλη ανυπόμονο, η ουτοπία βρίσκεται λίγο μακριά ακόμα! Σημείωση: μπάτσος-ματατζής και καρκίνος αναιρούνται αυτόματα, δεν υπάρχει, δεν υφίσταται...αν και έχω εντοπίσει κανάδυο, εσύ ο διμοιρίτης που δεν έδωσες διαταγή να ρίξουν τα χημικά που σκοτώνουν, κι εσύ που γύρισες τη γλώσσα του διαδηλωτή. Νίκησε το συναίσθημα σα μαρμαρυγή. συγγνώμη αλλά δε μας πείθεις με τις καλύτερες των προθέσεών σου, ουστ καρκινόμπατσε!!
ΛΕΩΝ
Χμμ! Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ για σένα γεννημένε ηγέτη!! Κατανοούμε πόσο έχεις ρίξει τον εγωισμό σου κατά τη διάρκεια όλων αυτών των συλλογικών δράσεων, αλλά δε μπορείς να κρύψεις την ονείρωξή σου, όταν φαντασιώνεσαι πως είσαι πρωτοστάτης της εξέγερσης στα οδοφράγματα, πως ξεστομίζεις 'εμπρός σύντροφοι!!!' και ορδές αναρχικών ακολουθούν το πρόταγμά σου.! Χαλάρωσε. Και πάνω απ' όλα μην πανικοβάλλεσαι. Κυβέρνησε κατ' αρχάς τα αδύνατα σημεία σου, και άφησε κάναν άλλον να μιλήσει στις συνελεύσεις..
Οι μπατσολέωντες βιώνουν την αυτοπραγμάτωσή τους, μέρες που 'ναι.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Τι να κάνουμε, στην εξέγερση, άλλοι με κοντάρια, άλλοι με προκηρύξεις, άλλοι με πέτρες και μπουκάλια, όλοι βιώνουν την κατάσταση με τον τρόπο τους και συνεισφέρουν αναλόγως. Εσύ όμως ξέρεις πως η διαχείριση της εξέγερσης στηρίζει τη βιωσιμότητά της, στα αναγκαία καθημερινά μικρά πραγματάκια που ξεκινούν από εμάς και για εμάς! Γι' αυτό, εσύ προτιμάς να έχεις ως πυρομαχικό, τη σκούπα σου και το φαράσι σου, το βετέξ με τη χλωρίνη, για να απολυμαίνονται οι τουαλέτες να μην πάμε οι μισοί από ηπατίτιδα, και να είναι το κυλικείο σε τάξη και ασφαλές από τους αόρατους εχθρούς τα μικρόβια. Ξέρεις εσύ, άσε τους άλλους να σε θεωρούν ρεφόρμα, η αυτοοργάνωση γίνεται πράξη.και είσαι πολύ περήφανος να το αποδεικνύεις καθημερινά.
ΖΥΓΟΣ
Όλη αυτήν την εβδομάδα αναρωτιέσαι: να πάρω το μακρύ κοντάρι ή το κοντό με τη σημαία τη μαυροκόκκινη; να βάλω τη μάσκα τη fullface και από πάνω την αντισφυξιογόνα ή να καθίσω περιφρούρηση; Να τοποθετηθώ υπέρ ή κατά στο να καλέσουμε διμοιρίες έξω από την ασοεε; Είναι λογικό να είσαι μέσα στο δίλημμα αυτές τις μέρες αλλά μη μας σκοτίζεις και το κεφάλι με την αναποφασιστικότητα σου, έλεος ρε παιδιά!
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Ήρθε η ώρα να αποδείξεις σε όλους το δυναμισμό σου μέσα από βίαιες εκλάμψεις, να αποδείξεις ότι δεν είσαι φλώρος, παρόλο που η ποιητική που σε διέπει έχει βάλει άλλου είδους ταμπέλες για το ποιόν σου. Αυτή τη φορά η εκδικητικότητα που σε χαρακτηρίζει σα ζώδιο, έρχεται να πάρει τις πιο δίκαιες μορφές της! Δε συγχωρούμε, δε συνθηκολογούμε, μόνο εκδίκηση! Έμπαινε γιούτσο, κι εμείς μαζί σου!
Φίλε Τοξότη, αυτός είναι ο μήνας σου, και όλοι έχουμε καταλάβει ότι είσαι μεγάλος/η κωλόφαρδος/η που κάνεις γενέθλια μέσα στην καρδιά των εξελίξεων. Εκτός, βέβαια, αν είσαι μπάτσος, οπότε είσαι κάθαρμα όπως πάντα και δεν θα ασχοληθούμε άλλο μαζί σου (τουλάχιστον όχι εδώ). Αν σε κυριεύει ο φόβος, ήρθε η ώρα να στραφείς προς τους άλλους. Αυτοί θα σου δείξουν το δρόμο. Με το τετράγωνο Άρη-Κρόνου, η Πέμπτη μπορεί να είναι από δύσκολη έως πανηγυρική. Από την ομάδα Μεταφυσικής Ερμηνείας της Εξέγερσης, μία συμβουλή: επειδή είναι γνωστό ότι είσαι παρορμητικός/η, φύλαγε τα νώτα σου και κοίτα μπροστά (και πίσω και δίπλα).
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Θέλεις να πάρεις τα ηνία και να ελέγξεις τους πάντες; Λάθος εποχή ψηλέ/η! Το δεκαήμερο δεν είναι ευνοϊκό για όσους/ες επιδίδονται σε ασκήσεις εξουσίας. Σταμάτα να είσαι καρμίρης/ω και μικρόψυχος/η και φέρε κάτι να μοιραστείς με τους υπόλοιπους/ες στις καταλήψεις. Αν δεν έχεις, απαλλοτρίωσε. Η σύνοδος του Ήλιου με τον Πλούτωνα στο ζώδιό σου σού δίνει την αφορμή να ζήσεις όλα όσα θέλησες και δεν μπόρεσες. Εκτός, βέβαια, αν προτιμάς τη ζεστασιά του καναπέ σου ή την ασφάλεια του λευκού κράνους. Σ' αυτή την περίπτωση, μη χάνεις το χρόνο σου αναζητώντας έγκυρες προβλέψεις. Το μέλλον σου διαγράφεται μαύρο και άραχνο, σαν το δέντρο του Κακλαμάνη.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Είσαι τρελαμένος/η, το ξέρουμε και δεν ανησυχούμε. Εκπροσωπείς ένα ζώδιο που φημίζεται για την επαναστατικότητά του, αν και είσαι τόσο τραμπαρίφας/ω που δεν τελειώνεις ποτέ τίποτα. Ήρθε η ώρα να αλλάξεις σύντροφε/ισσα!!! Κάψε πια ολοκληρωτικά αυτό που άρχισες να καις, σήκωσε ολόκληρο το σούπερ-μάρκετ, γράψε αυτό το κείμενο πια, μην τρομπάρεις! Η εποχή για μισοδουλειές παρήλθε ανεπιστρεπτί. Αν πάλι βρίσκεσαι στην πλευρά της καταστολής, ήρθε η ώρα να μιμηθείς τους πραίτωρες της Κομοτηνής: ρίξε κάτω της ασπίδα και τρέξε λεύτερος στους καμένους δρόμους. Είναι η ευκαιρία σου!
ΙΧΘΥΕΣ
Καλή μου κουτσομούρα, μη μασάς με αυτά που σου λένε ότι είσαι εσωστρεφής και ονειροπόλα. Άσε την ασφάλεια του ενυδρείου και πέσε με ορμή στον ωκεανό. Επειδή τείνεις να κάνεις τη βρομοδουλειά και να αφήνεις τους άλλους να καρπώνονται τη δόξα, φτύσε την καθοδήγηση στα μούτρα, πάρε μία πέτρα και σπάσε μία τράπεζα. Μπροστά στο δέος του καρχαρία, να θυμάσαι ότι τα πιράνχας κάνουν τη διαφορά.
ΚΡΙΟΣ
Μας έχεις φάει τα συκώτια με την ανυπομονησία σου ρε φίλε/η! Αφού τώρα γίνονται όλα, τι άλλο θέλεις; Πάψε να γκρινιάζεις για τα πράγματα που δεν γίνονται όπως πρέπει και ανάπνευσε τη στάχτη που αιωρείται (παίζει να 'ναι η στάχτη του γνωστού δέντρου, τι χαρά!), ακόμη κι αν σου φέρνει φτάρνισμα. Αν είσαι μπάτσος, ΕΚΑΜίτης, Ειδικός Φρουρός ή κάτι συναφές, μάθε πως φέτος μεταφέραμε το παραδοσιακό σούβλισμα κατά Χριστούγεννα μεριά, οπότε πάρε τα μέτρα σου (παραιτήσου, αυτομόλησε, πάρε αναρρωτική στην τελική. εμείς δεν μπορούμε να σου εγγυηθούμε τίποτα. Αστρολόγοι είμεθα, όχι θεοί).
ΤΑΥΡΟΣ
Θυμάσαι τη γνωστή ρήση «Ωσάν ταύρος εν υαλοπωλείο»; Ήρθε η ώρα να την κάνεις πραγματικότητα. Άσε την εικόνα του καλού παιδιού, του καλού μαθητή, του καλού φοιτητή. Δεν είσαι ο Brandon Walsh και, εξάλλου, οι τηλεοράσεις σπάσανε, τα δέντρα (του Κακλαμάνη) καήκανε. Επίσης, πρέπει να σου θυμίσουμε ότι η αυτοοργάνωση δεν είναι μαγική, οπότε πλύνε κανένα ταψί, οργάνωσε καμιά συντροφική κουζίνα, κάνε καμιά αφισοκόλληση. Ξεκούνα αγαπητέ/η σύντροφε/ισσα: ο Κρόνος από τον Αιγόκερω σου κουνάει το δάχτυλο. Πιάστο του και δάγκωσέ το.
ΔΙΔΥΜΟΣ
Πότε γλυκιά μου καρδιά θα καταλάβεις ότι πρέπει οι απόψεις σου, οι τοποθετήσεις σου , ειδικά στις συνελεύσεις, πρέπει να είναι συνοπτικές, περιεκτικές και να περικλείουν ένα ρημάδι πρόταγμα, μια θέση ξεκάθαρη, για μια δράση, για κάτι ρε αδερφέ! Έχει μπει ο πλούτωνας στον αιγόκερω κι εσύ αγρόν αγοράζεις. Μπερδεύεις τον κόσμο, μια έτσι μια γιουβέτσι, πρέπει οι θέσεις σου αγαπητέ να είναι συγκροτημένες και διεξοδικές. Αν πάλι είσαι από τους 'άλλους' τους κακούς, συνέχισε έτσι, ρίξε τους στάχτη στα μάτια!
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Άχου το μωρέ! Ας σού πει κάποιος, με τρόπο να μη σε πληγώσει, πως δε μπορούν όλοι να είναι αγαπημένοι, αδελφωμένοι, μια οικουμενική οικογένεια, ειδικά σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε! Ξέρουμε, καταλαβαίνουμε, πως περιμένεις πώς και πώς να αλλάξει αυτή η κοινωνία, να είμαστε όλοι μες τις αγκαλίτσες και τα χαδάκια, αλλά περίμενε κι εσύ λίγο ρε παρορμητικούλη ανυπόμονο, η ουτοπία βρίσκεται λίγο μακριά ακόμα! Σημείωση: μπάτσος-ματατζής και καρκίνος αναιρούνται αυτόματα, δεν υπάρχει, δεν υφίσταται...αν και έχω εντοπίσει κανάδυο, εσύ ο διμοιρίτης που δεν έδωσες διαταγή να ρίξουν τα χημικά που σκοτώνουν, κι εσύ που γύρισες τη γλώσσα του διαδηλωτή. Νίκησε το συναίσθημα σα μαρμαρυγή. συγγνώμη αλλά δε μας πείθεις με τις καλύτερες των προθέσεών σου, ουστ καρκινόμπατσε!!
ΛΕΩΝ
Χμμ! Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ για σένα γεννημένε ηγέτη!! Κατανοούμε πόσο έχεις ρίξει τον εγωισμό σου κατά τη διάρκεια όλων αυτών των συλλογικών δράσεων, αλλά δε μπορείς να κρύψεις την ονείρωξή σου, όταν φαντασιώνεσαι πως είσαι πρωτοστάτης της εξέγερσης στα οδοφράγματα, πως ξεστομίζεις 'εμπρός σύντροφοι!!!' και ορδές αναρχικών ακολουθούν το πρόταγμά σου.! Χαλάρωσε. Και πάνω απ' όλα μην πανικοβάλλεσαι. Κυβέρνησε κατ' αρχάς τα αδύνατα σημεία σου, και άφησε κάναν άλλον να μιλήσει στις συνελεύσεις..
Οι μπατσολέωντες βιώνουν την αυτοπραγμάτωσή τους, μέρες που 'ναι.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Τι να κάνουμε, στην εξέγερση, άλλοι με κοντάρια, άλλοι με προκηρύξεις, άλλοι με πέτρες και μπουκάλια, όλοι βιώνουν την κατάσταση με τον τρόπο τους και συνεισφέρουν αναλόγως. Εσύ όμως ξέρεις πως η διαχείριση της εξέγερσης στηρίζει τη βιωσιμότητά της, στα αναγκαία καθημερινά μικρά πραγματάκια που ξεκινούν από εμάς και για εμάς! Γι' αυτό, εσύ προτιμάς να έχεις ως πυρομαχικό, τη σκούπα σου και το φαράσι σου, το βετέξ με τη χλωρίνη, για να απολυμαίνονται οι τουαλέτες να μην πάμε οι μισοί από ηπατίτιδα, και να είναι το κυλικείο σε τάξη και ασφαλές από τους αόρατους εχθρούς τα μικρόβια. Ξέρεις εσύ, άσε τους άλλους να σε θεωρούν ρεφόρμα, η αυτοοργάνωση γίνεται πράξη.και είσαι πολύ περήφανος να το αποδεικνύεις καθημερινά.
ΖΥΓΟΣ
Όλη αυτήν την εβδομάδα αναρωτιέσαι: να πάρω το μακρύ κοντάρι ή το κοντό με τη σημαία τη μαυροκόκκινη; να βάλω τη μάσκα τη fullface και από πάνω την αντισφυξιογόνα ή να καθίσω περιφρούρηση; Να τοποθετηθώ υπέρ ή κατά στο να καλέσουμε διμοιρίες έξω από την ασοεε; Είναι λογικό να είσαι μέσα στο δίλημμα αυτές τις μέρες αλλά μη μας σκοτίζεις και το κεφάλι με την αναποφασιστικότητα σου, έλεος ρε παιδιά!
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Ήρθε η ώρα να αποδείξεις σε όλους το δυναμισμό σου μέσα από βίαιες εκλάμψεις, να αποδείξεις ότι δεν είσαι φλώρος, παρόλο που η ποιητική που σε διέπει έχει βάλει άλλου είδους ταμπέλες για το ποιόν σου. Αυτή τη φορά η εκδικητικότητα που σε χαρακτηρίζει σα ζώδιο, έρχεται να πάρει τις πιο δίκαιες μορφές της! Δε συγχωρούμε, δε συνθηκολογούμε, μόνο εκδίκηση! Έμπαινε γιούτσο, κι εμείς μαζί σου!
19/12/08
18/12/08
17/12/08
16/12/08
Μάγοι και Αερικά ...στους δρόμους
Υπάρχει μια μαγική ικανότητα της κριτικής, που η επιστημονική φαντασία δίνει μόνο στους χαρακτήρες που είναι άρχοντες του χωροχρόνου. Αυτή είναι, το ν' αρπάζει βίαια κάποιον από εκεί που βρίσκεται, και να τον πηγαίνει αναπάντεχα κάπου αλλού. Μόλις η ροή του χρόνου απελευθερωθεί και πάλι, αυτός στέκει σαστισμένος και γελοίος.
Για να σας δώσω ένα παράδειγμα πάρτε τους σπουδαίους μας πανεπιστημιακούς:
βυθισμένοι μέσα στα βιβλία τους, συνοφρυωμένοι από τη διανοητική εργασία, γράφουν κάθε φορά για τη "παρούσα συγκυρία", την "επικαιρότητα". Χρόνος: το καλοκαίρι που όλοι ασχολούνται με τη σύλληψη των φερόμενων ως μελών της 17 Νοέμβρη. Είναι δύο τα ζητήματα που τους πνίγουν και προσπαθούν να κάνουν σε όλους σαφή με την αρθρογραφία τους: 1. στο πολιτισμό μας ο βίαιος θάνατος δε μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτός και δεν γίνεται ν' αποτιμηθεί σε υλικές αξίες. και 2. ότι πρέπει να ξεχωρίζουμε όταν ασκείται βία, την ατομική βία από τη συλλογική.
Ας κάνουμε λοιπόν μια ρωγμή στο χωροχρόνο και ας φέρουμε εκείνα τα κείμενα στον παρόντα χρόνο: Η υπάρχουσα βία ήταν σίγουρα συλλογική και ήταν η αντίδραση σ' έναν ακόμα βίαιο θάνατο. Οι συγγραφείς αυτοί πρέπει να νοιώθουν δικαιωμένοι που είναι επίκαιροι πέντε χρόνια μετά. Τότε όμως, γιατί τους βλέπουμε τώρα να μεμψιμοιρούν και να καταδικάζουν;
Η΄ αν, μ' ένα ξαφνικό ρεύμα, ένας παιχνιδιάρης Αίολος, μπέρδευε τα χειρόγραφα τους, και στο τυπογραφία κατέληγαν τελικά εκείνα που είχαν τυπωθεί τότε, τι θα έκαναν άραγε; Θα τα έπαιρναν όλα πίσω; Πόσα παίρνουν για να αυτές τους τις υπηρεσίες; Και τι θα κάνουν τώρα που ο κόσμος τους έχει ξεχαρβαλωθεί και άρχισαν να τους στοιχειώνουν πλάσματα στα οποία δεν πίστευαν.
Για να σας δώσω ένα παράδειγμα πάρτε τους σπουδαίους μας πανεπιστημιακούς:
βυθισμένοι μέσα στα βιβλία τους, συνοφρυωμένοι από τη διανοητική εργασία, γράφουν κάθε φορά για τη "παρούσα συγκυρία", την "επικαιρότητα". Χρόνος: το καλοκαίρι που όλοι ασχολούνται με τη σύλληψη των φερόμενων ως μελών της 17 Νοέμβρη. Είναι δύο τα ζητήματα που τους πνίγουν και προσπαθούν να κάνουν σε όλους σαφή με την αρθρογραφία τους: 1. στο πολιτισμό μας ο βίαιος θάνατος δε μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτός και δεν γίνεται ν' αποτιμηθεί σε υλικές αξίες. και 2. ότι πρέπει να ξεχωρίζουμε όταν ασκείται βία, την ατομική βία από τη συλλογική.
Ας κάνουμε λοιπόν μια ρωγμή στο χωροχρόνο και ας φέρουμε εκείνα τα κείμενα στον παρόντα χρόνο: Η υπάρχουσα βία ήταν σίγουρα συλλογική και ήταν η αντίδραση σ' έναν ακόμα βίαιο θάνατο. Οι συγγραφείς αυτοί πρέπει να νοιώθουν δικαιωμένοι που είναι επίκαιροι πέντε χρόνια μετά. Τότε όμως, γιατί τους βλέπουμε τώρα να μεμψιμοιρούν και να καταδικάζουν;
Η΄ αν, μ' ένα ξαφνικό ρεύμα, ένας παιχνιδιάρης Αίολος, μπέρδευε τα χειρόγραφα τους, και στο τυπογραφία κατέληγαν τελικά εκείνα που είχαν τυπωθεί τότε, τι θα έκαναν άραγε; Θα τα έπαιρναν όλα πίσω; Πόσα παίρνουν για να αυτές τους τις υπηρεσίες; Και τι θα κάνουν τώρα που ο κόσμος τους έχει ξεχαρβαλωθεί και άρχισαν να τους στοιχειώνουν πλάσματα στα οποία δεν πίστευαν.
The guilts...
απο τη Maya-Kofsky
Ορίστε η απάντηση μου συνοπτικά: Άκουσα από ανθρώπους που θεωρούσα σκεπτόμενους ή τέλος πάντων ευφυείς, την αναπαραγωγή των ρήσεων του Πρετεντέρη, του Κούγια, του Παυλόπουλου.Άκουσα ανθρώπους να λένε πως τις ημέρες αυτές της εξέγερσης, ντράπηκαν που είναι έλληνες. Κατηγόρησαν επίσης τους εξεγερμένους συμπολίτες τους ότι περίμεναν ένα θάνατο για να ικανοποιήσουν τη διαστροφή του και να αντιδράσουν ακραία. Πως το Βατοπέδι μας άφησε αδιάφορους, το ασφαλιστικό επίσης και μας άρκεσε ένα «μεμονωμένο περιστατικό» για να κρυφτούμε πίσω από κουκούλες και να προκαλέσουμε το χάος.Προσπαθώντας να με πείσουν για το νοικοκυρεμένο δίκιο τους, μου έγραφαν κατεβατά στο messenger και στο facebook χωρίς να παίρνουν καμία απάντηση. Στο τέλος τους έγραφα: «Ας ήσουν εκεί. Θα είχες προστατευθεί από την ξεφτίλα του να λες μαλακίες.» Γνωρίζω. Στερούμαι επιχειρημάτων. Όμως οι άνθρωποι αυτοί δε χρειάζονται επιχειρήματα.Αυτό που πραγματικά οδηγεί τους «νοικοκυραίους» σε αυτή τη στάση δεν είναι κάποια πολιτική θέση τη στιγμή που ο,τιδήποτε θεσμικό αμφισβητείται. Ούτε πολιτικοοικονομικά συμφέροντα, καθώς η πλειοψηφία τους ανήκει στους πρώην μεσοαστούς, νυν απελπισμένους.Αυτό που οδηγεί τον νοικοκυραίο στην απάθεια και στην επίθεση προς τους εξεγερμένους, είναι οι βαθειά ριζωμένες τύψεις του. Τύψεις που πιάστηκε κορόιδο τόσα χρόνια και ψήφιζε δυνάστες. Τύψεις που μετά τη μεταπολίτευση δεν πάλεψε για κάτι καλύτερο, αλλά επιδόθηκε στο χόμπυ της λαμογιάς. Τύψεις που κάθε βράδυ καληνύχτιζε ήσυχος τους πανελίστες. Τύψεις για τα ρουσφέτια του. Τύψεις για τους φραπέδες στο δημόσιο και την παραγωγικότητά του που δεν ξεπερνά αυτήν του μπετόν αρμέ. Τύψεις γιατί όταν περνάει δίπλα από παρέες νέων, τον κοροϊδεύουν, αλλά αυτός δεν παίρνει χαμπάρι. Τύψεις για την έλλειψη παιδείας του που είναι και δική του ευθύνη πέραν της πολιτείας. Τύψεις που έγινε ή θα γίνει χοντρός, καράφλας με κατεβασμένα παντελόνια όπως εύστοχα είπαν τα παιδιά τα ίδια.Τύψεις τέλος, γιατί δεν έχει τα κότσια να βρεθεί στο δρόμο, μήπως χάσει τα «προνόμια» που του έδωσε το ξεπούλημά του.Δεν ξέρω αν θ’ αλλάξει κάτι. Δεν έχω ιδέα αν ο αγώνας υποκινείται ή αν αυτοί που τα σπάνε είναι ασφαλίτες και μετανάστες. Αφήνω την αλαζονεία αυτή και τη χαιρεκακία της κρίσης σε αυτούς που την κέρδισαν όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρω όμως ότι για πρώτη φορά είδα τους έλληνες να κοιτάζουν έξω από το σπίτι τους, να ακούνε τα παιδιά τους, να προβληματίζονται για το μέλλον μας. Ξέρω πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι αρκετά τίμιος ώστε να μην καίει μαγαζιά απλών πολιτών και είδα με τα μάτια μου την προβοκάτσια. Εκτός από αυτούς όμως, είδα και δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έξω να ζητούν μια καλύτερη ζωή. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν κρατική βία και ο κόσμος ξέσπασε για όλα αυτά που επαναπαυόμενοι πίστευαν πως τον αφήνουν αδιάφορο. Εγώ αυτές τις ημέρες ένιωσα περήφανη ως ελληνίδα. Λυπάμαι.
15/12/08
Thoughts of Aeolus
Το να είναι κανείς διαλεκτίκός σημαίνει...
να έχει τον άνεμο της ιστορίας στα πανιά του.
Τα πανιά είναι οι έννοιες.
Ωστόσο, δεν είναι αρκετό να τα έχει στη διαθεσή του.
Το κρίσιμο είναι η τέχνη να τα χειρίζεται.
Benjamin, Δεσμίδα Ν, 9,8.
14/12/08
moudiazmeni anagnosi
den exw sxolia. oute einai h prwth fora pou me ksafniazoun disaresta "palioi daskaloi". gia oti simvainei de ftaiei mono h nea dhmokratia alla olokliri h dimokratia mas. Aitia den einai mono o fonos alla olokliro to sistima poy antimetopizei ton anthrwpo sa mixani. m ayth thn dhmokratia, pou ypakouei tyfla tous mixanismous ths frikis, prepei epitelous na ksemperdevoume. afinw thn idia tin anagnosi na sas didaksei to pws h ypokrisia ekthetei:
Oύτε δικτατορία ούτε αναρχία — Δημοκρατία! [;;;;;;]
Οι καθηγητές ΑΕΙ Βασιλική Γεωργιάδου, Νίκος Δεμερτζής, Περσεφόνη Ζέρη, Ηλίας Κατσούλης, Θωμάς Κονιαβίτης, Θάνος Λίποβατς, Παντελής Μπασάκος υπογράφουν την παρακάτω ανοιχτή επιστολή:
Ο θλιβερός φόνος του 15χρονου μαθητή από έναν παρανομούντα «ειδικό φρουρό», ο οποίος πρέπει να τιμωρηθεί με όλη την αυστηρότητα που προβλέπουν οι νόμοι, έγινε η πιστολιά που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Η κακοδιαχείριση, οι ιδεολογικές αυταπάτες, οι αμέλειες της μεταπολίτευσης συμπυκνώθηκαν σ’ ένα τερατώδες πραγματικό Συμβάν καταστροφής και αδιέξοδου. Δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων αναρχικών χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν μαγαζιά και τράπεζες και καταστρέφουν την ιδιοκτησία των πολιτών. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή «τρομαγμένων» κυβερνήσεων και με το «χάιδεμα» ορισμένων πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων και μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τώρα κατάφεραν να μεταδώσουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ιδεολογίες. Η Ελλάδα είναι ο «ασθενής κρίκος» της Ευρωπαϊκής Ενωσης και παραπαίει εμπρός στην ακυβερνησία, στην ιδιοτέλεια, στην αβουλία, και στη μετριότητα όλων των κομμάτων. Η Δημοκρατία, για να επιβιώσει, πρέπει να βρει εκ νέου τον εαυτό της, δείχνοντας μηδενική ανοχή σε κάθε τρομοκρατία, σε κάθε πράξη ακραίας αναρχικής ή αστυνομικής βίας. Οι κάθε είδους αναρχικοί είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει μια ανεύθυνη πολιτική ηγεσία και μια υπνώτουσα κοινωνία πολιτών.
Αυτό που λείπει είναι η ανάγκη να υπάρξουν δημοκρατικοί άνθρωποι και δημοκρατικοί θεσμοί με κύρος, που να μπορέσουν να εμπνεύσουν με λόγια και με έργα εμπιστοσύνη στους πολίτες και στη νεολαία. Μόνον ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες να καταλάβουν, ότι η εγχώρια και η διεθνής οικονομική κρίση, απαιτούν από όλους θυσίες, κατανεμημένες με δίκαιο τρόπο. Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να προκαλεί, τα πολιτικά κόμματα να μάθουν στις δύσκολες καταστάσεις όπως η τωρινή, να συγκλίνουν και να ομονοούν, ενώ η πνευματική ηγεσία του τόπου, της εκκλησιαστικής συμπεριλαμβανομένης, ν’ αντιληφθούν ότι φέρουν ευθύνες και μάλιστα μεγάλες.
Η χώρα έχει σήμερα μια καταχρεωμένη, παρασιτική οικονομία, μία ανορθολογική τερατώδη κρατική γραφειοκρατία, σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστους θεσμούς, έναν πληθυσμό που έχει συνηθίσει να ζει πέραν από τις δυνατότητές του, τα περιμένει όλα από έναν πελατειακό κρατισμό, και χαρακτηρίζεται από εθνική εσωστρέφεια και ξενοφοβία. Παραπέρα, η παιδεία κλυδωνίζεται και παραπαίει σε όλες τις βαθμίδες, ενώ συνήθως οι νέοι δεν μαθαίνουν ούτε από τους γονείς ούτε από τους δασκάλους, πού είναι τα όρια των ατομικών επιθυμιών και ποιοι είναι οι κανόνες της κοινωνικής και της οικολογικής συμπεριφοράς. Ετσι θεωρούν ότι «τα πάντα είναι επιτρεπτά και τους ανήκουν».
Ο κίνδυνος έγκειται σήμερα στο ότι λίγοι απελπισμένοι και αδίστακτοι αναρχικοί έδειξαν, ότι μπορούν να χτυπήσουν ατιμώρητα ένα απροστάτευτο και διαλυμένο δημοκρατικό κράτος Δικαίου. Στο αναρχικό σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε δημοκρατία, αλλά αναρχία», που οδηγεί στη βία και στον εμφύλιο πόλεμο, το δημοκρατικό κράτος, τα δημοκρατικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών, πρέπει να αντιταχθούν με κάθε τρόπο. Πρέπει ν’ αντιτάξουν το σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε αναρχία – Δημοκρατία» και να δείξουν στην πράξη ότι ο θυμός δεν οδηγεί νομοτελειακά στην καταστροφή αλλά μπορεί να κινητοποιήσει δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικών θεσμών που τους σέβονται οι πολίτες, προϋποθέτει ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις μπορούν με το κύρος τους να στηρίξουν τον σεβασμό και την τήρηση των νόμων. Η αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς και η τιμωρία των ενόχων, από όπου και αν προέρχονται, πρέπει να ξεκινήσει μέσα στους κόλπους του ίδιου του κράτους.
Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί καθηγητές απευθυνόμαστε σε όλους τους σκεπτόμενους δημοκρατικούς πολίτες, προ πάντων όμως στους συναδέλφους μας, αναγνωρίζοντας πως στη συγκυρία αυτή μας αναλογεί αυξημένο ποσοστό ευθύνης, και τους καλούμε να βρεθούν στην πρωτοπορία της προσπάθειας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς.
apo to DECONTROL.INFO elava hdh mia prwth orgismenh apanthsh gia thn epistolh:
Great Expectations (in progress)
- Οι κρίσεις δεν προκύπτουν στον καπιταλισμό τυχαία, δηλαδή δεν είναι σαν τα φυσικά φαινόμενα που ανατρέπουν τις ζωές των ανθρώπων.
- Οι κρίσεις αυτές, δεν σχετίζονται αιτιακά με το σύστημα παραγωγής παρά μόνο στις συνέπειές τους.
- Οι κρίσεις αυτές του καπιταλισμού, όντας εσωτερικές σε αυτόν, έχουν προέλθει διαχειριστικά από τον ίδιο και εξαρτώνται απ’ αυτόν, αλλά οι συνέπειες τους είναι κοινωνικές.
- Είναι κοινωνικές κρίσεις με τον τρόπο που ο καπιταλισμός ασυνείδητα προσδιορίζει τις ζωές των ανθρώπων.
- Αυτές οι κρίσεις του, δεν τον αποδυναμώνουν ούτε όπως θέλουν αρκετοί να πιστέυουν τον αμφισβητούν, αντιθέτως χάρις σ’ αυτές ο καπιταλισμός επεκτείνεται, διευρύνει τις ανισότητες, αυξάνει την εκμετάλλευση, επανορίζει την παραγωγική διαδικασία.
- Οι κρίσεις αν και αποτελούν αναγκαίο στοιχείο της καπιταλιστικής ανάπτυξης αντιθέτως τείνουν να εμφανίζονται σαν μέρος μιας φυσικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Μας λένε δηλαδή, ότι όπως ο κόσμος αντιμετώπισε τους παγετώνες και τις επιδημίες, έτσι και τώρα πρέπει να σταθεί απέναντι στη καταστροφή και να αγωνιστεί ενωμένος για να διασώσει ότι μπορεί να σωθεί. Αυτό που τελικά ο κόσμος καλείται να ξεπεράσει είναι τα κατώτερα όρια της κοινωνικής ευημερίας και αξιοπρέπειας. Δηλαδή ο καπιταλισμός δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αποτέλεσμα φυσικής επιλογής κάτι σαν την Δαρβινική εξέλιξη: παρουσιάζει τον εαυτό του έτσι, και αυτό καταφέρνει να εδραιώσει: η επιβίωση του ισχυρότερου έχει γίνει ρυθμιστικός κανόνας.
- Η κρίση αυτοεπιβεβαιώνεται και γίνεται σταδιακά υπαρκτή. Δημιουργός της είναι η η γεννεσιουργός αιτία του ίδιου του καπιταλισμού (αιτία και αποτέλεσμα ) η επισώρευση υπεραξίας. Είτε θα ξεφορτωθούμε το κέρδος μια και καλή είτε κι αυτή η κρίση θα γίνει αποκλειστικά κοινωνική κρίση με προεκτάσεις στην «πραγματική οικονομία».
- Φαινόμενα όπως ο τζόγος, η τοκογλυφία ή ο πυρετός του χρυσού μένουν εγεγραμένα στην δομή του καπιταλισμού αφού αποτελούν και στοιχεία επιβίωσής του. Από εκεί απέκτησε η κρίση το μικρό της όνομα – χρηματοπιστωτική (– η αλλιώς, σαν αργκό μοιάζει πλέον φετιχισμός). Φετιχισμός του χρήματος, του εμπορεύματος, της παραγωγής, του υπερκαταναλωτισμού και κυρίως του κέρδους. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στηρίχθηκε σε υποσχέσεις υποσχέσεων, στην ελπίδα της αιώνιας προόδου, δηλαδή σε μεγάλες προσδοκίες.
- Η χρηματοπιστωτική κρίση δεν θα είναι η τελευταία κρίση που θα προκαλέσει ο καπιταλισμός. Η αναμονή του θανάτου, που είναι εγγεγραμμένος στο νόμο της πτωτικής τάσης του κέρδους, είναι συνενοχή στη διαιώνιση της φρίκης.
- Οι κρίσεις αποκαλύπτουν την ικανότητα των ανθρώπων να βάζουν ένα τέλος στη συσσώρευση της ίδιας τους της φρίκης. Τους συσπειρώνουν γύρω από την ελάχιστη ιδιοκτησία που έχουν και τους ωθούν να θέλουν την προάσπισή της με κάθε τίμημα. Το ασυνείδητο της ταύτισης σε όλο της το μεγαλείο.
- Το αποτέλεσμα της ανατροπής δεν θα είναι το τέλος της ιστορίας ούτε το τέλος του κόσμου. Ως αντιουσιοκράτες επιθυμούμε να είναι ένα αποτέλεσμα που θα γεννηθεί με την ανατροπή και άρα μοναδικό σε μας και απρόβλεπτο. Η ενδέκατη θέση για τον Φόιερμπαχ περιλαμβάνει γενναιόδωρα και το καθήκον μας ως φιλοσόφων να συμβάλουμε στην αλλαγή που άλλοι θα επιφέρουν. Ας είμαστε γενναιόδωροι στα όνειρα και τις προσδοκίες μας. Στις μεγάλες προσδοκίες των καπιταλιστών η κοινωνία θα όφειλε να αντιτάξει τις δικές της.
sto dimitri k.
για την αιώνια ειρήνη
Μόλις επέστρεψα από την πιο ειρηνική διαδήλωση, που έχω ποτέ βρεθεί. Νέοι, Άπειροι στους κοινωνικούς αγώνες έθεσαν σαν πρωταρχικό τους αίτημα τον ειρηνικό χαρακτήρα της διαδήλωσης. Αλλά οι μπάτσοι ήταν εκεί. Ήταν εκεί και δεν είχαν την ορεξή μας.
Στο αφελές σκεπτικό που παρουσιάζει τη βία σε ένα κύκλο δράσης-αντίδρασης, σήμερα η αντίδραση, ουσιαστικά όπως κάθε φορά, έπαιζε μόνη της το παιχνίδι της. Έμεινα να κοιτάζω με διεστραμμένη περιέργεια τη κατάρρευση του πασιφιστικού ιδεώδους όλων αυτών των παιδιών.
Όταν βαρέθηκαν απλώς μας σήκωσαν από το σύνταγμα, με χτυπήματα, σπρωξιές και χημικά και μας έφτασαν στην αρχή της Πανεπιστημίου. Η διαδήλωση συνέχιζε να πασιφίζει αλλά και να επιμένει ότι εμείς δε πρόκειται να διαλυθούμε. Όταν τελικά βαρέθηκαν την παρουσία μας μας κύκλωσαν και μας έφτασαν στην άλλη άκρη του κέντρου.
Ας το πάρουμε απόφαση ότι μόνο με το πασιφισμό δεν θα υπάρξει λύση όταν η αντίδραση μπορεί να χτυπάει αναίτια. Το κίνημα δυναμώνει από τη καταστολή, αλλά πριν θρηνήσουμε και νέους νεκρούς, ας πάρουμε την απόφαση για μια ηρωική πράξη. Ας ορίσουμε μέρα και ώρα για την ανατροπή του καθεστώτος. Ας διαδώσουμε παντού τη συγκεκριμένη στιγμή που θα προσπεράσουμε αδιάφορα τα όργανα της καταστολής και θα ξαναπάρουμε πίσω ότι μας ανήκει.
Στο αφελές σκεπτικό που παρουσιάζει τη βία σε ένα κύκλο δράσης-αντίδρασης, σήμερα η αντίδραση, ουσιαστικά όπως κάθε φορά, έπαιζε μόνη της το παιχνίδι της. Έμεινα να κοιτάζω με διεστραμμένη περιέργεια τη κατάρρευση του πασιφιστικού ιδεώδους όλων αυτών των παιδιών.
Όταν βαρέθηκαν απλώς μας σήκωσαν από το σύνταγμα, με χτυπήματα, σπρωξιές και χημικά και μας έφτασαν στην αρχή της Πανεπιστημίου. Η διαδήλωση συνέχιζε να πασιφίζει αλλά και να επιμένει ότι εμείς δε πρόκειται να διαλυθούμε. Όταν τελικά βαρέθηκαν την παρουσία μας μας κύκλωσαν και μας έφτασαν στην άλλη άκρη του κέντρου.
Ας το πάρουμε απόφαση ότι μόνο με το πασιφισμό δεν θα υπάρξει λύση όταν η αντίδραση μπορεί να χτυπάει αναίτια. Το κίνημα δυναμώνει από τη καταστολή, αλλά πριν θρηνήσουμε και νέους νεκρούς, ας πάρουμε την απόφαση για μια ηρωική πράξη. Ας ορίσουμε μέρα και ώρα για την ανατροπή του καθεστώτος. Ας διαδώσουμε παντού τη συγκεκριμένη στιγμή που θα προσπεράσουμε αδιάφορα τα όργανα της καταστολής και θα ξαναπάρουμε πίσω ότι μας ανήκει.
στη Νικολέττα Ν.
Σαστισμένη Θεωρία
Το Δεκέμβρη του 2008 ένας μπάτσος δολοφόνησε ένα παιδί. Ότι ακολούθησε ήταν πρωτόγνωρο.Από τους ιστορικούς του μέλλοντος
Και πάλι για την αποτυχία πρόκειται. Για τον εγκλωβισμό σε μια αλυσίδα από αποτυχίες και τίποτα άλλο. Όλοι αυτοί που προσπαθούν να μιλήσουν για τις εξελίξεις (αλλά και για πράγματα βυθισμένα στην ακινησία), όλοι όσοι ερμηνεύουν και εξηγούν και ταυτίζουν και διαφοροποιούν και εκθέτουν και μαγειρεύουν και κατηγοριοποιούν απελπισμένα… όλοι αυτοί τώρα αποτυγχάνουν. Αποτυγχάνουν και εκτίθενται. Γιατί αυτό τώρα είναι TO ΣΥΜΒΑΝ και μέρος του συμβάντος είναι η αποτυχία τους. Οι θεσμοί, τα γεγονότα, οι άνθρωποι, οι αξίες (μέχρι και ο θάνατος) φαίνονται να έχουν χάσει τις παλιές σημασίες τους. Αλλά όσοι αναλαμβάνουν επαγγελματικά την έκφραση της πραγματικότητας δε φαίνονται να πτοούνται από την αποτυχία. Γυαλίζουν τον απαρχαιωμένο τους εξοπλισμό και προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Κινηγάνε τα τερατόμορφα πλάσματα που τους στοιχειώνουν τη φαντασία με τα παλιά τους όπλα τα πυροβολούν μεθοδικά και τα σπρώχνουν στη λάθος κάσα. Η αλυσίδα των αποτυχιών τους τροφοδοτεί της εξελίξεις και το βουβό κλάμα αυτών που δεν έχουν φωνή γίνεται εκκωφαντικό. Παρόλα αυτά δεν έχουν διάθεση να αλλάξουν γυαλιά μέχρι να καταλήξουν με ξεριζωμένα τα μάτια που τους γέλασαν. Η επιμονή τους είναι ένα σύμπτωμα του γήρατος των ιδεών τους.
Όταν ξέσπασαν οι μεγάλες κινητοποιήσεις μιλούσαν με όρους ατομικής ψυχολογίας για λύπη και οργή και η δράση παρουσιάστηκε σαν ατομικό φαινόμενο. Είπαν ότι είναι λίγοι αναρχικοί (δηλαδή πράκτορες σύμφωνα με το κομμουνιστικό κόμμα), οι δέκα είκοσι «γνωστοί άγνωστοι» που εκμεταλλεύονται ένα θάνατο για να σπάσουν. Αλλά σιγά σιγά αναγκάστηκαν να παρουσιάσουν μια δημογραφική έκρηξη των μεμονωμένων αναρχικών. Από δεκάδες σύντομα έγιναν εκατοντάδες και χιλιάδες. Για να διασώσουν το σχήμα τους προχωρούσαν σε εκ των υστέρων ανασυγκροτήσεις της βλακείας τους και μίλησαν για συνένοχους συμπαθούντες. Μίλησαν για παιδία που παρασύρονται και θα έπρεπε να τα μαλώσουν οι γονείς τους (αλλά «ο κόσμος δεν είναι παιδικό δωμάτιο») Μίλησαν για μετανάστες που εκμεταλλεύονται το χάος για να κλέψουν, μίλησαν για σκευωρίες και συνομωσίες από όλους και εναντίον όλων, Σιγά σιγά οι αναλύσεις γίνονταν πλουραλιστικές περιλαμβάνοντας τα πάντα ανεξέλεγκτα μπας και φτάσουν ποσοτικά αυτό που ποιοτικά δεν έχουν καταλάβει. Τα παλιά μυαλά προσπαθούν να πουλήσουν τα μουτζουρωμένα τους χαρτιά για εσωτερική κατανάλωση αλλά η πραγματική σύνθεση του τι συμβαίνει δεν έχει γίνει ακόμα. Όλο αυτό το μαυροφορεμένο πλήθος δε φαίνεται να συμφωνεί σε κάτι. Το αποτελούν έφηβοι emo των βορίων προαστίων, πολίτες αγανακτισμένοι οικονομικά ή πολιτικά, καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες, τα άτομα που θα έκαναν τα πάντα για άλλη μια κυβερνητική εναλλαγή, οι ασφαλίτες που κι αυτοί για μας τα σπάνε, ακόμα και οι εξωγήινοι των συνομωσιολόγων. Ποσοτικά χρειάζονται τόσοι κι άλλοι τόσοι. Το ζήτημα είναι να βρούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τους ενώνουν σε μια νέα μορφή υποκειμενικότητας. Στα μεγάλα αμφιθέατρα, που είναι μικρό κομμάτι αυτού του συμβάντος, οι ομιλητές για να μη τσακώνονται δε προχωρούν σε διεξοδικές αναλύσεις αλλά παραλείπουν τα πάντα ως αυτονόητα και είναι σαν να έχουν το σύνθημα «το κράτος σκοτώνει και τα λοιπά» Ίσως το μόνο σύνθημα που θα μπορούσε να γίνει απ’ όλους δεκτό να είναι Ο ΑΛΕΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΑ. Και αυτό το όλα, αυτή η ολότητα δεν είναι ατομικό. Αυτό που οφείλει πρωταρχικά να αναγνωρίσει ο κριτικός στοχασμός είναι το αυτονόητο ότι πρόκειται για κοινωνικό γεγονός. Δεν είναι κοινωνικό μόνο το κομμάτι που μας βολεύει, ώστε να χαρακτηρίζονται οι «παρεκτροπές» ατομικές και αντικοινωνικές. Ολόκληρη η κοινωνική αναταραχή είναι κοινωνική. Η βία αυτή είναι ένα κοινωνικό γεγονός. Το επόμενο βήμα μας είναι να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για βία που δεν είναι και τόσο τυφλή, και πρέπει επιτέλους να αναγνωριστεί ως δημιουργική βία. Όταν της το αναγνωρίσουμε δεν θα επεκταθεί, όπως φοβόνται οι ηθικολόγοι, αντίθετα θα λυτρωθεί και θα υποκλιθεί στη θέα της ανάδυσης ενός νέου κόσμου.
Γιατί ο παλιός κόσμος συνεχίζει να αυξάνει σωρευτικά τη φρίκη. Και πρέπει να μπει ένα τέλος. Το νέο μεγάλο κόλπο του κεφαλαίου, η αυτοεπιβεβαιούμενη «οικονομική κρίση» που στρέφουν εναντίον των λαών πρέπει μέσα από αυτή τη διαδικασία να γυρίσει εναντίον τους. Ας μετατρέψουν οι εξεγερμένοι αυτό το κόλπο, στην τελευταία και οριστική κρίση του παλιού κόσμου. Οι ίδιοι τάραξαν το σύστημα, ας το βοηθήσουμε να ανατραπεί.
Αυτή τη στιγμή, που στριμώχνονται μπροστά μας νέες προοπτικές δε θα πω ρεαλιστικά και ουτοπικά ότι σημασία έχει η ελευθερία που βιώνουμε τέτοιες στιγμές ή ότι μέσα από αυτή τη πίεση γεννιέται και διαπαιδαγωγείται μια νέα γενιά. Ούτε και θα δώσω σαφείς ερμηνείες. Δε ξέρω την μορφή των νέων ειδώλων. Το μόνο που οφείλω να θέσω είναι το αίτημα για ανατροπή. Αυτή είναι η ευκαιρία να ανατρέψουμε τον κόσμο της αποτυχίας τους.
στον Πέτρο Σ.
12/12/08
απο τα Δεκεμβριανά του οχτώ
Το κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις. Ούτε οργισμένες facebookιες. Ούτε η κάμερα στο σύνταγμα του Ανεκδιήγητου Μάκη. Δεν είναι η φλυαρία στα blogακια μας.
Το κίνημα είναι εκεί έξω και γράφει ιστορία εδώ και τώρα.
Για αναλύσεις είναι νωρίς. Αλλά η ερμηνεία του κόσμου και η αλλαγή του ίσως να μην είναι τόσο διαφορετικά όσο νομίζαμε.
Για αναλύσεις είναι νωρίς. Αλλά η ερμηνεία του κόσμου και η αλλαγή του ίσως να μην είναι τόσο διαφορετικά όσο νομίζαμε.
Αραδιάζω σκόρπια σελίδες για ενημέρωση:
ένα χρονικό των εξελίξεων απο τον Νίκο Ράπτη ένα απο τα άρθρα των οργισμένων δασκάλων μας και μερικές εικόνες απο τους δρόμους. Είμαστε ακόμα στην αρχή.
24/11/08
The Purloined Letter no.2
HELVETICA (GARY HUSTWIT)
00:05:42 Massimo Vignelli
“I don't think type should be expressive at all. l can write the word 'dog' with any typeface and it doesn't have to look like a dog. But there are people that think when they write 'dog' it should bark! What Helvetica is: it's a typeface that was generated by a desire of having better legibility. lt is a modern type. lt is a very clear type. lt's good for everything, pretty much. You can say l love you in Helvetica. And you can say it with Helvetica Extra Light if you want to be really fancy. Or you can say it in Extra Bold if it's really intensive and passionate, and it might work. You can also say l hate you. l can write . . . l certainly can write a few letters in Helvetica saying that . . . to Washington D.C. in particular, if l can put it that way. When Helvetica came about, we were all ready for it. lt just had all the right connotations we were looking for, for anything that had to spell out loud and clear: modern.”
00:12:07 Wim Crouwel
“Helvetica was a real step from the nineteenth-century typefaces. lt was a little more machined, it was doing away with these manual details in it, and we were impressed by that, because it was more neutral. And neutralism was a word that we loved. lt should be neutral; it shouldn't have a meaning in itself… the meaning is in the content of the text, not in the typeface. That's why we loved Helvetica very much.”
00:28:07 Leslie Savan
“Governments and corporations love Helvetica because on one hand it makes them seem neutral and efficient, but also the smoothness of the letters makes them seem almost human. That is a quality they all want to convey because of course they have the image they are always fighting that they are authoritarian they're bureaucratic, you lose yourself in them, they're oppressive. So instead, by using Helvetica they can come off seeming more accessible, transparent, and accountable, which are all the buzzwords for what corporations and governments are supposed to be today. Now they don't have to be accessible or accountable or transparent but they can look that way.”
00:05:42 Massimo Vignelli
“I don't think type should be expressive at all. l can write the word 'dog' with any typeface and it doesn't have to look like a dog. But there are people that think when they write 'dog' it should bark! What Helvetica is: it's a typeface that was generated by a desire of having better legibility. lt is a modern type. lt is a very clear type. lt's good for everything, pretty much. You can say l love you in Helvetica. And you can say it with Helvetica Extra Light if you want to be really fancy. Or you can say it in Extra Bold if it's really intensive and passionate, and it might work. You can also say l hate you. l can write . . . l certainly can write a few letters in Helvetica saying that . . . to Washington D.C. in particular, if l can put it that way. When Helvetica came about, we were all ready for it. lt just had all the right connotations we were looking for, for anything that had to spell out loud and clear: modern.”
00:12:07 Wim Crouwel
“Helvetica was a real step from the nineteenth-century typefaces. lt was a little more machined, it was doing away with these manual details in it, and we were impressed by that, because it was more neutral. And neutralism was a word that we loved. lt should be neutral; it shouldn't have a meaning in itself… the meaning is in the content of the text, not in the typeface. That's why we loved Helvetica very much.”
00:28:07 Leslie Savan
“Governments and corporations love Helvetica because on one hand it makes them seem neutral and efficient, but also the smoothness of the letters makes them seem almost human. That is a quality they all want to convey because of course they have the image they are always fighting that they are authoritarian they're bureaucratic, you lose yourself in them, they're oppressive. So instead, by using Helvetica they can come off seeming more accessible, transparent, and accountable, which are all the buzzwords for what corporations and governments are supposed to be today. Now they don't have to be accessible or accountable or transparent but they can look that way.”
1/11/08
Obama Nation
Black Power Salute
Olympic Games 1968
Tommie Smith
απίστευτη πράξη σε μια περίοδο πολιτικών δολοφονιών στην Αμερική
και τόσο κοντά στο texas
μάλλον το σόκ συγκράτησε τον όποιο πυροβολισμό
αλλά σήμερα όταν λέμε black power...
μεταφράζουμε το power σα δύναμη ή σαν εξουσία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)